Anioł Pański – wiersz Kazimierza Przerwy-Tetmajera, ogłoszony w tomie Poezje. Seria trzecia, wydanym w 1898. Tytuł odwołuje się do modlitwy Anioł Pański, odmawianej powszechnie zwłaszcza na wsi. Utwór składa się z czterech części. Kluczową rolę w jego kompozycji odgrywa pięciowersowy refren:
Na Anioł Pański biją dzwony, niech będzie Maria pozdrowiona, niech będzie Chrystus pozdrowiony... Na Anioł Pański biją dzwony, w niebiosach kędyś głos ich kona...
Utwór jest napisany jambicznym dziewięciozgłoskowcem, często stosowanym przez Tetmajera w jego liryce. Wiersz charakteryzuje się smutnym, przygnębiającym nastrojem. Smutek jest przedstawiony za pomocą personifikacji w postaci Osmętnicy, która samotnie chodzi po polach. W ostatniej części obraz ten jest rozwinięty opisem samotnej duszy, która nie może się uwolnić od swojego cierpienia.
Idzie samotna dusza polem, Idzie ze swojem złem i bolem, Po zbożnym łanie i po lesie, Wszędy zło swoje, swój ból niesie, I swoją dolę klnie tułaczą, I swoje losy klnie straszliwe, Z ogromną skargą i rozpaczą Przez zasępioną idzie niwę...
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera Kategoria:Utwory literackie napisane dziewięciozgłoskowcem Kategoria:Utwory literackie z 1898