mały|Rekonstrukcja wyglądu mastodonta Mastodonty – sonet Kazimierza Przerwy-Tetmajera, ogłoszony w tomie Poezje. Seria trzecia, wydanym w 1898. Utwór rymuje się abba abba cdd eec i jest napisany trzynastozgłoskowcem ze średniówką po sylabie siódmej. Tytułowe mastodonty to wymarłe zwierzęta spokrewnione z dzisiejszymi słoniami.
Burza drzew! Pniów przepaście, ocean konarów, Huragan życia, wulkan wzrostu i rozwoju, Kaskady złotych liści, fontanny powoju, Huk kwiatów pękających od słońca pożarów.
Cicho — wtem wielkie płazy dźwignęły z moczarów Potworne łby, złociste od złotych much roju; Jeleń, co z krysztalnego zbiegł napić się zdroju, Stanął, nastawił uszy i pomknął przez parów.
Głuchy grzmot wybiegł z lasu dalekich zakątów, Zadrżały drzewa, jako przed nadejściem tuczy — Grzmot rośnie, cała ziemia dygota i huczy:
Błysnęło — to kły białe — — na kształt morskiej fali, Co się wzburzona naprzód bez pamięci wali, Wybiegło z głębi puszczy stado mastodontów.
Sonet Tetmajera powstał pod wpływem parnasizmu, a zwłaszcza liryki Joségo-Maríi de Heredii.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera Kategoria:Utwory literackie z 1898 Kategoria:Utwory literackie napisane trzynastozgłoskowcem Kategoria:Sonety