Ballada o Renie – utwór Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Utwór składa się ze strof czterowersowych pisanych wierszem amfibrachicznym. Dwa pierwsze wersy są jedenastozgłoskowe, czterostopowe katalektyczne (sSssSssSssS), wers trzeci jest dwunastozgłoskowy z rymem wewnętrznym (sSssSssSssSs), a wers trzeci ośmiozgłoskowy, trójstopowy katalektyczny (sSssSssS). Zwrotki rymują się w parach a/a/bb/c d/d/ee/c. Całość liczy piętnaście zwrotek.
Co rano, gdy z powiek jej zgarnął się sen, Dziewczyna z tej wioski zbiegała nad Ren, Gdzie słońcem, co padło w wód szklannych zwierciadło Nurt wolny zielenił się lśniąc.
I ciszej i ciszej Ren szumiał i bieg Wstrzymywał fal swoich, gdy weszła na brzeg, I lekka i biała w bieliźnie świetlała Objęta w blask złoty dwu słońc.
Utwór należy do poezji miłosnej i kończy się tragicznie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera