Bryan Lloyd Danielson, lepiej znany jako Daniel Bryan (ur. 22 maja 1981 w Aberdeen w stanie Waszyngton) – amerykański wrestler, obecnie występuje w federacji All Elite Wrestling, były zawodnik World Wrestling Entertainment.
Danielson jest najbardziej znany z pracy w takich federacjach jak WWE i Ring Of Honor. Jest trzykrotnym mistrzem świata. Zdobył mistrzostwo WWE, mistrzostwo wagi ciężkiej WWE i mistrzostwo ROH. W WWE wygrał też pas Stanów Zjednoczonych, był mistrzem tag teamów przez 245 dni, a w 2011 roku zdobył walizkę Money In The Bank Smackdown. W trakcie swojego pobytu w federacji wygrał też statuetkę Slammy Awards za najlepszego zawodnika w 2013 roku oraz dwa razy występował w Main Evencie WrestleManii: 2014 i 2021.
Danielson walczył też na terenie Japonii w takich federacjach jak NOAH czy NJPW. W NOAH był mistrzem GHC Junior Heavyweight, a w NJPW zdobył pasy Junior Heavyweight Tag Team z Curry Manem. Był mistrzem wagi ciężkiej federacji Full Impact Pro, wXw i dwukrotnie zostawał mistrzem PWG.
Kariera wrestlingowa Wczesna kariera (1999–2004) Kiedy w 1999 roku zakończył naukę z dyplomem szkoły wyższej w Aberdeen, Danielson zadecydował by zostać profesjonalnym wrestlerem. Początkowo uczęszczał do szkoły wrestlingowej Deana Malenko jednak ze względu na późniejsze zamknięcie jej dołączył do Texas Wrestling Academy, gdzie trenował pod okien Rudy Gonzaleza i Shawna Michaelsa. W końcu zadebiutował w federacji Michaelsa, która nazywała się Texas Wrestling Alliance, a 23 marca 2000 roku zdobył swój pierwszy tytuł w karierze, kiedy razem ze Spankym pokonał Jeromy Sagea oraz Rubena Cruza i zostali mistrzami tag teamów TWA.
Danielson kontynuując tournée po kraju podpisał kontrakt rozwojowy z World Wrestling Federation, gdzie miał rozwijać swoje umiejętności przed ewentualnym debiutem w programach telewizyjnych WWF. Został on przydzielony do Memphis Championship Wrestling, federacji rozwojowej WWF. Tam Danielson trenował pod okiem zawodnika WWF Williama Regala, co Daniel Bryan sam uważa za ważny moment jego kariery. To właśnie w tym czasie Danielson zyskał pseudonim „American Dragon”. WWF zakończyło współpracę z MCW w 2001 roku zwalniając tym samym Danielsona z kontraktu jednak przed tym został już mistrzem wagi półciężkiej MCW oraz mistrzem tag teamów razem ze Spankym. Potem Danielson wrócił do federacji po tym jak zmieniła ona nazwę na World Wrestling Entertainment i walczył na drugorzędnych galach jak Velocity czy Heat, zanim zaczął pojawiać się w cięższych, dłuższych walkach.
Danielson brał udział również w tourze po Azji z federacją Frontier Martial-Arts Wrestling gdzie toczył wiele walk tag teamowych ze swoim przyjacielem z Texas Wrestling Academy, Lance’em Cade’em. Powrócił on do kraju kwitnącej wiśni po tym jak został zwolniony z WWF, a w Japonii walczył dla federacji New Japan Pro-Wrestling. Jako członek dywizji junior heavyweight Danielson toczył walki zarówno singlowe, jak i tag teamowe co spowodowało, że 12 marca 2004 roku został mistrzem IWGP tej dywizji razem z Curry Manem.
Ring of Honor Ojciec Założyciel (2002–2005) W 2002 roku Danielson dołączył do nowo powstałej federacji Ring Of Honor i był znany jako jeden z „Ojców założycieli” federacji, gdyż walczył w niej od początku oraz pojawił się w main evencie pierwszej gali jaką była „The Era of Honor Begins”, a jego rywalami byli Low Ki i Christopher Daniels. Później jedną z bardziej znaczących rywalizacji była ta z Homicidem. Walczyli w różnych stypulacjach, a najbardziej znany jest ich pojedynek na Final Showdown w Steel Cage Match, który wygrał Danielson.
Pomimo zwycięstw w swoich pierwszych walkach i wygrania turnieju Survival of the Fittest w 2004 roku, nie mógł zdobyć pasa mistrzowskiego Ring Of Honor. Doszło nawet do tego, że Daniel Bryan był tak sfrustrowany brakiem zwycięstw w walkach o mistrzowski pas z Austin Ariesem, że pewnego dnia chciał opuścić ROH. Danielson w końcu wziął urlop, żeby odpocząć od wrestlingu i zacząć rozglądać się za możliwością walczenia w innych federacjach. W 2005 roku stoczył kilka tryout meczów w WWE, a TNA oferowało mu kontrakt, jednak Daniel Bryan zdecydował się nie dołączać do żadnej z federacji i pozostał w Ring Of Honor.
Mistrz świata (2005−2006) Danielson pokonał Jamesa Gibsona w walce o pas mistrzowski ROH podczas gali Glory by Honor IV 15 września 2005 roku. Do końca roku zaliczył on kilka udanych obron mistrzowskich z osobami z różnych federacji, a na Final Battle 2005, czyli na ostatniej gali w tamtym roku pokonał gwiazdę Pro Wrestling Noah Naomichi Marufujiego.
Na początku 2006 roku Chris Hero, reprezentant Combat Zone Wrestling (CZW) przeprowadził inwazję na ROH, a jego celem był Danielson. Następnie to Daniel Bryan pojawił się na gali CZW i jak się okazało to on był pomysłodawcą tego feudu. Podczas gali ROH Hell Freezes Over stoczył dwie walki. Na początku gali wygrał z Homicidem i Roderickiem Strongiem dzięki czemu został mistrzem wagi ciężkiej FIP, a w main evencie gali pokonał Chrisa Hero w walce o pas mistrzowski Ring Of Honor. Danielson okazał się piątym członkiem teamu ROH w walce z drużyną CZW, a jedną z bardziej znanych walk jest ta, która toczyła się w stypulacji Cage Of Death. Walka polegała na tym, że przegrany w pojedynku singlowym schodzi na backstage, a za niego wchodzi reprezentant tej samej federacji. Podczas walki Danielson odwrócił się od swojego teamu atakując Samoa Joe. Później doszło do pojedynku z Samoańczykiem, który zakończył się remisem po tym jak walka trwała równą godzinę, czyli tyle ile wynosił limit na ten pojedynek.
Ring Of Honor miało problem, posiadając pas mistrza ROH i ROH Pure, gdyż oba miały taką samą wartość. Danielson, czyli mistrz ROH i Nigel McGuinness, czyli mistrz ROH Pure zmierzyli się w walce unifikującej oba tytuły. 29 kwietnia 2006 Nigel pokonał Danielsona po count-oucie jednak nie zdobył dzięki temu pasa mistrzowskiego ROH, co doprowadziło do jeszcze jednego meczu unifikującego podczas gali w Anglii, a dokładniej w Liverpoolu. Danielson wygrał ten pojedynek i zunifikował oba pasy. Dwa tygodnie później podczas walki z Coltem Cabaną doznał kontuzji klatki piersiowej. Powrócił miesiąc później podczas drugiej nocy gali Glory by Honor V i pokonał na niej reprezentanta KENTE, który był reprezentantem Pro Wrestling Noah a dzięki wygranej obronił pas mistrzowski. Podczas gali Final Battle 2006 jego 15 miesięczny title run dobiegł końca po porażce z Homicidem, po czym Danielson zdecydował przestać przez jakiś czas walczyć dopóki nie wyleczył kontuzjowanej ręki.
Różne feudy i odejście (2007–2009) 11 maja 2007 Danielson powrócił do federacji podczas gali Reborn Again i pokonał Shane Hagadorna oraz Adama Pearce’a w dwóch osobnych walkach. 12 maja ROH wydało swoją pierwszą galę w systemie PPV, która nazywała się Respect is Earned, a podczas gali Daniel Bryan stworzył tag team z mistrzem ROH Takeshim Morishimą, a ich rywalami byli Nigel McGuinness oraz KENTA. Mecz wygrał Danielson i Morishima po tym jak Kenta został zmuszony do odklepania przez Daniela Bryana. Bryan Danielson powrócił do walki o pas ROH po tym jak pokonał Nigela McGuinnessa podczas gali Domination, a na następnej gali PPV jakim było Driven pokonał go w walce o no. 1 contendera do pasa ROH. Podczas Manhattan Mayhem II nie dość, że przegrał walkę z Morishimą to jego rywal uszkodził mu siatkówkę w oku. Po późniejszej operacji oka, Danielson znów próbował swoich sił w walce z Morishimą jednak i na gali Man Up poległ. Podczas Rising Above Danielson wygrał z Morishimą dzięki dyskwalifikacji przez co Japończyk na jakiś czas wrócił do kraju. Takeshi wrócił podczas Final Battle 2008 jednak poległ w walce z Danielsonem.
Przez kilka miesięcy Danielson pracował w ringu z Austinem Ariesem jednak byli przyjaciółmi, a zwyciężał raz Danielson, a raz Austin. Daniel Bryan został tag team partnerem Ariesa, który miał mu pomóc w pokonaniu stajni The Age of the Fall. Dwójka Aries-Danielson walczyła z różnymi członkami stajni w różnych stypulacjach aż w końcu zmierzyli się z drużyną złożoną z Tylera Blacka i Jimmy Jacobsa w walce o pasy tag teamów ROH jednak nie udało im się zdobyć pasów.
W ramach umowy ROH z Pro Wrestling Noah 14 września 2008 w Japonii odbyła się gala Tokyo Summit, podczas której Danielson pokonał Yoshinobu Kanemaru i został mistrzem GHC Junior Heavyweight. Po zwycięstwie udzielił wywiadu, w którym powiedział, że pasa tego będzie bronił również w ROH. Jego pierwsza obrona miała miejsce na Glory By Honor VII, a pokonał na niej Katsuhiko Nakajime z grupy Global Professional Wrestling Alliance. Jak się okazało była to jego jedyna sukcesywna obrona pasa, bo podczas gali w Japonii 13 października pokonał go KENTA przez co Danielson go stracił. Po tej porażce Danielson stoczył pojedynek z McGuinnessem podczas PPV ROH Rising Above jednak i wtedy przegrał.
Ring of Honor zadebiutowało w krajowej telewizji ze swoim programem Ring of Honor Wrestling, a Danielson zadebiutował w main evencie gali podczas trzeciego odcinka i pokonał w nim Austina Ariesa. Podczas tego odcinka Danielson stoczył również pojedynek z Tylerem Blackiem. Jak się okazało był to początek rywalizacji między obydwoma zawodnikami. Daniel Bryan jednak w tym feudzie okazywał Blackowi szacunek, a dowodem tego miało być to, że Bryan Danielson wybrał Tylera jako partnera w walce o pasy tag teamów ROH, których nie udało się zdobyć.
23 sierpnia Danielson ogłosił, że podpisał kontrakt z World Wrestling Entertainment. Przed dołączeniem do federacji Vince McMahona wziął udział w pożegnalnym tourze ROH znanym pod nazwą Final Countdown Tour gdzie można było go zobaczyć w walkach z Austinem Ariesem w walce o pas mistrzowski ROH jednak pasa nie zdobył. 26 września podczas Glory by Honor VIII: The Final Countdown wygrał swój ostatni mecz w Ring Of Honor, a jego rywalem był Nigel McGuinness i jak się okazało była to jego ostatnia walka w Ring of Honor na ten czas.
Scena niezależna (2003–2009) Oprócz Ring Of Honor Danielson walczył także w różnych federacjach niezależnych w USA, jak i za granicą. W 2003 roku wziął udział w tourze brytyjskiej federacji All Star Wrestling. Podczas pobytu w Wielkiej Brytanii Danielson zdobył 6 maja pas World Heavy Middleweight w 8 osobowym turnieju o ten pas. Podczas następnych 6 miesięcy walczył także w takich federacjach jak ASW, FWA czy WAW. Do Wielkiej Brytanii powracał jeszcze przez 5 lat w różnych federacjach. W lutym 2005 roku podczas gali New Dawn Rising Danielson zadebiutował w Full Impact Pro (FIP) gdzie stoczył razem z Rockym Romero walkę tag teamową przeciwko Austinowi Ariesowi i Homicidowi. Następnej nocy stoczył walkę z CM Punkiem podczas gali Dangerous Intentions jednak przegrał ją. W 2006 roku Daniel Bryan zdobył pas wagi ciężkiej FIP i był mistrzem przez 11 miesięcy dopóki nie stracił pasa w walce z Roderickiem Strongiem. Danielson stoczył swój ostatni pojedynek w FIP w grudniu 2006 podczas gali Florida Rumble, a przegrał na niej z Roderickiem Strongiem.
Danielson walczył również w federacji Pro Wrestling Guerrilla (PWG). Jego debiut w tej federacji miał miejsce w listopadzie 2003 roku podczas gali An Inch Longer Than Average i przegrał na niej z mistrzem PWG Frankiem Kazarianem. W PWG pojawiał się jeszcze wielokrotnie przez kilka najbliższych lat, a w 2007 roku został mistrzem federacji i pas posiadał 6 miesięcy. Potem do PWG wrócił podczas turnieju Battle of Los Angeles w 2008 roku. W maju 2009 roku pojawił się w federacji po raz kolejny i parodiując siebie nazywał się American Dolphin. 4 września 2009 roku podczas ostatniej jego gali w PWG jaką było Guerre Sans Frontières pokonał Chrisa Hero i został mistrzem PWG jednak od razu pas został wakujący.