Roy Brown

Roy James Brown (ur. 10 września 1925, zm. 25 maja 1981) – amerykański wokalista, pianista i kompozytor bluesowy i rhythmandbluesowy, jeden z najbardziej znanych shouterów bluesowych wykonujących jump bluesa.

Życiorys Urodził się w Nowym Orleanie w stanie Luizjana. Jego ojcem był Yancey Brown, a matką Tru-Love Warren (częściowo Indianka z plemienia Algonkin). Obydwoje byli muzykami i często śpiewali w kościelnych chórach w rejonie. Brown nauczył się grać na pianinie od matki, gdy miał 5 lat. Wkrótce rodzina przeniosła się do Eunice, gdzie się wychowywał i gdzie chodził do szkoły podstawowej. Jego szkolnym kolegą był Roy Byrd, który przeszedł do historii bluesa jako Professor LonghairSheldon Harris. Blues Who's Who. Str. 86Marek Jakubowski. Blues, str. 116.

W 1938 r. założył kwartet wokalny The Rookie Four, który wykonywał muzykę gospel.

W 1942 r. zamieszkał w Los Angeles w Kalifornii i pod pseudonimem Billy Hale walczył jako zawodowy bokser. W 1945 r. wygrał konkurs dla amatorów zorganizowany w Million Dollar Theater w Los Angeles, wykonując popowe piosenki Binga Crosby’ego. Porzucił wtedy boks i przeniósł się do Shreveport w Luizjanie, gdzie rozpoczął swoją muzyczną karierę występując w klubach. Przez pewien czas pracował w Billi Riley's Palace Park jako konferansjer i piosenkarz popowo-bluesowy.

W 1946 r. występował w grupie Joego Colemana w lokalnych klubach w Galveston w Teksasie. Tam też sformował swój pierwszy zespół The Mellodeers, z którym występował w Club Grenada 1 1946 i 1947 r. Był często zapraszany do miejscowego radia KGBC.

W 1947 r. występował w duecie z Clarence'em Samuelsem (jako Blues Twins) w Downbeat Club w Nowym Orleanie. Dokonał wtedy pierwszych nagrań dla firmy Gold Star RecordsMike Leadbitter, Neil Slaven. Blues Records 1943-1970, str. 186.

Cecil Gant, któremu bardzo spodobała się piosenka Browna „Good Rockin' Tonight”, skierował go do firmy DeLuxe Records w Nowym Orleanie. Tam w lipcu 1947 nagrał z towarzyszeniem Bob Ogden's Orchestra swój pierwszy przebój „Good Rockin' Tonight”. Aż do 1951 r. DeLuxe była jego główną firmą nagrywającąMike Leadbitter, Neil Slaven. Blues Records 1943-1970, str. 186-188.

W latach 1947–1951 prowadził swój zespół Mighty Men, z którym występował w Starlight Club w Nowym Orleanie (1947) i innych miejscach. Oprócz tego w 1947 r. koncertował z Paul Gayten's Band w nowoorleańskim Club Robin Hood. Ze swoim zespołem występował właściwie w klubach w całych Stanach Zjednoczonych. Na dłużej zatrzymywał się w takich miejscach jak Lincoln Theater i Rip's Playhouse w Nowym Orleanie (koniec 1947 r.), The Hilltop w Pine Bluff w stanie Arkansas (1948), Ryman Auditorium w Nashville w stanie Tennessee (1948), The Armory w Flint w stanie Michigan (1950).

W latach 1952–1955 występował w Royal Peacock Club w Atlancie w Georgii, Meadowbrook Club w Savannah w Georgii, Cavalcade of Jazz w Wrigley Field w Los Angeles, Richmond Auditorium w Los Angeles, 5-4 Ballroom w LA, Savoy Ballroom w LA Ox Club w LA, Fox Theater na Brooklynie w Nowym Jorku, Apollo Theater w Nowym Jorku, Howard Theater w Waszyngtonie, Royal Theater w Baltimore w stanie Maryland i w innych miejscach.

W latach 1952–1955 nagrywał dla firmy King Records w Nowym Orleanie, Los Angeles, Miami na Florydzie, Cincinnati w stanie OhioMike Leadbitter, Neil Slaven. Blues Records 1943-1970, str. 189-190.

W połowie lat 50. występował w różnych miastach na południu USA.

1956 nagrywał z Bill Doggett Band dla firmy King Records w Nowym Orleanie – jako Tommy Brown.

W latach 1956–1957 nagrywał dla firmy Imperial Records w Nowym OrleanieMike Leadbitter, Neil Slaven. Blues Records 1943-1970, str. 190. Odbył także tournée po USA z grupą wykonawców pod nazwą Universal Attractions Rock & Roll jako konferansjer.

Pod koniec lat 50. XX w. występował w kilku klubach i kasynach w Las Vegas w stanie Nevada.

W 1959 r. dokonał nagrań dla King Records w Cincinnati. Występował w różnych klubach, m.in. w Apollo Theater w Nowym Yorku.

W latach 1960–1961 nagrywał dla firmy Home of Blues Records w MemphisMike Leadbitter, Neil Slaven. Blues Records 1943-1970, str. 191. Jego kariera załamała się w tym okresie. Aby się utrzymać prowadził pralnię i jako komiwojażer sprzedawał encyklopedie. Zamieszkał wówczas na Zachodnim Wybrzeżu.

W latach 1962 i 1963 dokonał zaledwie 6 nagrań dla firm D.R.A (2) i Chess Records (4 niewydane nagrania).

Jego kariera ożywiła się w 1967 r. Koncertował w ramach Johnny Otis Show (koniec lat 60 i w latach 70.) po Zachodnim Wybrzeżu.

W 1967 i 1968 r. nagrał 11 utworów dla firmy Bluesway Records w Hollywood w Kalifornii.

W 1968 r. nagrywał dla swoich firm nagraniowych – Gert i Tru-Love.

W 1970 r. w ramach Johnny Otis Show wystąpił na Monterey Jazz Festival w Monterey w Kalifornii. Nagrania z koncertu zostały wydane przez firmę Epic Records. W 1971 r. założył wytwórnię płytową Friendship RecordsSheldon Harris. Blues Who's Who. Str. 88.

W 1971 r. dokonał nagrań dla firmy Mercury Records.

W 1973 r. wytwórnia ABC-Bluesway wydała jego pierwszy od wielu lat album z nowymi nagraniami.

W latach 1975–1978 występował w Parisian Room w Los Angeles, a później w New London Theater w Londynie w Anglii.

W 1978 r. szwedzka wytwórnia Route 66 wznowiła jego stare nagrania, co przyniosło mu wielką popularność w Europie. Dzięki temu odbył europejskie tournée.

W 1979 r. wystąpił na San Francisco Blues Festival.

Ostatnie ważne występy Browna odbyły się w nowojorskim klubie Bottom Line oraz podczas New Orleans Jazz & Heritage Festival w Nowym Orleanie w 1981 r..

Zmarł 25 maja 1981 r. w Pacoima Lutheran Memorial Hospital w San Fernando w Kalifornii na atak serca. Został pochowany na cmentarzu Eternal Valley Memorial Park w Newhall w Kalifornii. Ceremonię poprowadził wielebny Johnny Otis.

Był żonaty od 1940 r. i miał córkę.

Ocena i krytyka W 1981 r. został wprowadzony do Blues Hall of Fame.

Śpiewał tenorem w charakterystyczny sposób, używając melizmatów. Był jednym z największych wokalistów jump bluesa i rhythm and bluesa. Jego muzyka i styl wykonawczy stanowiła pomost między rhythm and bluesem i rock and rollem.

Wpływ wywarł na niego Wynonie Harris. Pod jego wpływem było wielu wykonawców, m.in. takich jak Bobby Bland, Little Milton, Larry Davis, Little Richard, Little Junior Parker, Tommy Ridgley, Joe Turner, Jackie Wilson, James Brown a nawet Pat Boone.

Nadzwyczajny blues shouter (Gary Vontersch. Blues Unlimited, grudzień 1971, Wielka Brytania) Był pierwszym piosenkarzem soul (John Broven. „Walking to New Orleans”. Blues Unlimited, 1974, Wielka Brytania) (cytaty za)

Dyskografia Oryginalne 10-calowe szelakowe płytki (78 rpm) i 7-calowe winylowe (45 rpm) Gold Star 636, „Deep Sea Diver” / „Bye Baby Bye”, 1947 DeLuxe 1093, „Good Rocking Tonight” / „Lolly Pop Mama”, 1947 DeLuxe 1098, „Special Lesson No. 1” / „Woman's a Wonderful Thing”, 1947 DeLuxe 1107, „Roy Brown Boogie” / „Please Don't Go (Come Back Baby)”, 1947 DeLuxe 1128, „Mighty Mighty Man” / „Miss Fanny Brown”, 1947 DeLuxe 1154, „Long About Midnight” / „Whose Hat Is That”, 1948 DeLuxe 1166, „All My Love Belongs to You” / „Ebony Rhapsody” (str. B przez Ethel Morris), 1948 DeLuxe 3093, „Good Rocking Tonight” / „Lolly Pop Mama” (reissue), 1950 (wydany także przez Miltone 3093) DeLuxe 3098, „Special Lesson No. 1” / „Woman's a Wonderful Thing” (wznowienie), 1950 DeLuxe 3107, „Roy Brown Boogie” / „Please Don't Go (Come Back Baby)” (wznowienie), 1950 DeLuxe 3128, „Mighty Mighty Man” / „Miss Fanny Brown” (wznowienie), 1950 DeLuxe 3154, „Long About Midnight” / „Whose Hat Is That” (wznowienie), 1950 (wydany także przez Miltone 3154) DeLuxe 3166, „All My Love Belongs to You” / „Ebony Rhapsody” (str. B przez Ethel Morris) (wznowienie), 1950 DeLuxe 3189, „Miss Fanny Brown Returns” / „Roy Brown Boogie”, 1948 DeLuxe 3198, „Fore Day in the Morning” / „Rainy Weather Blues”, 1948 (wydany także przez Miltone 3198) DeLuxe 3212, „Rockin' at Midnight” / „Judgement Day Blues”, 1949 DeLuxe 3226, „Please Don't Go (Come Back Baby)” / „Riding High”, 1949 DeLuxe 3300, „Boogie at Midnight” / „The Blues Got Me Again”, 1949 DeLuxe 3301, „Butcher Pete, Part 1” / „Butcher Pete, Part 2”, 1949 DeLuxe 3302, „I Feel That Young Man’s Rhythm” / „End of My Journey” 1949 DeLuxe 3304, „Hard Luck Blues” / „New Rebecca” 1950 DeLuxe 3306, „Dreaming Blues” / „Love Don't Love Nobody”, 1950 DeLuxe 3308, „Long About Sundown” / „Cadillac Baby”, 1950 DeLuxe 3311, „Double Crossin' Woman” / „Teen Age Jamboree”, 1951 DeLuxe 3312, „Sweet Peach” / „Good Man Blues”, 1951 DeLuxe 3313, „Beautician Blues” / „Wrong Woman Blues”, 1951 DeLuxe 3318, „Train Time Blues” / „Big Town”, 1951 DeLuxe 3319, „Bar Room Blues” / „Good Rockin' Man”, 1951 DeLuxe 3323, „Brown Angel” / „I've Got the Last Laugh Now”, 1952 King 4602, „Hurry Hurry Baby” / „Travelin' Man”, 1953 King 4609. „Grandpa Stole My Baby” / „Money Can't Buy Love”, 1953 King 4627, „Mr. Hound Dog's in Town” / „Gamblin' Man”, 1953 King 4637, „Old Age Boogie, Part 1” / „Old Age Boogie, Part 2”, 1953 King 4654, „Laughing but Crying” / „Crazy Crazy Women”, 1953 King 4669, „Caldonia's Wedding Day” / „A Fool in Love”, 1953 King 4684, „Midnight Lover Man” / „Letter from Home”, 1953 King 4689, „Everything's Alright" / „Lonesome Lover”, 1953 King 4704, „Bootleggin' Baby” / „Trouble at Midnight”, 1954 King 4715, „Up Jumped the Devil” / „This Is My Last Goodbye”, 1954 King 4722, „Don't Let It Rain” / „No Love at All”, 1954 King 4731, „Ain't It a Shame” / „Gal from Kokomo”, 1954 King 4743, „Worried Life Blues” / „Black Diamond”, 1954 King 4761, „Fannie Brown Got Married” / „Queen of Diamonds”, 1954 King 4816, „Shake 'Em Up Baby” / „Letter to Baby”, 1955 King 4834, „She's Gone Too Long” / „My Little Angel Child”, 1955 Imperial 5422, „Saturday Night (That's My Night)” / „Everybody”, 1956 Imperial 5427, „Party Doll” / „I'm Stickin' with You”, 1957 Imperial 5439, „Let the Four Winds Blow” / „Diddy-Y-Diddy-O”, 1957 Imperial 5455, „I'm Convicted of Love” / „I'm Ready to Play”, 1957 Imperial 5469, „The Tick of the Clock” / „Slow Down Little Eva”, 1957 Imperial 5489, „Ain't Gonna Do It” / „Sail on Little Girl”, 1958 Imperial 5510, „Hip Shakin’ Baby” / „Be My Love Tonight”, 1958 Imperial 5969, „Let the Four Winds Blow” / „Diddy-Yi-Diddy-Yo” (wznowienie), 1963 King 5178, „La-Dee-Dah-Dee” / „Melinda”, 1959 King 5207, „Rinky Dinky Doo” / „I Never Had It So Good”, 1959 King 5218, „Good Looking and Foxy Too” / „Hard Luck Blues, 1959 King 5247, „School Bell Rock” / „Ain't No Rocking No More”, 1959 King 5333, „Ain't Got No Blues Today” / „Adorable One”, 1960 King 5521, „Mighty Mighty Man” / „Good Man Blues”, 1962 Home of the Blues 107, „A Man with the Blues” / „Don't Break My Heart”, 1960 Home of the Blues 110, „Rocking All the Time” / „Tired of Being Alone”, 1960 Home of the Blues 115, „Sugar Baby” / „Oh So Wonderful”, 1961 Home of the Blues 122, „Rock and Roll Jamboree” / „I Need a Friend”, 1961 Summit 1001, „She's Alright" / „Let the Four Winds Blow”, 1963 ABC-Bluesway 61002, „New Orleans Women” / „Standing on Broadway (Watching the Girls)”, 1967 Gert 11123, „Baby It's Love” / „Going Home” 1968 Gert 400, „The Message” / „Great Casaboo”, 1968 Tru-Love 448, „Good Sweet Loving” / „Separation Blues”, 1968 Tru-Love 449, „I'm Making Love” / „Rocks Is My Pillow”, 1968 Connie 303/304, „Young Blood Twist” / „I Love a Woman „, 1969 Friendship 701, „It's My Fault Darling” / „Love for Sale”, 1970 Mercury 73166, „Love for Sale” / „It's My Fault Darling” (wznowienie), 1970 Mercury 73219, „Hunky Funky Woman” / „Mail Man Blues”, 1971 Mobile Fidelity Productions MFP-2, „in the Eyes of My People” / „You've Got a Friend”, 1972 Topflight 103, „Hard Times” / „Separation Blues”, 19??

LP Rock 'N' Roll Dance Party (King #536; różni artyści i Roy Brown) – 1956 Battle of the Blues (King #607; część albumu Roya Browna, a część Wynoniego Harrisa) – 1958