mały|Zawisza Czarny na obrazie Jana Matejki "Bitwa pod Grunwaldem" Elegia na śmierć Zawiszy Czarnego – poemat młodopolskiego poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera, opublikowany w serii siódmej jego Poezji w 1912. Jest on jednym z kilku utworów poety, w których mierzył się z postacią Zawiszy Czarnego z Garbowa, uważanego za najsłynniejszego polskiego rycerza. Utwór zawiera cytat z łacińskiej elegii Adama Świnki z Zielonej, napisanej po śmierci Zawiszy w 1428: Arma tua fulgent, sed non hic ossa quiescunt,/Divae memoriae miles, o Zawisza niger!.
Jadą, jadą o świtaniu słońca, lecz to słońce na plecy im świeci, na ich plecach lśni blacha błyszcząca, lecz Zawisza został samotrzeci. Dwaj pachołcy przy nim pozostali, prości ludzie, ubodzy i mali, ze zagrody wyszli polskich kmieci.
Zobacz też: O Zawiszy Czarnym opowieść.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera Kategoria:Utwory literackie z 1912