Ludwik Baar

Ludwik Ksawery Baar (ur. 25 maja 1892 we Lwowie, zm. 15 kwietnia 1963 w Londynie) – polski doktor praw, adwokat, major Wojska Polskiego.

Życiorys Ludwik Baar urodził się 25 maja 1892 we Lwowie. Był synem Ludwika, pracującego w zawodzie kolejarza na stanowisku mistrza placu na dworcu we Lwowie. Miał siostrę Marię (także uczestniczka obrony Lwowa z 1918, po mężu Butler). W 1910 zdał egzamin dojrzałości w C. K. IV Gimnazjum we Lwowie. Ukończył studia prawnicze i w maju 1917 otrzymał stopień doktora na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.

Podczas I wojny światowej został powołany do służby w C. K. Armii, przebywał na froncie włoskim, gdzie z uwagi na złamanie nogi w 1916 został uznany za niezdatnego do służby, po czym wiosną 1917 został odkomenderowany do służby w żandarmerii polowej na obszarze Wołynia, pod koniec 1917 przeniesiony na stanowisko szefa bezpieczeństwa i dowódcy żandarmerii polowej w komendzie okręgowej w Zamościu, a na wiosnę 1918 został mianowany adiutantem komendanta żandarmerii polowej w IV Generalnej Komendzie we Lwowie. Pod koniec września 1918 został zwolniony ze służby wojskowej celem podjęcia studiów. U kresu wojny w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer armii austriackiej w stopniu porucznika i uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. 3 listopada 1918 zgłosił się do stojącego na czele wojsk polskich, kpt. Czesława Mączyńskiego, od którego otrzymał polecenie zorganizowania służby bezpieczeństwa w postaci polskiej Milicji Wojskowej, którą wkrótce prężnie sformował skupiając ok. 200 ochotników, został komendantem (formalnie działającej od 6 listopada, jego stałym zastępcą został por. Feliks Zbigniew Machnowski), a jej komendę ulokował w budynku Szkoły Realnej przy ul. Szymonowiczów. Po zakończeniu walk z Ukraińcami, wskutek przemianowania Milicji Wojskowej na Lwowski Batalion Wartowniczy, potem na batalion wartowniczy I/6 (pp), pozostawał jego dowódcą do 24 stycznia 1919, wówczas zastąpiony przez ppłk. Karola Schultis-Rzepeckiego, po czym był zastępcą kolejnego dowódcy, płk. Wacława Fary, pełniąc jednocześnie stanowisko dowódcy 2 kompanii, a od kwietnia 1919 także funkcję sędzie śledczego i kierownika sądu dowództwa miasta i placu we Lwowie. Był autorem wspomnień, wydrukowanych jako rozdział pt. Milicja Wojskowa w obronie Lwowa w książce zatytułowanej Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. Tom 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. Relacje uczestników (1993).

Później został awansowany na stopień kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem rezerwy 4 pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie. W maju 1933 został wybrany członkiem zarządu Okręgu V Związku Rezerwistów. W 1934 w stopniu kapitana był oficerem rezerwowym 5 dywizjonu żandarmerii i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto.

W 1930 został wpisany na listę adwokatów w Krakowie w Okręgu Izby Adwokackiej w Krakowie. Do końca II Rzeczypospolitej był adwokatem w Krakowie, przypisany do adresów: ul Smoleńsk 19 (1932, 1933, 1934), ul. Józefa Piłsudskiego 9 (1939). 28 grudnia 1923 został członkiem powołanego w Krakowie z inicjatywy PZPN komitetu, optującego na rzecz wysłania reprezentacji Polski w piłce nożnej w składzie polskiej ekipy na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924 w Paryżu. Przed 1938 był jednym z pokrzywdzonych wśród osób (adwokaci, lekarze, dentyści) atakowanych dewastacjami o charakterze antysemickim, wywieszka jego kancelarii prawniczej przy ul. J. Piłsudskiego została raz zerwana, a za drugim razem zamalowana, zaś po incydentach zapewniał, iż akty te były nieuzasadnione, jako że mimo niepolskiego nazwiska – pochodził ze starej polskiej rodziny z Małopolski Wschodniej, znanej głównie we Lwowie.

Po zakończeniu II wojny światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Do końca życia pozostawał w stopniu majora. Zmarł 15 kwietnia 1963 w Londynie. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu North Sheen.

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1961, za zasługi w długoletniej pracy śpiewaczej) Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości (19 czerwca 1938, za pracę w dziele odzyskania niepodległości). Krzyż Obrony Lwowa Odznaka Honorowa „Orlęta”

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Adwokaci II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na cmentarzu North Sheen w Londynie Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Wojskowi związani z Krakowem Kategoria:Zmarli w 1963 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej