USS Tripoli (LHA-7) – amerykański uniwersalny okręt desantowy typu America z początku XXI wieku. Klasyfikowany jako LHA – Landing Helicopter Assault – śmigłowcowiec desantowy, może także pełnić rolę lekkiego lotniskowca. Budowa okrętu rozpoczęła się w 2014, a wszedł do służby w 2020 roku. Jest to trzecia jednostka w historii United States Navy nosząca imię dla uczczenia stoczonej w 1805 bitwy o Darnę w Trypolitanii, będącej częścią I wojny berberyjskiej (m.in. po śmigłowcowcu desantowym „Tripoli” (LPH-10)).

Projekt i budowa

USS „Tripoli” był drugim okrętem desantowym typu America. Ich projekt bazuje na doświadczeniach zdobytych przy budowie i eksploatacji okrętów desantowych typu Wasp, a w szczególności ostatniego okrętu tego typu USS „Makin Island”. Najważniejszą zmianą w porównaniu do starszych okrętów była rezygnacja z wbudowanego doku służącego do dostarczania małych pojazdów desantowych. Zaoszczędzone miejsce wykorzystano na zwiększenie możliwości operacji lotniczych z pokładu okrętu. „Tripoli” był zarazem ostatnim okrętem typu America zbudowanym w pierwotnej konfiguracji Flight 0, bez doku.

Zamówienie na budowę USS „Tripoli” zostało złożone w konsorcjum stoczniowym Huntington Ingalls Industries 31 maja 2012 roku. Pierwsze prace rozpoczęły się w lipcu 2013 roku w stoczni Ingalls Shipbuilding w Pascagouli w stanie Missisipi. Uroczyste położenie stępki miało miejsce dopiero 20 czerwca 2014 roku. Latem 2015 roku miało miejsce scalenie bloków kadłuba. 1 maja 2017 okręt został zwodowany poprzez zatopienie doku pływającego. 16 września 2017 w Pascagouli odbyła się uro­czy­stość chrztu okrętu. W lipcu 2019 roku odbył pierwszą fazę prób morskich na Zatoce Meksykańskiej. Okręt wszedł do służby w US Navy 15 lipca 2020, zaś jego grupa lotnicza w komplecie wyposażona jest w należące do korpusu piechoty morskiej samoloty F-35B.

Skrócony opis

thumb|left|USS „Tripoli” od góry, z 20 samolotami F-35B Okręty typu America mają architekturę typową dla lotniskowców z klasycznym prostokątnym pokładem lotniczym i nadbudówką wyspową po prawej stronie. Wyporność pełna pierwszej pary okrętów (Flight 0) wynosi 44 971 ton lub według innych źródeł 45 594 ton. Długość całkowita wynosi 257,3 m. Szerokość na linii wodnej wynosi 32,3 m, a maksymalna z wystającymi poza obrys pokładu windami lotniczymi 59,1 m (według innych źródeł 60,35 m). Prostokątny płaski pokład lotniczy, nie posiadający skoczni startowej, ma wymiary 249,6 × 36 m. Załoga składa się z 1059 osób, w tym 65 oficerów, a według innych danych 1102 osób, w tym 102 oficerów. Desant liczy 1687 żołnierzy, z możliwością zabrania 184 więcej.

thumb|F-35B na pokładzie „Tripoli” Okręty nie mają stałego składu grupy lotniczej, lecz jest ona zabierana w zależności od wykonywanych zadań i okrętowanych jednostek. Podstawowym statkiem powietrznym służącym do przerzucania desantu jest przemiennopłat transportowy MV-22B Osprey, a podstawowym statkiem powietrznym służącym do wsparcia desantu i ewentualnych zadań uderzeniowych lub obrony powietrznej jest myśliwiec wielozadaniowy krótkiego startu i pionowego lądowania F-35B Lightning II. Grupa lotnicza w wariancie desantowym przykładowo obejmowała 31 statków powietrznych: 12 przemiennopłatów transportowych MW-22B Osprey, 6 myśliwców wielozadaniowych F-35B Lightning II 4 ciężkie śmigłowce transportowe CH-53E/K Sea Stallion, 3 śmigłowe transportowe UH-1Y Venom 2 śmigłowce morskie wielozadaniowe MH-60S Seahawk 4 śmigłowce szturmowe AH-1Z Viper. W konfiguracji wsparcia okręty mogą przenosić do 23 myśliwców F-35B, pełniąc rolę lekkiego lotniskowca.

Okręty mają napęd w układzie CODLOGCOmbined Diesel-eLectric Or Gas, w którym przy wyższych prędkościach powyżej 12 węzłów napędzają je turbiny gazowe, a przy prędkości ekonomicznej silniki elektryczne z generatorami, działające rozłącznie. Składa się on z dwóch zespołów złożonych z turbiny gazowej firmy General Electric i pomocniczego silnika elektrycznego prądu przemiennego Alstom ze wspólną przekładnią redukcyjną. Łączna moc siłowni turbogazowej wynosi 70 000 hp (52,2 MW), a elektrycznej 10 000 hp (7,46 MW). Napędzają one dwa wały ze śrubami o zmiennym skoku. Prędkość maksymalna wynosi 22 węzły. Zasięg szacowany jest na 9500 mil morskich.

Uzbrojenie okrętów służy tylko do samoobrony, w szczególności przed przeciwokrętowymi pociskami rakietowymi. Zasadniczym jego elementem są dwie 8-kontenerowe wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych średniego zasięgu RIM-162D ESSM (Evolved Sea Sparrow). Uzupełniają je dwie 21-prowadnicowe wyrzutnie pocisków rakietowych bliskiego zasięgu RIM-116C Block 2 RAM. Okręty ponadto mają dwa zestawy artyleryjskie obrony bezpośredniej z sześciolufowymi działkami kalibru 20 mm Phalanx CIWS Mk 15 Block 1B Mod. 21/22 z własnym radarowym systemem kierowania ogniem, trzy pojedyncze działka automatyczne kalibru 25 mm M242 Bushmaster w stabilizowanych stanowiskach Mk 38 Mod 2 MGS i 14 karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm Mk 95 Mod. 1 w siedmiu zdwojonych stanowiskach

Służba Okręt został oficjalnie wcielony do służby rozkazem z 15 lipca 2020 roku, przy czym z uwagi na pandemię COVID-19 zrezygnowano z towarzyszącej temu ceremonii. 18 września 2020 roku USS „Tripoli” przypłynął po raz pierwszy do swojego poru macierzystego – bazy morskiej w San Diego, płynąc wokół Ameryki Południowej. Pierwszym dowódcą okrętu był komandor (Capt.) Kevin Meyers.

Między 30 marca a 8 kwietnia 2022 roku prowadzono próby wykorzystania okrętu jako lekkiego lotniskowca, z 20 samolotami F-35B Lotnictwa Korpusu Piechoty Morskiej na pokładzie. W maju 2022 roku okręt wyszedł w pierwszy rejs operacyjny na zachodni Pacyfik z 16 F-35B na pokładzie, biorąc w czerwcu udział w ćwiczeniach Valiant Shield, między innymi z dwoma lotniskowcamiLotniskowce: USS Abraham Lincoln (CVN-72) i USS Ronald Reagan (CVN-76).. Dowódcą okrętu był wówczas komandor Joel Lang. 25 lipca 2022 roku został przebazowany na japońską Okinawę, gdzie zaokrętowano 31. Oddział Ekspedycyjny Piechoty Morskiej (, 31st MEU). W sierpniu okręt odwiedził Singapur, a w listopadzie Sydney i Hobart w Australii, powracając pod koniec miesiąca do San Diego.

19 maja 2025 roku okręt wyszedł ponownie w rejs na zachodni Pacyfik do bazy w Sasebo, dla zastąpienia bazującego tam USS „America”. Dowódcą okrętu był kmdr. Eddie Park. Pod koniec roku okręt operował na Morzu Wschodniochińskim w składzie swojej uderzeniowej grupy ekspedycyjnej (Tripoli Expeditionary Strike Group). Po amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran, w marcu 2026 roku „Tripoli” z pododdziałami 31. Oddziału Ekspedycyjnego Piechoty Morskiej i okrętem desantowym-dokiem „New Orleans” został wysłany z Japonii na Bliski Wschód, przybywając 28 marca w skład sił podległych Dowództwu Centralnemu (CENTCOM). Okręty tworzą Grupę Amfibijną Gotowości Tripoli (Tripoli Amphibious Ready Group), do której miał dołączyć także USS „Rushmore”.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty desantowe typu America