Geneviève de Gaulle-Anthonioz (ur. 25 października 1920 w Saint-Jean-de-Valériscle, zm. 14 lutego 2002 w Paryżu) – działaczka francuskiego ruchu oporu, więźniarka KL Ravensbrück, działaczka społeczna.
W latach 1964–1998 prezes międzynarodowego ruchu humanitarnego ATD Czwarty Świat. Odznaczona Medalem Ruchu Oporu, Krzyżem Wielkim Legii Honorowej i Krzyżem Wojennym. Wpisana w poczet paryskiego Panteonu. Bratanica prezydenta Francji Charles’a de Gaulle’a.
Życiorys Młodość i czas wojny Urodziła się w zamożnej, inteligenckiej rodzinie katolickiej. Była najstarsza z trójki dzieci. Matka zmarła, gdy miała 4 lata. Jej ojcem był Xavier de Gaulle (1887–1955), inżynier kopalni, starszy brat generała Charles’a de Gaulle’a. Jej rodzina należała do „dreyfusistów”. Geneviève naukę odbierała w dobrych szkołach. Studiowała historię.
W działania Ruch Oporu zaangażowała się w wieku 19 lat. Dołączyła do sieci zwanej «Muzeum człowieka». Zajmowała się przekazywaniem poleceń oraz sama uczestniczyła w zbieraniu informacji. Później działała w podziemiu. 20 lipca 1943 wpadła w zastawioną na nią zasadzkę. Została aresztowana i uwięziona, a następnie 3 lutego 1944 wywieziona do obozu dla kobiet KL Ravensbrück. W październiku 1944 roku została odizolowana w obozowym bunkrze. Swoje przeżycia obozowe opisała w książce „La Traversée de la nuit”.
Lata powojenne thumb|Tablica pamiątkowa na domu Geneviève de Gaulle, Rennes Po wyjściu z obozu poznała Bernarda Anthonioza (1921–1994), również uczestnika Ruchu Oporu, mecenasa sztuki i przyjaciela artystów. Para ślub wzięła w 1946 roku i doczekała się czwórki dzieci. Jej mąż był krewnym André Malraux, francuskiego ministra kultury w drugim rządzie Charles’a de Gaulle’a. Na zaproszenie ministra Bernard Anthonioz zostaje chargé de mission, a Geneviève zajmuje się badaniami naukowymi w ministerstwie kultury.
Wkrótce po wyzwoleniu wraz z Marie-Claude Vaillant-Couturier założyła l’Association des Anciennes Déportées et Internées de la Résistance (l’ADIR) (), stowarzyszenie którego członkowie wspierają ofiary prześladowań oraz prowadzą obszerną pracę dokumentującą zbrodnie nazistowskie. Członkowie tego stowarzyszenia m.in. występowali jako świadkowie podczas procesów nazistów.
W październiku 1958 Geneviève de Gaulle spotkała ks. Józefa Wrzesińskiego, założyciela ruchu humanitarnego ATD Czwarty Świat (Aide à Toute Détresse). W 1959 roku Geneviève zrezygnowała z pracy w ministerstwie kultury. W 1960 roku po pożarze jaki miał miejsce w slamsach bezdomnych z Noisy-le-Grand postanowiła zaangażować się w działalność na rzecz rodzin pogrążonych w najgłębszym ubóstwie. W latach 1964–1998 stała na czele ruchu ATD Czwarty Świat we Francji. Jej udział nadał ruchowi ATD rozgłos i ułatwił prowadzenie działalności. W 1988 roku, po śmierci Józefa Wrzesińskiego została liderem ruchu i podjęła działania w celu uchwalenia ustawy przeciwko wykluczeniom społecznym, która została przegłosowana 9 lipca 1998. Wówczas postanowiła wycofać się przewodzenia ATD, jednocześnie na stałe zostając wolontariuszką ruchu angażującą się w jego działania. Do śmierci zajmowała się zarówno ATD jak też założonym przez siebie l’ADIR.
thumb|Ceremonia złożenia w Panteonie (2015) Zmarła 14 lutego 2002 roku w Paryżu. 27 maja 2015 roku wraz z trzema innymi uczestnikami Ruchu Oporu – Germaine Tillion, Pierre’em Brossolette’em oraz Jeanem Zayem została «wpisana w poczet Panteonu», a jej trumna symbolicznie została przeniesiona do Panteonu.
Odznaczenia Medal Ruchu Oporu Krzyż Wielki Legii Honorowej Krzyż Wojenny
Przypisy
Kategoria:Członkowie francuskiego ruchu oporu Kategoria:Francuscy działacze społeczni Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wielkim Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Odznaczeni Medalem Ruchu Oporu Kategoria:Więźniowie KL Ravensbrück Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2002