Hulk Hogan, właśc. Terry Gene Bollea (ur. 11 sierpnia 1953 w Auguście, zm. 24 lipca 2025 w Clearwater) – amerykański wrestler i aktor. Uznawany za jednego z najważniejszych wrestlerów w historii.
Popularność Hogana w latach 80. XX wieku, zwana Hulkamanią, znacząco przyczyniła się do popularyzacji wrestlingu i organizacji World Wrestling Federation (WWF). Był sześciokrotnym zdobywcą głównego mistrzostwa WWE. Suma długości jego panowań była największa w historii organizacji odkąd ta odłączyła się od ligi National Wrestling Alliance (NWA) w 1983. W latach 90. XX wieku występował w konkurencyjnej wobec WWF organizacji World Championship Wrestling (WCW), gdzie był częścią grupy nWo i po raz pierwszy od ponad 15 lat stał się postacią negatywną. Miał główne mistrzostwo WCW najdłużej w historii.
Po 2000 występował w World Wrestling Entertainment (WWE, dawne WWF) i Total Nonstop Action (TNA). Po 35 latach kariery przeszedł na emeryturę w 2012. W 2015 zaszkodził mu skandal związany z wyciekiem nagrania, na którym zdradzał żonę i wypowiadał rasistowskie komentarze. Od tej pory większość organizacji wrestlingu i przedsiębiorstw dotychczas sprzedających związane z nim produkty odcinały się od niego. Od 2019 sporadycznie pojawiał się w programach WWE.
Wczesne lata życia Terry Gene Bollea urodził się 11 sierpnia 1953 w mieście Augusta, w stanie Georgia. 9 miesięcy później rodzina wraz z nim przeprowadziła się do Tampa na Florydzie, gdzie mieszkali w małym dwupokojowym drewnianym domu kupionym za 5 tysięcy dolarów. Ich nowe sąsiedztwo było wielokulturowe i w większości należało do niższej klasy średniej. Jego ojciec, Pete, był Włochem, pracował jako układacz rur w firmie Conne Brothers, a matka, Ruth, miała pochodzenie francuskie, włoskie i panamskie i była sekretarką w marynarce wojennej. Terry Bollea wychowywał się razem ze swoim bratem Allanem, o 7 lub 8 lat starszym. Rodzina Bollei należała do kościoła baptystycznego Ballast Point Baptist Church, ale, jak przyznał sam Hogan w swojej biografii, byli sporadycznie praktykujący.
W wieku 8 lat zaczął trenować baseball. Najczęściej grał na pozycji miotacza lub bazowego. W wieku 12 lat nie był szczególnie wysportowanym dzieckiem – ważył 88 kilogramów. Także w tym wieku zaczął trenować kręglarstwo, między innymi z przyszłym profesjonalnym kręglarzem Vikiem Pettitem. W wieku 14 lat zaczął uczyć się gry na gitarze i spędzał czas na ranczu dla młodzieży chrześcijańskiej, Christian Youth Ranch. Wiele lat później w swojej biografii Hogan napisał, że w tym czasie umocnił swoją wiarę i przyjął Chrystusa jako swojego zbawiciela. W wieku 15 lat założył zespół muzyczny o nazwie Infinity’s End (pol. Koniec Nieskończoności). Później uczęszczał do liceum Monroe Junior High School, gdzie trenował futbol amerykański.
Po ukończeniu szkoły rozpoczął studia biznesowe na w hrabstwie Hillsborough w stanie Floryda. Po dwóch latach przeniósł się na University of South Florida, gdzie kontynuował studia na tym samym kierunku. Ostatecznie zrezygnował ze studiów, aby skupić się na karierze muzycznej. Założył własny zespół muzyczny o nazwie Ruckus (pol. Zamieszanie) i rozpoczął trening na lokalnej siłowni Hector’s Gym. W młodości Terry Bollea był zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu jako kulturysta na plaży w Venice w Los Angeles, ochroniarz w klubie nocnym oraz muzyk. Pracował też na pełny etat jako kasjer bankowy.
W młodości był kibicem drużyny baseballowej New York Yankees. Wrestlingiem interesował się od szóstego roku życia. Często oglądał walki na arenie „Fort Homer W. Hesterly Armory” i „The Sportatorium”. Jego autorytetami w młodości byli baseballiści – Mickey Mantle, Roger Maris, Yogi Berra, , Pete Rose i Johnny Bench – oraz wrestlerzy – Dusty Rhodes i .
Kariera wrestlerska Był jedynym wrestlerem, który pojawił się na okładce magazynu sportowego Sports Illustrated. Trenował dwóch wrestlerów: i .
Początek kariery (1977–1979) W 1976 został dostrzeżony na widowni przez Jacka Briscoe. Za jego wstawiennictwem wrestler i trener Hiro Matsuda przyjął Bolleę na swojego ucznia. Również poświęcał czas, aby go trenować. Bollea debiutował jako wrestler 25 sierpnia 1977 w niezależnej organizacji w stanie Floryda, gdzie występował jako zamaskowany zapaśnik o pseudonimie Super Destroyer (była to postać odgrywana przez różnych wrestlerów, zwykle początkujących). W swojej biografii Hogan napisał, że celem maski była ochrona przed rozpoznaniem w razie gdyby źle wypadł w swoim debiucie. Jego przeciwnikiem w pierwszej walce był Don Serrano. Później Bollea przyjął pseudonimem Terry Boulder (pol. Terry Głaz). Okazjonalnie jego managerem był , a partnerem tagteamowym , wówczas znany jako Dizzy Hogan. W początkowej fazie swojej kariery poznał i zaprzyjaźnił się z André the Giantem – ich pierwsza walka miała miejsce na arenie w Dothan, w stanie Alabama.
We wrześniu 1979 dołączył do (GCW), terytorium ligi National Wrestling Alliance w Georgii. Występował jako heel o pseudonimie Sterling Golden (pol. Złoty Szterling). Tej samej jesieni przeniósł się do terytorium (CCW) Rona Fullera w Knoxville, w stanie Tennessee. Jego głównym rywalem w nowym terytorium był Jerry “The King” Lawler. W grudniu Sterling Golden pokonał w walce o .
World Wide Wrestling Federation (1979–1981) mały|Hulk Hogan (z lewej) i jego menadżer (z prawej) w grudniu 1980 roku W 1979 Vincent James McMahon zaproponował mu pracę w World Wide Wrestling Federation (WWWF), wówczas nowojorskim terytorium ligi National Wrestling Alliance. McMahon nadał mu pseudonim ringowy Hulk Hogan. Hogan było popularnym irlandzkim nazwiskiem, pochodzącym od słowa Ó hÓgáin znaczącym w irlandzkiej odmianie języka goidelskiego młody. McMahon nadał je Terry’emu Bollei, aby podkreślić jego irlandzkie pochodzenie. Imię Hulk było inspirowane serialem aktorskim The Incredible Hulk, w którym Lou Ferrigno grał znanego z komiksów Hulka. Budowa fizyczna Ferrigno przypominała McMahonowi budowę fizyczną Terry’ego Bollei. Jak sam Hulk Hogan przyznał w swojej biografii wiele lat później, tak naprawdę nie miał irlandzkich korzeni, ale federacja chciała, aby ktoś reprezentował w niej amerykanów irlandzkiego pochodzenia, ponieważ Bruno Sammartino reprezentował już amerykanów pochodzenia włoskiego, tubylczego, Ivan Putski polskiego, a Pedro Morales Portorykanów. McMahon miał również pomysł, aby Hogan przefarbował swoje włosy na kolor rudy, ale wrestler się na to nie zgodził. W WWWF Hulk Hogan był heelem i monsterem, a jego managerem był „Classy” Freddy Blassie. Często brał udział w walkach z przewagą liczebną drugiej strony, będąc w ten sposób kreowany na zawodnika o ogromnej sile. Była to także podstawa jego rywalizacji z olbrzymem André the Giantem. 9 sierpnia na gali Showdown At Shae Giant pokonał Hogana i powtórzył swoje zwycięstwo w walce rewanżowej 22 września na arenie Madison Square Garden. Hogan wielokrotnie walczył też o główne mistrzostwo terytorium z ówczesnym mistrzem Bobem Backlundem, ale bez powodzenia.
New Japan Pro-Wrestling (1980–1985) mały|Zdjęcie Hulka Hogana w czasopiśmie Pro Wrestling Illustrated z 1982 roku W New Japan Pro-Wrestling (NJPW) zaczął występować od 1980, na początku często w tag teamie ze . Jednocześnie był wówczas związany z innymi organizacjami – w tym i World Wrestling Federation. Aby to pogodzić, zwykle część roku spędzał w Stanach Zjednoczonych, a część w Japonii.
W 1981 brał udział w corocznym turnieju MSG Series, w którym obowiązywał system kołowy. Zdobył w nim 36 punktów, pokonując Rikiego Choshu (2 razy), Chrisa Adamsa, Tigera Jeeta Singha (dyskwalifikacja), Tatsumi Fujinami, Sgt. Slaughtera, Mike’a Mastersa i Bobby’ego Duncuma. Przegrał jednak z Antonio Inoki i . Jego wynik był niewystarczający, aby zakwalifikować się do finału (zabrakło dwóch punktów do drugiego miejsca ex aequo).
Ponownie wziął udział w corocznym turnieju, wtedy już noszącym nazwę International Wrestling Grand Prix, w 1983. Zdobył 37 punktów. Pokonał Killer Kahna, , , , Enrique’a Verę, Otto Wanza i , a także zremisował z Antonio Inoki i André the Giantem. Ponieważ zdobył tyle samo punktów, co Antonio Inoki, obaj wrestlerzy zmierzyli się w finale. Ich walka trwała 21 minuty i 27 sekund. Inoki został znokautowany i przegrał poprzez wyliczenie. Do prasy wyciekła informacja, że nokaut był przypadkiem, a oryginalnie turniej miał zostać wygrany przez Inokiego. Lata później jednak sędzia tamtej walki zdradził, że wszystko zostało zaplanowane, a przeciek był ustawiony w celu pobudzenia emocji fanów przed walką rewanżową. Jako zwycięzca, Hogan został nagrodzony pasem IWGP Heavyweight Championship. Nie było to jednak główne mistrzostwo NJPW o tej samej nazwie, ustanowione parę lat później. Walka rewanżowa miała miejsce 14 czerwca 1984. Inoki pokonał Hogana i odebrał mu zdobyty tytuł.
American Wrestling Association (1981–1983) W 1981 Hulk Hogan dołączył do organizacji (AWA) w Minnesocie. Nadal był heelem. W 1982 zyskał dużą popularność dzięki występowi w filmie Rocky III, w którym zagrał postać Thunderlipsa, zawodnika nieokreślonego sportu walki. Wkrótce zaczął rywalizować z , ówczesnym . Hogan wielokrotnie był blisko wygranej pojedynków z nim, ale zazwyczaj przegrywał. Przez dłuższy czas rywalizował też ze stajnią . Po wygranej walce battle royal zyskał możliwość walki o główne mistrzostwo. W jego pojedynek z Bockwinkelem interweniował manager mistrza, , który w pewnym momencie rzucił na ring niedozwolony przedmiot, mający służyć jego klientowi jako broń obuchowa. Hogan przechytrzył przeciwnika używając rzuconego przedmiotu przeciwko niemu, a następnie skutecznie przypiął rywala i wygrał . Jednak po tym, jak komisarz terytorium zauważył użycie przedmiotu na nagraniu z walki, mistrzostwo zostało zwakowane. Mimo to AWA uznawała Hulka Hogana za byłego mistrza organizacji.
Powrót do World Wrestling Federation (1983–1993) Zdobycie mistrzostwa i początek Hulkamanii (1983–1986) mały|Hulk Hogan w 1985 roku W 1983 powrócił do World Wrestling Federation (WWF, dawne World Wide Wrestling Federation), którego właścicielem był wówczas syn Vincenta Jamesa McMahona, Vince Kennedy McMahon. Promotor miał zamiar uczynić z Hogana główną gwiazdę organizacji. Inni wrestlerzy mieli bezwzględny zakaz wspominania publicznie o łysieniu Hogana.
23 stycznia 1984, zgodnie z programem wieczoru, The Iron Sheik, posiadacz WWF World Heavyweight Championship, miał walczyć o tytuł z Bobem Backlundem na Madison Square Garden. Backlund jednak cierpiał wówczas na kontuzję szyi (w kayfabe), więc zastąpił go Hulk Hogan, który pokonał Sheika i zdobył główne mistrzostwo organizacji. Jako mistrz, Hogan często bronił tytułu nawet kilka razy w miesiącu. Jego pierwsze panowanie trwało około czterech lat. Był bardzo popularny i stał się powszechnie rozpoznawalny także wśród osób, które nie były fanami wrestlingu. Ten fenomen był w mediach nazywany Hulkamanią.
Z czasem Hulk Hogan wyrobił sobie unikatowy styl. Często nosił bandanę, a jego strój był żółto-czerwony. Wchodząc na ring zwykle nosił okulary przeciwsłoneczne i koszulkę, którą rozrywał, odsłaniając swoją muskulaturę. W trakcie wejścia i po każdej wygranej przygrywał mu utwór Swoim finisherem uczynił leg drop. Również charakterystyczne dla niego było zwracanie się do innych mianem Brother (en. Bracie), a nieoficjalnym mottem Hulkamanii było hasło Say your prayers and eat your vitamins (pol. Zmawiaj modlitwy i jedz witaminy).