Wojna na murach – umieszczanie w miejscach publicznych haseł odnoszących się do konkretnego zjawiska społecznego.
Hasła pojawiają się nie tylko na murach budynków, ale również szybach, przystankach, klatkach schodowych oraz w innych publicznych miejscach. Przyjmują formę napisów lub symboli wykonanych przy pomocy kredy, farby lub sprayu oraz plakatów, ulotek i grafik odrysowanych od szablonów. Tworzą rodzaj społecznego dialogu.
Przykładem była wojna na murach, która z różnym nasileniem trwała przez cały okres stanu wojennego. Na propagandowe ulotki, broszury i plakaty, drukowane przez wyspecjalizowane komórki partyjne i wojskoweBIULETYN INSTYTUTU PAMIĘCI NARODOWEJ, NR 11-12 (70-71) listopad-grudzień 2006. Kolegium: Jan Żaryn – przewodniczący, Łukasz Kamiński, Kazimierz Krajewski, Filip Musiał, Romuald Niedzielko, Barbara Polak, Leszek Próchniak, Jan M. Ruman, Jacek Żurek. Sebastian Ligarski, IPN Wrocław plaKat w służbie wron ., odpowiadano politycznymi hasłami, które potajemnie malowano na murach. W pierwszej połowie lat 80. była to jedna z głównych form oporu społecznego. Na murach budynków, zwłaszcza w trudno dostępnych miejscach, pojawiały się antyrządowe napisy, na przykład “WRONa skona”Stan wojenny w Warszawie i województwie stołecznym, 1981 – 1983 Przednia okładka Tadeusz Ruzikowski, Instytut Pamięci Narodowej--Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Instytut Pamie̜ci Narodowej, 2009 – 612, “Zima wasza, wiosna nasza”Słownik polszczyzny politycznej po roku 1989 Przednia okładka Rafał Zimny, Paweł Nowak (linguist.), Jerzy Bralczyk, “Uwolnić więźniów politycznych”, “Precz z komuną” czy “Telewizja kłamie” oraz hasła informujące i zagrzewające do buntu na przykład “Orła wrona nie pokona”, czy “Solidarność żyje”Solidarność Walcząca w dokumentach: W oczach SB Przednia okładka Instytut Pamięci Narodowej, 2007 – 699
Zjawisko tworzenia napisów na murach, sytuujące się na pograniczu sztuki zaangażowanej a wandalizmu, od dziesięcioleci budzi skrajne emocje opinii publicznej i badaczy kultury. Podczas gdy kryminologiczna teoria rozbitych okien z lat 80. XX wieku wiązała nielegalne graffiti ze wzrostem przestępczości i programem „Zero tolerancji”, współcześnie w dobie mediów społecznościowych bywa ono uznawane za kulturalny atut miast i cel turystyczny. W polskim dyskursie artystycznym twórcy tacy jak Edward Dwurnik czy Ryszard Kapuściński definiowali graffiti i napisy na murach jako naturalną formę buntu, graficznego krzyku oraz wyraz kryzysu komunikacji międzyludzkiej.
Linki zewnętrzne
Napisy na murach – sztuka czy wandalizm
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Komunikacja Kategoria:Propaganda