mały|Samuel Eto’o w reprezentacji Kamerunu mały|Eto’o, jako zawodnik FC Barcelona Samuel Eto’o Fils (wym. []; ur. 10 marca 1981 w Duali) – kameruński piłkarz, który występował na pozycji napastnika. Były reprezentant Kamerunu (rekordzista pod względem liczby strzelonych bramek w kadrze narodowej – 56), złoty medalista igrzysk olimpijskich w Sydney w 2000 roku, trzykrotny finalista Pucharu Narodów Afryki (2000, 2002 i 2008), uczestnik czterech turniejów finałowych mistrzostw świata (1998, 2002, 2010 i 2014). Uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy afrykańskichWhy Samuel Eto’o retires as Africa’s greatest of all time'Africa's greatest' Eto'o eyes move into management. Czterokrotnie wybierany Piłkarzem Roku Afryki (2003, 2004, 2005 i 2010). W swojej karierze występował m.in. w Realu Madryt, FC Barcelona, Interze Mediolan, Evertonie, Chelsea i UC Sampdoria. Od grudnia 2021 roku jest prezesem Kameruńskiej Federacji Piłkarskiej.

Kariera klubowa Początki Jest wychowankiem akademii piłkarskiej Kadji Sport Academies w Duali, w której występował w latach 1992–1996. W 1996 roku, mając 15 lat przeniósł się do akademii Realu Madryt, z którym podpisał sześcioletni kontrakt i w tym samym roku rozpoczął treningi w drużynie B tego klubu (Real Madryt Castilla). W sezonie 1996/1997 Real Madryt Castilla zajął 18. miejsce w Segunda División i spadł do niższej klasy. Z uwagi na fakt, że w hiszpańskiej III lidze nie mogli wówczas występować piłkarze spoza państw Unii Europejskiej, Eto’o, nie mając szans na włączenie do kadry pierwszego zespołu „Królewskich”, musiał opuścić Real. W związku z tym w sezonie 1997/1998 został wypożyczony do II-ligowego CD Leganés, a w 1999 roku do RCD Espanyol, w którym na skutek nieporozumień z trenerem zagrał tylko jedno oficjalne spotkanie ligowe. Sytuacja nie uległa poprawie nawet po mistrzostwach świata 1998, w których wystąpił jako najmłodszy zawodnik turnieju. Niechciany w Madrycie został po raz kolejny wypożyczony – tym razem do RCD Mallorca – gdzie grał aż do wygaśnięcia kontraktu z Realem.

RCD Mallorca W sezonie 2003/2004 RCD Mallorca sięgnęła po Puchar Króla, pokonując w finale Recreativo Huelva. Jednak problemy finansowe tego klubu i słaba postawa w całym sezonie - w efekcie czego zespół cudem utrzymał się w Primera Division - spowodowały, że napastnik zaczął poważnie myśleć nad zmianą barw klubowych. Uhonorowany tytułem Najlepszego Piłkarza Afryki 2003 mógł spokojnie czekać na oferty europejskich potentatów. Po czterech latach gry w zespole z Majorki, Eto’o stał się jego najlepszym strzelcem w historii pierwszoligowych występów zaliczając 54 trafienia. Skuteczność napastnika przyciągnęła uwagę klubu FC Barcelona, który potrzebował dobrego napastnika. Także Liverpool i Real Madryt chciały sprowadzić tego zawodnika. Jednak mający pierwszeństwo w negocjacjach Real, który wciąż posiadał 50 procent udziałów Kameruńczyka, zrezygnował z walki, gdyż Eto’o nie posiadał paszportu Unii Europejskiej.

FC Barcelona Ostatecznie latem 2004 roku Eto’o zasilił szeregi Barcelony stając się pierwszym Kameruńczykiem, występującym w tym klubie. Suma odstępnego wynosiła 24 miliony euro i rozdzielona została po równo między Mallorcę i Real.

Z drużyną Barcelony zdobył Mistrzostwo Hiszpanii (trzykrotnie), Superpuchar Hiszpanii. W 2006 i 2009 triumfował z Barceloną w Lidze Mistrzów, sukces ten powtórzył także w 2010 w barwach Interu.

mały|Samuel Eto’o w barwach Interu Mediolan.

Inter Mediolan W lipcu 2009 roku przeszedł do włoskiego Interu Mediolan. W nowej drużynie zadebiutował 30 lipca 2009 roku w sparingowym meczu z AS Monaco. Inter wygrał tamto spotkanie 1:0. Kameruńczyk stwierdził, iż „szybko wpasował się w tę grupę zawodników i doskonale rozumie się z Diego Milito”.

Anży Machaczkała Po dwóch latach gry we Włoszech, w sierpniu 2011 roku media donosiły o zaawansowanych rozmowach w sprawie przejścia piłkarza do rosyjskiego klubu Anży Machaczkała. 23 sierpnia 2011 roku rosyjski klub potwierdził, że oba kluby osiągnęły porozumienie w sprawie transferu. Według informacji Kameruńczyk będzie najlepiej zarabiającym piłkarzem świata z kontraktem wartym około 15-20 milionów euro rocznie. W nowej drużynie zadebiutował 27 sierpnia 2011 roku w spotkaniu z FK Rostów. Pojawił się na boisku w 58. minucie, a w 80. minucie zdobył wyrównującego gola (mecz zakończył się remisem 1:1). .

Chelsea 29 sierpnia 2013 roku Eto’o podpisał roczny kontrakt z Chelsea. 14 września 2013 roku zadebiutował w przegranym 0:1 meczu ligowym przeciwko Evertonowi. 19 stycznia 2014 roku zaliczył pierwszego hat tricka w wygranym przez Chelsea 3:1 meczu z Manchesterem United.

Everton 26 sierpnia 2014 roku podpisał dwuletni kontrakt z Evertonem.

UC Sampdoria 27 stycznia 2015 roku podpisał 3,5-letni kontrakt z UC Sampdoria.

Antalyaspor W czerwcu 2015 roku podpisał trzyletni kontrakt z Antalyasporem. W grudniu 2015 został tymczasowo grającym trenerem tego klubu.

Konyaspor 31 stycznia 2018 roku związał się dwuipółletnim kontraktem z Konyasporem po przedwczesnym rozwiązaniu umowy z Antalyasporem za obopólną zgodą.

Qatar SC Na początku sierpnia 2018 roku polubownie rozstał się z Konyasporem, a następnie podpisał kontrakt z Qatar SC.

Kariera reprezentacyjna mały|Eto'o w reprezentacji Kamerunu W seniorskiej kadrze narodowej swojego kraju Samuel Eto’o zadebiutował na dzień przed 16. urodzinami – 9 marca 1997 roku w San José, w przegranym 0:5 towarzyskim spotkaniu z Kostaryką. W 1998 roku został - przez selekcjonera Claude’a Le Roya - powołany na mistrzostwa świata we Francji. Na tym turnieju zadebiutował 17 czerwca 1998 roku, w wieku 17 lat i 3 miesięcy, podczas przegranego 0:3 meczu fazy grupowej z Włochami i był to jego jedyny występ na tej imprezie. 22 stycznia 2000 roku, zremisowanym 1:1 meczem z Ghaną, zadebiutował w Pucharze Narodów Afryki, a 6 dni później - w wygranym 3:0 spotkaniu z Wybrzeżem Kości Słoniowej - zdobył swą pierwszą bramkę w kadrze narodowej. W 2000 roku został zwycięzcą Pucharu Narodów Afryki i złotym medalistą igrzysk olimpijskich w Sydney. Pierwszą mundialową bramkę zdobył w czasie mistrzostw świata w Korei i Japonii – 6 czerwca 2002 roku w meczu przeciwko Arabii Saudyjskiej. W 2002 roku triumfował także w Pucharze Narodów Afryki. W grudniu 2011 roku Kameruńska Federacja Piłkarska zawiesiła Eto’o na 15 spotkań, karząc go tym samym za udział w strajku reprezentantów kraju, który doprowadził do odwołania towarzyskiego meczu z Algierią 15 listopada 2011 rokuPiłka nożna. Eto’o odsunięty na 15 meczów reprezentacji. Zawieszenie piłkarza wywołało falę krytyki ze strony władz państwowych, co spowodowało zmniejszenie kary przez tamtejszą federację piłkarską z 15 do 4 meczów. We wrześniu 2013 roku po grupowym zwycięstwie w eliminacjach do mistrzostw świata w Brazylii nad Libią niespodziewanie Eto’o przekazał informację kolegom, że kończy grę w barwach narodowych. Jak twierdził sam Eto’o przyczyną takiego zachowania były sprawy rodzinne. W październiku 2013 roku po długich namowach prezydenta kraju Paula Biyii, Eto’o powrócił do reprezentacji narodowej, na mecz barażowy o mistrzostwa świata 2014 przeciwko Tunezji. 27 sierpnia 2014 roku ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery. Jego bilans osiągnięć w drużynie narodowej zamknął się na 56 golach w 118 meczach.

Statystyki klubowe Źródło: KlubySezonLigi krajowePuchary krajoweKontynentalneInneRazemmeczegolemeczegolemeczegolemeczegolemeczegoleCD Leganés1997/19982832100 – –304Real Madryt1998/1999100000 – –10RCD Espanyol1998/1999001000 – –10Real Madryt1999/20002000301060RCD Mallorca1999/200013600 – – – –1362000/2001281152 – – – –33132001/20023061193 – –40102002/200330146500 – –36192003/200432172074214322 Łącznie 133 54 14 8 16 7 2 1 165 70FC Barcelona2004/200537251074 – –45292005/20063426001162247342006/2007191121313027132007/200818163171 – –28182008/2009363040126 – –5236 Łącznie 144 108 10 2 40 18 5 2 199 130Inter Mediolan2009/20103212211321148162010/20113521451084353372011/20120000001010 Łącznie 67 33 6 6 23 10 6 4 102 53Anży Machaczkała2011/201222131000 – –23132012/2013251032169 – –41212013/2014620000 – –62 Łącznie 53 25 4 2 16 9 0 0 73 36Chelsea2013/20142193093203512Everton2014/2015143104110204UC Sampdoria2014/2015182 – – – – – –182Antalyaspor2015/2016312010 – – – –32202016/2017301890 – – – –30182017/201815600 – – – –156 Łącznie 76 44 1 0 0 0 0 0 77 44Konyaspor2017/201817610 – – – –186Qatar SC2018/201917664 – –312310Łącznie w karierze587293462211148208764371Stan na 24 marca 2020

Osiągnięcia RCD Mallorca Puchar Króla: 2002/2003

FC Barcelona Mistrzostwo Hiszpanii: 2004/2005, 2005/2006, 2008/2009 Puchar Króla: 2008/2009 Superpuchar Hiszpanii: 2005, 2006 Liga Mistrzów: 2005/2006, 2008/2009

Inter Mediolan Mistrzostwo Włoch: 2009/2010 Puchar Włoch: 2009/2010 Superpuchar Włoch: 2010 Liga Mistrzów: 2009/2010 Klubowe mistrzostwo świata: 2010

Reprezentacja Kamerunu Puchar Narodów Afryki: 2000, 2002 Wicemistrzostwo Pucharu Narodów Afryki: 2008 Wicemistrzostwo Pucharu Konfederacji: 2003 Igrzyska Olimpijskie: 2000

Osiągnięcia indywidualne Król strzelców Pucharu Narodów Afryki: 2006, 2008 Król strzelców Pucharu Włoch: 2010/2011 Król asyst Liga Mistrzów: 2005/2006 Młody piłkarz w Afryce: 2000 Afrykański Piłkarz Roku: 2003, 2004, 2005, 2010 Trofeo Pichichi: 2005/2006 Napastnik roku według UEFA: 2005/2006 Złota Piłka Klubowych mistrzostw świata: 2010 Napastnik roku według UEFA: 2005/2006 MVP Priemjer-Liga: 2012/2013 Golden Foot: 2015 Nagroda za całokształt kariery Globe Soccer Awards: 2016 Drużyna sezonu według ESM: 2004/2005, 2005/2006, 2008/2009, 2010/2011 Drużyna roku według FIFPro: 2005, 2006 Drużyna roku UEFA: 2005, 2006 Drużyna roku CAF: 2005, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011

Zakończenie kariery i dalsza działalność 7 września 2019 roku ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej.

11 grudnia 2021 roku został wybrany na prezesa Kameruńskiej Federacji Piłkarskiej.

Życie prywatne Ma dwóch młodszych braci: Davida-Pierre’a Eto’o i Etienne’a Eto’o, którzy również są piłkarzami. Jest katolikiem.

6 lipca 2007 roku w Paryżu wziął ślub ze swoją długoletnią partnerką Georgette, z którą ma troje dzieci: Sienę, Maelle i Etienne’a.

17 października 2007 roku otrzymał hiszpańskie obywatelstwo.

20 czerwca 2022 został skazany na 22 miesiące pozbawienia wolności oraz 1,8 mln dolarów grzywny za oszustwa podatkowe w latach 2006–2009, którymi pilotował jego ówczesny agent José María Mesalles który również został skazany na 22 miesiące więzienia.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Reprezentanci Kamerunu w piłce nożnej Kategoria:Kameruńscy medaliści olimpijscy Kategoria:Kameruńscy olimpijczycy (Sydney 2000) Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2000 Kategoria:Piłkarze Realu Madryt Kategoria:Piłkarze CD Leganés Kategoria:Piłkarze RCD Espanyol Kategoria:Piłkarze RCD Mallorca Kategoria:Piłkarze FC Barcelona Kategoria:Piłkarze Interu Mediolan Kategoria:Piłkarze Anży Machaczkała Kategoria:Piłkarze Chelsea F.C. Kategoria:Piłkarze Evertonu F.C. Kategoria:Piłkarze UC Sampdoria Kategoria:Piłkarze Antalyasporu Kategoria:Piłkarze Konyasporu Kategoria:Trenerzy piłkarzy Antalyasporu Kategoria:Zdobywcy Pucharu Europy i Ligi Mistrzów UEFA Kategoria:Królowie strzelców Primera División Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1998 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2010 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2000 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2002 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2004 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2006 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2008 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Narodów Afryki 2010 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Konfederacji w piłce nożnej 2001 Kategoria:Uczestnicy Pucharu Konfederacji w piłce nożnej 2003 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2014