Mieczysław Jaroński (ur. 1 stycznia 1861 w Kielcach, zm. 10 stycznia 1922 w Dobromyślu na terenie dzisiejszych Kielc) – polski wirtuoz skrzypiec i pedagog.
Życiorys Syn Feliksa Jarońskiego (1823–1895) – pianisty, kompozytora i pedagoga oraz Stefanii z Głowackich (1835–1907); brat wiolonczelisty i śpiewaka Stanisława (1863–1916) oraz polityka i prawnika Wiktora (1870–1931); wnuk Józefa (1775–1834), sędziego Trybunału Cywilnego w Kielcach i Sądu Apelacyjnego w Warszawie; stryjeczny wnuk filozofa Feliksa (1777–1827).
Początkowo lekcje muzyki pobierał u swojego ojca Feliksa. Studia odbył w klasie skrzypiec konserwatorium w Lipsku wraz z młodszym bratem, wiolonczelistą Stanisławem. W 1887 objął stanowisko profesora gry skrzypcowej konserwatorium w Odessie. Koncertował m.in. w Paryżu, Londynie i Berlinie.
Pod koniec XIX wieku przebywał w Konstantynopolu, w gościnie u swojej ciotki Ludwiki z Głowackich Groppler i jej męża Henryka Gropplera, gdzie regularnie koncertował, w tym wielokrotnie dla Sułtana Abdülhamida II. W jego posiadaniu znajdowały się skrzypce włoskiego lutnika Giovanni Paolo Magginiego z początku XVII wieku z inkrustowanym diamentami smyczkiem. Po powrocie do Kielc objął stanowisko dyrektora artystycznego Towarzystwa Muzyczno-Dramatycznego (1907). Około 1911 osiadł w wówczas podkieleckim Dobromyślu, gdzie zmarł ponad dziesięć lat później. Został pochowany na cmentarzu parafii Przemienienia Pańskiego na kieleckim Białogonie.
Zobacz też
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kielcach Kategoria:Pochowani w Kielcach Kategoria:Polscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Polscy skrzypkowie Kategoria:Urodzeni w 1861 Kategoria:Zmarli w 1922