mały|Widok z południa na północne wejście do cieśniny z pokładu Hanseatic mały|Lodowce i skały odbijające się w wodach na południowym krańcu kanału Lemaire Channel – cieśnina w Antarktyce oddzielająca Booth Island od Graham Coast – zachodniego wybrzeża Ziemi Grahama na Półwyspie Antarktycznym.
Jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc na Antarktydzie z uwagi na krajobrazy atrakcyjne pod względem fotograficznym.
Nazwa Cieśnina została nazwana przez Belgijską Wyprawę Antarktyczną na cześć kapitana Charlesa Lemaire’a (1863–1926), belgijskiego odkrywcy Konga, który wpierał wyprawę.
Geografia Cieśnina oddzielająca Booth Island od Graham Coast – zachodniego wybrzeża Ziemi Grahama na Półwyspie Antarktycznym. Biegnie z północnego wschodu – między wyspą Splitwind a False Cape Renard na południowy zachód – między Roullin Point a Cape Cloos.
Lemaire Channel ma ok. 11 długości i 1600 m szerokości, a jej głębokość sięga 140 m.
W wodach cieśniny zaobserwowano: płetwale antarktyczne, humbaki i orki, a na krach: foki Weddella, krabojady i lamparty morskie. Spotkać można tu też wiele gatunków ptaków, m.in. pingwiny białookie, białobrewe i maskowe, petrele śnieżne, warcabniki, petrelce olbrzymie, fulmary południowe, oceanniki żółtopłetwe, mewy południowe, rybitwy antarktyczne i wydrzyki antarktyczne.
Z uwagi na otaczające ją krajobrazy i występującą tu faunę, zwana niekiedy „Kodak Gap” (lub „Kodak alley”) od nazwy firmy Eastman Kodak – jednego z największych koncernów produkujących sprzęt fotograficzny). Z tego powodu stała się ona jednym z głównych celów komercyjnych ekspedycji na Antarktydę. W okresie 2022/2023–2023/2024 cieśninę odwiedziło prawie 75 tys. turystów – najwięcej po Cieśninie Gerlache’a (prawie 90 tys.).
Historia Po raz pierwszy dostrzeżona przez niemiecką ekspedycję antarktyczną (1873–1874) pod dowództwem Eduarda Dallmanna (1830–1896). Po raz pierwszy przez cieśninę przepłynęła i pobieżnie zmapowała Belgijska Wyprawa Antarktyczna pod dowództwem Adriena de Gerlache’a (1866–1934) na statku „Belgica” 12 lutego 1898 roku. Zmapowana ponownie w 1935 roku, następnie sfotografowana z powietrza przez Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) i ponownie naniesiona na mapy w latach 1956–1958.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cieśniny Oceanu Południowego