Agobard (ur. 769 lub 779 w Hiszpanii, zm. 6 kwietnia 840 w Lyonie) – teolog, pisarz kościelny, arcybiskup Lyonu.
Życiorys Ukończył szkołę katedralną w LyonieM. Banaszak, Historia Kościoła katolickiego, t. 2, Warszawa 1989, s. 50.. Święcenia kapłańskie przyjął w 804, zaś biskupem został już w 813. Zastępował usuniętego arcybiskupa Lyonu - Leidrada, po śmierci którego w 816 został wyświęcony na arcybiskupa. Wobec zaangażowania w bieżące sprawy polityczne (konflikt cesarza Ludwika Pobożnego z synamiAgobard napisał manifest w ich interesie, zob. M. Banaszak, Historia Kościoła katolickiego, t. 2, Warszawa 1989, s. 58.) musiał się schronić w Italii, skąd jednak wrócił do pełnienia piastowanej funkcjiAgobard, jak i inni dostojnicy kościelni w tamtym czasie, był zwolennikiem jedności politycznej, zob. P. Pierrard, Historia Kościoła katolickiego, przeł. T. Szafrański, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1984, s. 79-80 N. Davies, Europa. Rozprawa historyka z historią, przekł. E. Tabakowska, Wydawnictwo Znak, Kraków 2008, s. 338 określa go wręcz jako pierwszego europejskiego rzecznika centralizmu.. Zmarł w opinii świętości, lecz kultu nie zatwierdzonoW. Smereka, Agobard, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 1, Lublin 1973, kol. 189.. Należał do grona teologów, których pogląd przyczynił się do potępienia adopcjanizmuM. Banaszak, Historia Kościoła katolickiego, t. 2, Warszawa 1989, s. 52.. Był zwolennikiem dominacji władzy duchownej nad świeckąD. Tabor, Król, prorok czy kapłan? Charyzmat konsekrowanego władcy w miniaturach ottońskich: treści ideowe i funkcje przedstawień cesarzy dynastii saskiej, "Roczniki Humanistyczne", 64, 2016, nr 4, s. 22-23..
Walka z zabobonami W szczególny sposób zwalczał przesądy ludowe, zwłaszcza związane z uprawą roli. Znane są jego traktaty przeciwko tzw. tempestarii, czyli zaklinaczom deszczu, którzy mieli władzę nad deszczem i grademCh. Wickham, Społeczeństwo, [w:] Wczesne średniowiecze, red. R. McKitterick, przeł. Z. Dalewski, Świat Książki, Warszawa 2010, s. 106 . Zwracał uwagę, że wieśniacy chętniej płacili tym czarownikom, niż uiszczali dziesięcinęP. Lafargue, Rozwój własności, przeł. J.F. Wolski, Warszawa 1907, s. 41.. Nie przeszkadzało mu to jednak ratować przed samosądem rolników ludzi, którzy straszyli przywołaniem kiepskiej pogodyJ. Kracik, Chrześcijaństwo kontra magia. Historyczne perypetie, Wydawnictwo M, Kraków 2012, s. 79-80 .
Stosunek do Żydów Arcybiskup Lyonu darzył ich niechęcią, czego wyrazem była m.in. próba wywołania rozruchów antyżydowskich za panowania Ludwika PobożnegoH. Immeles, Antysemityzm w Austryi, Lwów 1910, s. 95.. Pomimo takiej relacji, a nawet zakazywania pozdrawiania chrześcijanom Żydów - nigdzie Agobard nie zarzucał im w swych pismach tak popularnego oskarżenia, jakim był mord rytualnyF. Frank, Mord rytualny wobec trybunału prawdy i sprawiedliwości, przeł. M. Blumberg, cz. I, Warszawa 1904, s. 67.Zob. też J. Kopp, W kwestyi żydowskiej. Według aktów procesu Rohling-Bloch, Lwów 1887, s. 25.. U Żydów nie można było dokonywać też zakupówT. Czacki, Rozprawa o Żydach i Karaitach, Kraków 1860, s. 30..
Przypisy
Bibliografia W. Smereka, Agobard, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 1, Lublin 1973, kol. 189.
Kategoria:Arcybiskupi Lyonu Kategoria:Biskupi w I-XI wieku Kategoria:Pisarze łaciny średniowiecznej Kategoria:Urodzeni w 769 Kategoria:Zmarli w 840