Karol Jan Siekierzyński (ur. 22 października 1907, zm. 26 września 1979) – polski nauczyciel, działacz ochrony przyrody i społeczny, filatelista.
Życiorys Karol Jan Siekierzyński urodził się w 1907 w sanockiej rodzinie Siekierzyńskich wyznania rzymskokatolickiego. Był wnukiem Mikołaja (1818–1906) i Franciszki (1831–1907) Siekierzyńskich oraz synem pogrobowcem Karola Siekierzyńskiego (ur. 1858, zm. 30 czerwca 1907, kominiarz, radny miejski w SanokuAlojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 380.) i Katarzyny z domu Rutkowskiej (1872–1954). Był bratem Amalii (ur. 1891), Edwarda (1893–1956), Kazimierza (ur. 1895, urzędnik), Zofii Michaliny (1897–1900)Zofia Siekierzyńska została pochowana na Cmentarzu Centralnym w Sanoku, a jej nagrobek został wpisany do rejestru zabytków, , Marii (1899–1962, po mężu Węgrzynowicz), Stanisława (ur. 1902), Janiny Stanisławy (ur. 1904, żona Józefa Pohorskiego). Zamieszkiwał z rodziną w Sanoku przy ulicy Zamkowej nr 310a.
Kształcił się w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii (w roku szkolnym 1921/1922 w II klasie). Ukończył studia na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego, będąc wychowankiem prof. Władysława Szafera. W 1934 uzyskał tytuł magistra i w tym czasie podjął pracę w zawodzie nauczycielskim.
Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 przebywał w Bydgoszczy, gdzie trafił na listę osób przeznaczony do rozstrzelania, jednak zdołał zbiec przed egzekucją. Podczas trwającej okupacji niemieckiej ukrywał się w Jaśle, angażując się w tajne nauczanie. Po nadejściu frontu wschodniego powrócił do rodzinnego Sanoka. W październiku 1944 uczestniczył w pierwszym posiedzeniu Rady Pedagogicznej reaktywowanego przedwojennego Gimnazjum im. Królowej Zofii. Był nauczycielem biologii w przemianowanym Liceum Ogólnokształcącym Męskim w Sanoku. Podczas pracy w szkole prowadził gabinet biologiczny, gromadząc w nim eksponaty. Łącznie przepracował w sanockim gimnazjum i liceum ok. 30 lat. Odszedł na emeryturę w latach 60.. Został zapamiętany jako ceniony pedagog i jeden z najpopularniejszych nauczycieli w Sanoku.
Zasiadał w Miejskiej Radzie Narodowej w Sanoku: w kadencji 1950–1954 podczas sesji 31 marca 1954 został powołany do Komisji Urządzania Osiedli w miejsce Zdzisława Beksińskiego, w kadencji 1954–1958 w październiku 1956 został powołany do rady w miejscu odwołanych dyscyplinarnie radnych. W 1957 był autorem wniosku proponującego utrzymanie historycznych nazw ulic w Sanoku oraz z zasady nienadawania nowych nazw ulic nazwiskami żyjących jeszcze patronów, a także został członkiem specjalnej komisji ds. czynszów. W kadencji MRN 1961–1965 zasiadał w Komisji Oświaty i Kultury. Był działaczem sanockiego oddziału Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Był działaczem koła ZBoWiD w Sanoku i prelegentem z ramienia tej organizacji. Pod koniec lat 70. był bezpartyjny.
Kontynuując dzieło prof. Szafera jako miłośnik przyrody działał na rzecz jej ochrony i zachowania środowiska naturalnego oraz krajobrazu zarówno w Sanoku jak i na Podkarpaciu, prowadził wykłady, prelekcje i odczyty w tym zakresie, współpracował z przedstawicielami UJ i PAN, był uważany za pioniera działań w tym kierunku. Przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Miejskiego Ligi Ochrony Przyrody, w latach 70. był także członkiem zarządu wojewódzkiego LOP. Jako emerytowany nauczyciel na początku lat 70. opracował program ochrony naturalnego środowiska w Sanoku i okolicach.
Pasjonował się filatelistyką, był działaczem Polskiego Związku Filatelistów, należał do koła 58 PZF w Sanoku, którego był prezesem od czasu powstania (w 1975 koło obchodziło 25-lecie), otrzymywał wiele odznaczeń i nagród na ogólnokrajowych imprezach filatelistycznych, był organizatorem wystaw i pokazów w tej dziedzinie w Sanoku. Był członkiem działającego przy sanockiej bibliotece od 1956 Koła Miłośników Książki. Działał także w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (był prelegentem), Towarzystwie Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka, ruchu spółdzielczym. –ie udzielał się w spotkaniach Zakładowego Klubu Seniora Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”, nie będąc jego członkiem.
Zamieszkiwał przy ulicy Żwirki i Wigury w Sanoku. Celem poszerzenia ulicy biegnącej przy swoim domu odstąpił w tym celu część ogrodu z własnej posesji.
thumb|240px|Grobowiec rodzinny Karola Siekierzyńskiego Zmarł 26 września 1979Data 26 września 1979 została podana na inskrypcji nagrobnej. W odróżnieniu od tego w wydaniu „Gazety Sanockiej – Autosan” została wskazana data 30 września 1979, jednak może to być data pogrzebu, por. . Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku.
Osobę nauczyciela Karola Siekierzyńskiego ciepło wspominał Alfred Andrzej Burnatowski.
Odznaczenia i wyróżnienia Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej (1975) Srebrna Odznaka „Zasłużony Pracownik Łączności” (1976) Złota Odznaka ZNP Złota odznaka PZF Złota odznaka TWP Złota odznaka LOP Medal 50-lecia LOP Inne odznaczenia Dyplom uznania za całokształt działalności przyznany przez Zarząd Wojewódzki Towarzystwa Wiedzy Powszechnej (1977)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Polskiego Związku Filatelistów Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Ludzie urodzeni w Sanoku Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele związani z Sanokiem Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Pracownik Łączności” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką ZNP Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku Kategoria:Polscy nauczyciele biologii Kategoria:Radni Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Uczniowie Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1979