Rudosterka barwna (Pyrrhura picta) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Występuje w północnej części Ameryki Południowej. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazwenictwa binominalnego gatunek ten opisał Philipp Ludwig Statius Müller w 1776. Holotyp pochodził z Kajenny. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Psittacus pictus. Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza gatunek w rodzaju Pyrrhura pod nazwą P. picta.
Dawniej gatunek był szeroko ujmowany, np. jeszcze w 1997 roku autorzy 4. tomu Handbook of the Birds of the World wyróżniali 9 podgatunków występujących od Panamy po Peru, Boliwię i środkową Brazylię. W 1. dekadzie XXI wieku z P. picta wyodrębniono następujące gatunki: rudosterka amazońska (P. amazonum), rudosterka brązowogłowa (P. lucianii) i rudosterka różowogłowa (P. roseifrons) oraz włączono doń podgatunek P. p. emma, wcześniej uznawany za podgatunek rudosterki rdzawolicej (P. leucotis). Obecnie IOC wyróżnia 4 podgatunki, a za odrębny gatunek uznaje rudosterkę wenezuelską (P. emma), którą South American Classification Committee nadal uznaje za podgatunek rudosterki barwnej. Autorzy Kompletnej listy ptaków świata, The Clements Checklist of Birds of the World i AviList uznają rudosterkę barwną za gatunek monotypowy, traktując P. caeruleiceps, P. subandina (razem z P. s. eisenmanni) i P. emma jako odrębne gatunki. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody klasyfikuje rudosterki: panamską (P. (s.) eisenmanni), modroczelną (P. caeruleiceps), wenezuelską i kolumbijską (P. subandina) jako odrębne gatunki, tym samym nadając im odrębne statusy zagrożenia. Proponowany podgatunek pantchenkoi został przez IOC zsynonimizowany z caeruleiceps.
Zasięg występowania Rudosterka barwna zamieszkuje południową i wschodnią Wenezuelę na południe od Orinoko przez region Gujana po północną Brazylię na północ od Amazonki (od Rio Branco po Amapá).
Morfologia Długość ciała wynosi 22–23 cm, masa ciała 46–85 g. Dolna część czoła, kantarek, okolice oka i górna część policzka czerwone (na tym ostatnim niektóre pióra z niebieskimi końcówkami). Górna część czoła niebieska. Tylna część ciemienia i tył szyi czerwonobrązowe z kilkoma niebieskimi plamkami; pokrywy uszne płowe. Kark niebieskozielony, na grzbiecie i barkówkach pióra zielone. Niższa część grzbietu kasztanowa, kuper i pokrywy nadogonowe zielone. Pokrywy skrzydłowe zielone, jedynie zewnętrzne pokrywy pierwszorzędowe niebieskie, niektóre w okolicy nadgarstka czerwone. Lotki I rzędu niebieskie z wierzchu, szarawe od spodu. Gardło, pierś i boki szyi porastają matowobrązowe pióra z płowymi krawędziami. Niższa część piersi i boki zielone, środek brzucha kasztanowy. Sterówki zielone u nasady, kolor przechodzi w kasztanowy ku tyłowi. Dziób szarobrązowy, tęczówka brązowa, nogi szare.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia rudosterki barwnej są różne zadrzewione obszary, również nadrzeczne, w tym dojrzałe wysokie lasy wiecznie zielone oraz lasy mgliste. Pojawiają się na skrajach lasów, niekiedy również w miejscach wycinki. Odnotowywano je w lasach typu terra firme i várzea. Stwierdzane były do wysokości 2000 m n.p.m. Zwykle rudosterki barwne widywane są w parach, trójkach lub stadach do 20 osobników. W pożywieniu odnotowano owoce licznych gatunków, kwiaty koralodrzewi (Erythrina), nasiona cekropki (Cecropia) i algi ze zbiorników wodnych.
Lęgi W regionie Gujana okres lęgowy trwa od grudnia do lutego. Gniazduje w dziuplach drzew. W niewoli zniesienie liczy 4–5 jaj, inkubacja trwa około 23 dni. Młode opierzają się w pełni (w niewoli) po 40–51 dniach życia.
Status Rudosterka barwna uznawana jest przez IUCN za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Ze względu na zmiany w systematyce liczebność populacji nie została oszacowana, ale jej trend oceniany jest jako lekko spadkowy.
Rudosterka barwna jest gatunkiem hodowlanym.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Papugowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1776 roku