18 Dywizja Grenadierów Pancernych (niem. 18. Panzergrenadier Division) – niemiecka dywizja grenadierów pancernych z okresu II wojny światowej, walczyła głównie przeciw Armii Czerwonej.
Historia Dywizja powstała 23 czerwca 1943 r. z 18 Dywizji Piechoty Zmotoryzowanej, którą wzmocniono 118. batalionem pancernym. Jesienią dywizja walczyła w ramach Grupy Armii Środek pod Smoleńskiem i nad Dnieprem. Została rozbita w lipcu 1944 r. w kotle pod Bobrujskiem i jej niedobitki przeniesiono na Śląsk.
Dywizję częściowo odbudowano w listopadzie i grudniu 1944 r. dołączając do niej 103. i 105. Brygady Pancerne. Walczyła później w Prusach Wschodnich i po morskiej ewakuacji pod Berlinem, gdzie przyłączono do niej resztki Dywizji Pancernej Holstein. Została zniszczona w czasie walk przeciw Armii Czerwonej o wzgórza Seelow.
Dowódcy dywizji gen. por. Karl Zutawern (od 5 października 1943) gen. por. Kurt Jahn (od 14 kwietnia 1944) gen. por. Karl Zutawern (od 24 maja 1944 do 6 lipca 1944, gdy popełnił samobójstwo) gen. mjr Hans Bölsen (od 10 września 1944) gen. mjr Erwin Rauch (od 1 stycznia 1945)
Struktura organizacyjna Skład w 1943 roku: 118 batalion pancerny 30 pułk grenadierów pancernych 51 pułk grenadierów pancernych 18 zmotoryzowany pułk artylerii 118 pancerny batalion rozpoznawczy 118 zmotoryzowany batalion inżynieryjny 118 zmotoryzowany batalion łączności 118 batalion niszczycieli czołgów 18 dywizyjne oddziały zaopatrzeniowe
Skład w kwietniu 1945: 30 pułk grenadierów pancernych 51 pułk grenadierów pancernych 118 pułk pancerny 18 pułk pancerny
Przypisy
Bibliografia
lexikon-der-wehrmacht.de
Kategoria:Dywizje grenadierów pancernych III Rzeszy Kategoria:Niemieckie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1943 Kategoria:Niemieckie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1945