thumb Żylaczka żółtobrązowa (Phlebiella sulphurea (Pers.) Ginns & M.N.L. Lefebvre) – gatunek grzybów należący do rodziny woskóweczkowatych (Xenasmataceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Xenasmatiella, Xenasmataceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1796 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Corticium sulphureum. Do rodzaju Phlebiella przenieśli go James Herbert Ginns i M.N.L. Lefebvre w 1993 r. Niektóre synonimy:
Franciszek Błoński w 1888 r. nadał mu polską nazwę pleśniak żółty, w 1889 r. nalotek żółty, a Władysław Wojewoda w 2003 r. zarekomendował nazwę żylaczka żółtobrązowa, Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego w 20025 r. nazwę żylaczka siarkowa.
W internetowym atlasie grzybów Phlebiella sulphurea jest traktowany jako synonim Xenasmatella vaga (Fr.) Stalpers.
Morfologia Owocniki Rozpostarte, przyrośnięte, rozproszone, kruche. Powierzchnia hymenialna szarobiała do winnoszarej, w 3% roztworze KOH zmieniająca kolor na winnoczerwony, gładka do chropowatej, z rozgałęzionymi i zespalającymi się pasmami płodnych strzępek, pod soczewką oprószona do mętnej. Brzeg o barwie od złotej do siarkowożółtej, włóknisty lub strzępiasty, czasami wytwarzający pasma strzępek. Na przekroju sprawie szklisty do jasnobrązowego, błoniasty do skórzastego. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny; strzępki o średnicy 2–6,5 µm, gładkie, cienkościenne, guzkowato-septowane, czasami lekko przy przegrodach lekko ampułkowate. Podstawki prawie cylindryczne do prawie maczugowatych, 10–16 × 5–6,5 µm, ze sprzążką u podstawy, 4-sterygmowe. Bazydiospory prawie kuliste, często proste do lekko wklęsłych po stronie doosiowej, 4–5,5 × 3–3,5 µm, drobno kolczaste, cienkościenne, nieamyloidalne.
Występowanie i siedlisko Występuje w Europie, Azji (Chiny, Iran), Australazji i Ameryce Północnej. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano kilkanaście stanowisk.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny powodujący białą zgniliznę drewna. Występuje na martwym drewnie w lasach – na pniach i opadłych gałęziach, zarówno na drewnie liściastym, jak iglastym. W Polsce odnotowano występowanie na drewnie olszy, brzozy, buka, sosny i dębu.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Woskóweczkowate