Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Baranowiczach – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w diecezji pińskiej, w dekanacie baranowickim, na Białorusi. Najstarsza parafia w mieście.
Historia W 1904 Jan Rozwadowski otrzymał od władz carskich pozwolenie na postawienie kaplicy w swoim majątku w Baranowiczach. Zbudowano ją w kolejnym roku. Pierwsze msze święte odprawiał ksiądz z Nowej Myszy. Baranowicze wchodziły w skład dwóch parafii: w Nowej Myszy (okolice dworca Baranowicze Centralne) i w Darewiu (okolice dworca Baranowicze Poleskie).
W 1911 arcybiskup mohylewski Wincenty Kluczyński erygował parafię Podwyższenia Krzyża Świętego w Baranowiczach. W 1917 weszła w skład odrodzonej diecezji mińskiej. 18 października 1925 biskup miński Zygmunt Łoziński konsekrował nowy, drewniany kościół, zbudowany w latach 1924–1925, który zastąpił kaplicę wybudowaną przez Rozwadowskiego. Od 28 października 1925 parafia należy do powstałej w tym dniu diecezji pińskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym podejmowano nieudane próby zbudowania murowanego kościoła. W 1936 parafia liczyła ok. 8000 wiernych.
W II Rzeczypospolitej w Baranowiczach utworzono jeszcze dwie parafie katolickie: wojskową przy zbudowanym na początku lat 20. kościele garnizonowym św. Antoniego Padewskiego i Matki Bożej Królowej Korony Polskiej, w której w 1937 otwarto drewnianą kaplicę. Rozpoczęto ponadto niedokończoną przed wybuchem wojny budowę kościoła i klasztoru werbistów.
Po wybuchu wojny, już w czasie I okupacji sowieckiej zniszczono kościół garnizonowy oraz dom parafialny i plebanie parafii Podwyższenia Krzyża Świętego.
Po II wojnie światowej miasto znalazło się w granicach ZSRS. Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego pozostawał czynny przez cały okres komunizmu (od 1949 lub 1950, gdy zamknięto i rozebrano kaplicę pw. Matki Bożej Królowej Korony Polskiej, był to jedyny kościół katolicki w mieście). Duchowieństwo oraz wiernych świeckich dotykały jednak prześladowania. Ks. Jan Borysiuk, proboszcz w latach 1933–1947 został aresztowany przez NKWD i skazany na 10 lat łagru. W 1953 zmarł na Syberii.
W latach 1949–1978 proboszczem był ks. Stanisław Rogowski. Trafił on do parafii w 1939 jako neoprezbiter. Po wojnie został proboszczem parafii Matki Bożej Królowej Korony Polskiej. Od aresztowania ks. Borysiuka opiekował się również parafią Podwyższenia Krzyża Świętego, której w 1949 został proboszczem sprawując ten urząd do śmierci.
Od 1978 do 1989 w Baranowiczach nie rezydował żaden ksiądz. Posługę duchową w kościele pełnił ks. Jerzy Rosiak z Połoneczki. Od 1989 przy parafii ponownie mieszkają kapłani.
Proboszczowie parafii imię i nazwisko daty urzędowaniaks. Wincenty Franckiewicz1911–1913ks. Stanisław Ejsmont1913–1916ks. Mirski (?)1919ks. Michał Majewski (administrator)1921–1922ks. Lucjan Żołądkowski1923–1933ks. Jan Borysiuk1933–1947 lub 1949ks. Stanisław Rogowski1949–1978ks. Antoni Hej1989–1991 o. Kazimierz Wielikosielec OP1992–1999 ks. Tadeusz Wołos SCI 2000–2001 brak danych
Bibliografia catholic.by catholic.by polesie.org Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego (Baranowicze) Radzima polesie.org Dwóch księży, dwie świątynie
Podwyższenia Krzyża Świętego Kategoria:Parafie pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego