Kościół Staro-katolicki w PRL (inne nazwy: Kościół Starokatolicki Unii Samarytańskiej) – historyczny kościół starokatolicki, który działał na terenie Polski w latach 1965–1993. Jego zwierzchnikiem był abp Bogdan Filipowicz.
Historia W wyniku usunięcia bpa Bogdana Filipowicza i 12 duchownych ze struktur zdelegalizowanego Polskiego Kościoła Starokatolickiego przez abpa Ignacego Jana Wysoczańskiego w październiku tego samego roku Bogdan Filipowicz wraz z grupą duchownych wyświęconych przez Zygmunta Szypolda oraz abpa Wysoczańskiego zwołał I Synod Kościoła Staro-katolickiego w PRL na którym wybrano go na arcybiskupa Kościoła. W skład tejże grupy wchodzili m.in.: Arcybiskup Kościoła Staro-katolickiego w PRL – Bogdan Filipowicz Biskup-sufragan – brak informacji Przewodniczący Kapituły Arcybiskupiej Kościoła Staro-katolickiego w PRL – ks. kan. Józef Rokita ks. Henryk Zdoliński ks. Mieczysław Studzianny ks. Leopold Nowak
Przypisy
Kategoria:Starokatolicyzm