Paul Hough Emmett (ur. 22 września 1900 w Portland w stanie Oregon, zm. 22 kwietnia 1985) – amerykański inżynier chemik (specjalności: chemia fizyczna, inżynieria chemiczna), znany głównie z dokonań dotyczących adsorpcji gazów na powierzchni sorbentów stałych (zob. izoterma BET, metoda BET) i katalizy heterogenicznej, związany z California Institute of Technology, Fixed Nitrogen Research Laboratory (laboratorium Departamentu Rolnictwa USA), Johns Hopkins University; członek National Academy of Sciences od 1955 roku, przyjaciel Linusa Paulinga.

Życiorys Dzieciństwo i edukacja Urodził się we wrześniu 1900 roku w Portland. Ojciec, John Hugh, był budowniczym kolei i specjalistą w dziedzinie materiałów wybuchowych. Matka, Vina z domu Hutchens, zajmowała się domem; często gotowała też posiłki dla grupy 10–40 robotników kolejowych podlegających mężowi. Rodzina często zmieniała miejsce pobytu; przez ponad rok ich domem był wagon kolejowy. Rodzice troszczyli się o zapewnienie synowi spokojnego dzieciństwa i tak dobrego wykształcenia, jak to możliwe. Uczył się w Washington High School w Portland. Do tej szkoły uczęszczał o rok młodszy Linus Pauling (przyszły dwukrotny laureat Nagrody Nobla), z którym się zaprzyjaźnił. Przyjaźń między nimi trwała przez całe życie. Byli też szwagrami. Na ich zainteresowania naukowe, którym również pozostali wierni, wpłynął nauczyciel chemii, William V. Green.

Okres studiów Emmett i Pauling wybrali ten sam kierunek studiów – inżynierię chemiczną. Studiowali w Oregon Agricultural College (obecnie Oregon State University) w Corvallis. Emmett uzyskał licencjat w czerwcu 1922 roku, a jesienią rozpoczął studia doktorskie w California Institute of Technology (Caltech, CIT), w zakresie chemii fizycznej. Dopiero w Caltech Emmett pokonał lęk przed wystąpieniami publicznymi, który odczuwał w szkole średniej (Arthur Amos Noyes zaprosił go do współpracy w prowadzeniu uczelnianych debat). Jego opiekunem naukowym był Arthur F. Benton, pochodzący ze szkoły naukowej H.S. Taylora, znanego specjalisty w zakresie katalizy.

Tematem pracy doktorskiej Emmetta była reakcja na katalizatorze niklowym i kinetyka redukcji tlenku niklu wodorem. W tym czasie współpracował też z Paulingiem, badając strukturę krystaliczną siarczanu baru.

Praca zawodowa thumb|240px|Laboratoryjny adsorber z silikażelem do badań adsorpcji (Fixed Nitrogen Research Laboratory, F.N.R.L. Waszyngton) Po uzyskaniu stopnia doktora w 1925 roku Emmett przez rok wykładał w Oregon State College. Wkrótce otrzymał propozycję pracy w Fixed Nitrogen Research Laboratory (U.S. Department of Agriculture w Waszyngtonie. W 1937 roku został zaproszony do organizacji wydziału inżynierii chemicznej w Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, gdzie kontynuował badania dotyczące adsorpcji.

W czasie II wojny światowej uczestniczył w pracach nad bombą atomową w ramach Projektu Manhattan jako członek zespołu laureata Nagrody Nobla z 1934 roku za odkrycie deuteru, Harolda Ureya (rozdzielanie izotopów uranu U-235 i U-238 metodą dyfuzyjną). Został konsultantem w Atomic Energy Laboratory w Oakridge (Tennessee, Hrabstwo Montgomery); pełnił tę funkcję do końca kariery zawodowej. Od grudnia 1944 roku prowadził w Mellon Institute (obecnie część Carnegie Mellon University) liczne eksperymenty, zmierzające do wyjaśnienia przebiegu procesów katalitycznych z użyciem znaczników radioaktywnych. W lipcu 1955 roku został mianowany profesorem chemii W.R. Grace w Hopkins (nauczanie i badania dotyczące katalizy). Został też dożywotnim konsultantem w Davison Chemical Division w W.R. Grace Company. Po odejściu z Hopkins University w 1970 roku wrócił do Portland w stanie Oregon. Przyjął stanowisko profesora wizytującego na wydziale chemii na Uniwersytecie Stanowym w Portland, w którym prowadził kurs katalizy i kierował badaniami. Do ostatniej choroby pisał i publikował prace naukowe.

Główne kierunki badań naukowych Najbardziej znane są osiągnięcia P. Emmetta dotyczące adsorpcji gazów i par na powierzchni stałych sorbentów – izoterma Brunauera, Emmetta i Tellera, która jest dotychczas podstawą standardowej metody oznaczania powierzchni sorbentów (ISO 9277 Determination of the specific surface area of solids by gas adsorption BET method).

Procesy adsorpcji i desorpcji są często związane z zachodzeniem reakcji chemicznych między adsorbowanymi związkami. Tych zjawisk dotyczyły wykonywane przez Emmetta badania mechanizmów, równowag i szybkości wielu reakcji, przebiegających na granicy gaz-ciało stałe (katalizator, kataliza heterogeniczna). Były to przede wszystkim reakcje o dużym znaczeniu w przemyśle chemicznym, np.: kraking n-heksadekanu na katalizatorze – uwodornianie benzenu, etylenu, propylenu, 2-butanu na katalizatorze żelazowym uwodornianie etylenu na katalizatorach ze stopów Ni-Cu i Ni-Au reakcje w układzie molibden-węgiel-wodór synteza amoniaku metodą Habera i Boscha otrzymywanie paliw płynnych (węglowodory) w wyniku katalitycznej reakcji CO z (gaz syntezowy, zob. synteza Fischera-Tropscha)

W czasie badań Paul Emmett opracowywał i stosował nowe techniki badawcze, pozwalające np. identyfikować pośrednie produkty reakcji złożonych, takie jak (zob. sekcja publikacje): chromatografia mikrokatalityczna obserwacja zmian składu mieszanin reagentów metodą znakowania pierwiastkami radioaktywnymi, np. izotop węgiel (pierwiastek)

Publikacje Paul Emmett jest autorem siedmiotomowej książki Catalysis, wydawanej w latach 1954–1960, oraz ok. 150 publikacji naukowych, np.:

Wyróżnienia Wybór według „Timeline for Paul Emmett” w bibliotece OSU: 1937 – członkostwo Komitetu Katalizy Kontaktowej w United States National Academies 1953 – Pittsburgh Award od American Chemical Society, sekcja Pensylwania) 1955 – wybór na członka National Academy of Sciences 1958 – Kendall Award od American Chemical Society 1964 – tytuł doctor honoris causa od Université de Lyon 1964 – honorowy radny Consejo Superior (najwyższe odznaczenie rządu hiszpańskiego za osiągnięcia naukowe) 1969 – tytuł doctor honoris causa od Clarkson College, Potsdam (Nowy Jork) 1970 – Nagroda od American Chemical Society, Sekcja Maryland 1970 – Nagroda Catalyst Club of Philadelphia 1972 – ustanowienie Paul Emmett Award przez Catalysis Society of North America 1974 – Distinguished Service Award od Oregon State University (najwyższe odznaczenie honorowe OSU) 1974 – tytuł doctor honoris causa od University of Wisconsin-Milwaukee 1976 – tytuł doctor honoris causa od Hokkaido University, Sapporo 1977 – Distinguished Alumni Award od the California Institute of Technology 1980 – Howard Vollum Award for Science and Technology od Reed University, Portland (Oregon)

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci California Institute of Technology Kategoria:Amerykańscy chemicy Kategoria:Członkowie National Academy of Sciences Kategoria:Ludzie urodzeni w Portlandzie (Oregon) Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni we Francji Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1985