mały|Obszar księstwa Ernesta pod koniec jego życia na tle granic saskich księstw na terenie Turyngii Ernest I Pobożny (, ur. 25 grudnia 1601 w Altenburgu, zm. 26 marca 1675 w Gocie) – książę Saksonii, od 1605 wraz z braćmi w księstwie Saksonii-Weimar, po podziale w 1640 w księstwie Saksonii-Gotha, a od 1672, po odziedziczeniu Saksonii-Altenburg w księstwie Saksonii-Gothy-Altenburga.
Życiorys Ernest był jednym z licznych synów księcia Saksonii-Weimar Jana z rodu Wettinów i Doroty Marii, córki księcia Anhaltu-Zerbst Joachima Ernesta. Na dworze w Weimarze został starannie wykształcony i wychowany w wierze luterańskiej. Gdy miał cztery lata, zmarł jego ojciec. W 1618 bracia zawarli układ, zgodnie z którym księstwo odziedziczone po ojcu pozostało niepodzielone, a zarząd sprawował najstarszy z braci, Jan Ernest.
Gdy podczas wojny trzydziestoletniej wszyscy jego starsi bracia znaleźli się na polu bitwy, w 1621 objął na krótko zarządzanie księstwem. W 1631 objął stanowisko oficerskie w szwedzkiej armii. W jej szeregach wziął udział w biwie pod Lützen. Gdy w 1633 jego młodszy brat Bernard otrzymał w uznaniu swych zasług księstwo Frankonii, powierzył jego zarząd Ernestowi. Po szwedzkiej klęsce w bitwie pod Nördlingen Ernest przystąpił do pokoju praskiego i powrócił do rodzinnych włości.
Powiększył wspólne księstwo po wygaśnięciu lokalnej linii Wettynów panującej w księstwie Saksonii-Coburg-Eisenach. W 1640 po podziale ojcowizny został samodzielnym władcą księstwa Saksonii-Gothy. Stopniowo poszerzał zasięg swojej władzy: w 1644/1645 odziedziczył część Saksonii-Eisenach, w 1660 część hrabstwa Hennebergu, a w 1672 większość Saksonii-Altenburg z Coburgiem. Scalił w ten sposób pod swym berłem dużą część ziem ernestyńskiej linii Wettinów.
Podczas swych rządów dążył do odbudowy księstwa z poważnych zniszczeń spowodowanych przez działania wojenne w okresie wojny trzydziestoletniej. Głęboko wierzący i zaangażowany w zaprowadzenie porządku w swojej dziedzinie, zreformował Kościół i system edukacji oraz zorganizował własne wydanie Biblii. Wspierał luteran także poza granicami, m.in. finansując budowę kościoła w Moskwie, a nawet próbował zorganizować misję w Etiopii. Wprowadzał zarządzenia regulujące w duchu religijnym nawet prywatne życie swych poddanych. Zreformował administrację i zreorganizował sądownictwo. Dużą uwagę zwracał na gospodarkę, m.in. wprowadził nowe regulacje dotyczące lasów i podjął nieudane próby zapewnienia żeglowności rzek księstwa. W swej stolicy zbudował pałac Friedenstein.
Przez swój testament dał możliwość dalszego podziału swego niewielkiego księstwa pomiędzy synów.
Rodzina W 1636 w Altenburgu Ernest poślubił Elżbietę Zofię (1619–1680), córkę księcia Saksonii-Altenburg Jana Filipa. Mieli osiemnaścioro dzieci (dwunastu synów i sześć córek): Jan Ernest (ur. i zm. 1638), Elżbieta Dorota (1640–1709), żona landgrafa Hesji-Darmstadt Ludwika VI, Jan Ernest (1641–1657), Chrystian (ur. i zm. 1642), Zofia (1643–1657), Joanna (1645–1657), Fryderyk I (1646–1691), książę Saksonii-Gothy Altenburga, Albrecht (1648–1699), książę Saksonii-Coburg, Bernard I (1649–1706), książę Saksonii-Meiningen, Henryk (1650–1710), książę Saksonii-Römhild, Chrystian (1653–1707), książę Saksonii-Eisenberg, Dorota Maria (1654–1682), Ernest (1655–1715), książę Saksonii-Hildburghausen, Jan Filip (ur. i zm. 1657), Jan Ernest (1658–1729), książę Saksonii-Coburg-Saalfeld, Joanna Elżbieta (ur. i zm. 1660), Jan Filip (1661–1662), Zofia Elżbieta (ur. i zm. 1663).
Przypisy
Kategoria:Władcy Saksonii-Gothy-Altenburga Kategoria:Urodzeni w 1601 Kategoria:Zmarli w 1675 Kategoria:Władcy Saksonii-Weimaru Kategoria:Ludzie urodzeni w Altenburgu