Bernard I (ur. 10 września 1649 w Govie, zm. 27 kwietnia 1706 w Meiningen) – książę Saksonii w księstwie Saksonii-Gothy-Altenburga od 1674 do 1680 (wraz z braćmi), po podziale od 1680 samodzielny książę Saksonii-Meiningen.
Życiorys mały|lewo|Obszar księstwa Saksonii-Meiningen w 1680 na tle granic saskich księstw na terenie Turyngii Bernard był jednym z licznych synów księcia Saksonii-Gotha-Altenburg Ernesta I Pobożnego z rodu Wettinów i Elżbiety Zofii, córki księcia Saksonii-Altenburg Jana Filipa. W wyniku podziału księstwa między siebie i sześciu braci otrzymał w 1680 jego niewielką część z Meiningen. Uczestniczył w wojnach prowadzonych przez cesarza Leopolda I Habsburga. Dzięki bezpotomnej śmierci trzech braci udało mu się powiększyć grancie swego księstwa o fragmenty ich dziedzin. W swym testamencie zakazał dalszego dzielenia księstwa.
Rodzina Bernard był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była Maria Jadwiga (1647–1680), córka landgrafa Hesji-Darmstadt Jerzego II. Z tego związku pochodziło siedmioro dzieci: Ernest Ludwik I (1672–1724), następca ojca jako książę Saksonii-Meiningen, Bernard (1673–1694), Jan Ernest (1674–1675), Maria Elżbieta (1676–1676), Jan Jerzy (1677–1678), Fryderyk Wilhelm (1679–1746), książę Saksonii-Meiningen od 1743, Jerzy Ernest (1680–1699).
Po śmierci pierwszej żony Bernard poślubił w 1681 Elżbietę Eleonorę Zofię (1658–1729), córkę księcia Brunszwiku-Wolfenbüttel Antoniego Ulryka i wdowę po Janie Jerzym z Meklemburgii-Schwerin. Para miała pięcioro dzieci: Elżbieta Ernestyna Antonia (1681–1766), ksieni w Gandersheimie, Eleonora Fryderyka (1683–1739), Antoni August (1684–1684), Wilhelmina Luiza (1686–1753), żona Karola, księcia Wirtembergii-Juliusburga, Antoni Ulryk (1687–1763), książę Saksonii-Meiningen od 1746.
Przypisy
Kategoria:Władcy Saksonii-Gothy-Altenburga Kategoria:Urodzeni w 1649 Kategoria:Zmarli w 1706 Kategoria:Władcy Saksonii-Meiningen