Posiadłości Francji w Ziemi Świętej lub Francuska własność państwowa w Ziemi Świętej (franc.: Domaine national français en Terre sainte) to cztery eksterytorialne posiadłości (głównie katolickie kościoły i klasztory), położone w Jerozolimie i okolicach (jedna – sanktuarium w Abu Ghausz – znajduje się w Izraelu, a pozostałe trzy w de facto izraelskiej Wschodniej Jerozolimie). Są zarządzane przez konsula generalnego Francji w Jerozolimie. Formalnie jest to francuski protektorat, a w praktyce funkcjonuje on podobnie jak placówka dyplomatyczna, której mieszkańcy (głównie należący do katolickich zakonów) mają np. paszporty dyplomatyczne i specjalne tablice rejestracyjne samochodów.
Posiadłości Francji w Ziemi Świętej składają się z 4 odrębnych posesji:
Nazwa posesji 80px Klasztor i kościół Ojcze Nasz na Górze Oliwnej, zamieszkały przez karmelitanki i Zgromadzenie Misjonarzy Afryki 80px Opactwo benedyktyńskie w Abu Ghausz 80px Grobowiec Królów, jedyna posesja związana nie z kultem katolickim, lecz ze starożytną historią Izraela 80px Bazylika św. Anny, uznawana za miejsce domu rodzinnego Maryi.
Historia Roszczenia terytorialne Francji w Jerozolimie sięgają czasów wypraw krzyżowych w XI–XIII w. Po ostatecznym upadku europejskich posiadłości w Ziemi Świętej, przypieczętowanym traktatem z 1536 zawartym między sułtanem Sulejmanem Wspaniałym a królem Francji Franciszkiem I, nastąpiły kolejne umowy, zawierane między Francją a Imperium Osmańskim w celu ochrony pielgrzymów i świętych miejsc w Palestynie.
Bazylika św. Anny w Jerozolimie została podarowana cesarzowi Napoleonowi III przez sułtana Abdülmecida I w 1856 w podziękowaniu za francuską interwencję podczas trwającej wojny krymskiej.
Teren z dawnym kościołem Eleona na Górze Oliwnej (obecny kościół i klasztor Ojcze nasz), zakupiła w 1856 księżna Helojza de la Tour d’Auvergne i podarowała Francji w 1874.
Grobowiec Królów został odkryty przez francuskich archeologów w 1863 roku, zakupiony przez bankierów – braci Pereire w 1871 i podarowany przez nich Francji w 1886.
Opactwo w Abu Ghausz było podarowane Francji w 1873 przez sułtana Abdülaziza w ramach rekompensaty za utratę kościoła św. Jerzego w Lod, przekazanego greckim prawosławnym dwa lata wcześniej.
Prawa Francji do tych posiadłości nigdy nie były kwestionowane. Potwierdziły je układy francusko-osmańskie, zawarte w Mytilene w 1901 i Konstantynopolu w 1913, ustanawiające „protektorat” Francji nad tymi posesjami. Zostały one potwierdzone przez następców Imperium Osmańskiego: Państwo Izrael w 1949 (Porozumienia Chauvel / Fischer) i Autonomię Palestyńską w 1997.
Przypisy
Kategoria:Wschodnia Jerozolima Kategoria:Dawne terytoria zależne Francji w Azji Kategoria:Stosunki francusko-izraelskie