mały|Micha’el Bar-Zohar (2010) Micha’el Bar-Zohar (hebr.: מיכאל בר-זהר, ang.: Michael Bar-Zohar, ur. 30 stycznia 1938 w Sofii) – izraelski historyk, dziennikarz, pisarz, wykładowca i polityk, w latach 1981–1984 oraz 1988–1992 poseł do Knesetu z listy Koalicji Pracy. Specjalista ds. izraelskiego wywiadu, autor książek historycznych, biograficznych i powieści szpiegowskich.
Życiorys Urodził się 30 stycznia 1938 w Sofii w ówczesnym Carstwie Bułgarii. W 1948 wyemigrował do Izraela. Zamieszkał w Tel Awiwie, gdzie ukończył liceum. Następnie w Jerozolimie studiował ekonomię i stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Hebrajskim. W latach 1958–1959 był redaktorem naukowym cotygodniowego dodatku do gazety „Dawar”, wydawanej przez Histadrut.
Następnie wyjechał na kilka lat do Paryża – gdzie w latach 1960–1964 pracował jako korespondent, wydawanego przez partię Achdut ha-Awoda dziennika „La-Merchaw”. We Francji kontynuował także studia – w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Paryskiego, gdzie uzyskał doktorat (Ph.D.).
Po powrocie do Izraela zaangażował się politycznie w nową partię byłego premiera Dawida Ben Guriona – członkiem Rafi był od 1965. Po połączeniu partii lewicowych i powstaniu w 1968 Partia Pracy dołączył do ugrupowania i przez pewien czas zasiadał w jego komitecie centralnym.
W 1967 został rzecznikiem Ministerstwa Obrony. W latach 1970–1973 był wykładowcą na Uniwersytecie w Hajfie. Wykładał także na amerykańskim Uniwersytecie Emory’ego.
W wyborach parlamentarnych w 1981 po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Koalicja Pracy. W dziesiątym Knesecie zasiadał w dwóch komisjach – obrony i spraw zagranicznych oraz edukacji i kultury. W kolejnych wyborach nie uzyskał reelekcji. Powrócił do parlamentu po wyborach w 1988 ponownie zdobył mandat poselski, a w dwunastym Knesecie przewodniczył komisji edukacji i kultury oraz zasiadał w komisjach: konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości oraz nadzoru nad radiem i telewizją. W kolejnych wyborach utracił miejsce w parlamencie.
Od 1964 rozpoczął publikowanie książek historycznych – naukowych i popularnonaukowych – dotyczących historii Izraela, w szczególności jego tajnych służb. Napisał oficjalne biografie Dawida Ben Guriona i Szimona Peresa oraz kilka powieści szpiegowskich. Publikował również po francusku i angielsku.
W 2010 wraz z dziennikarzem Nissimem Miszalem opublikował książkę o historii Mosadu – Mossad. Najważniejsze misje izraelskich tajnych służb, która stała się izraelskim bestsellerem, a dwa lata później została wydana w dwudziestu krajach, w tym w Polsce.
Życie prywatne Żonaty z Galilą.
Odznaczenia Order Stara Płanina I klasy (Bułgaria, 2018)
Publikacje Publikacje, o ile nie zaznaczono inaczej, pierwotnie po hebrajsku: A Bridge Over the Mediterranean: Franco-Israeli Relations Between 1947–1964 (1964) Hunting for the German Scientists (1965) The Grayest Month (1965) Les Vengeurs (1968, po francusku) The Paratroopers Book (1969) The Man in Charge: Isser Harel and Tales of the Intelligence Community (1970) Spies in the Promised Land (1972, po angielsku) Ben-Gurion (3 tomy, 1975) The Trains Left Empty (1998) Stu zasłużonych ludzi (2007, redakcja) Mossad. The Great Operations (2010, wspólnie z Nissimem Miszalem) Szimon Peres
Publikacje w języku polskim Mossad. Najważniejsze misje izraelskich tajnych służb (2012, wspólnie z Nissimem Miszalem
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Hebrajskiego Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Paryskiego Kategoria:Izraelscy dziennikarze Kategoria:Izraelscy historycy Kategoria:Izraelscy pisarze Kategoria:Odznaczeni Orderem Stara Płanina Kategoria:Politycy Izraelskiej Partii Pracy Kategoria:Politycy Koalicji Pracy Kategoria:Politycy Rafi Kategoria:Posłowie do Knesetu X kadencji Kategoria:Posłowie do Knesetu XII kadencji Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Hajfie Kategoria:Bułgarscy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Sofii Kategoria:Urodzeni w 1938