Pszeniec polski (Melampyrum polonicum (Beauverd) Soó) – gatunek rośliny z rodziny zarazowatych. Występuje w Europie. W Polsce jest gatunkiem nieczęstym; rośnie w rozproszeniu we wschodniej części kraju.
Morfologia Łodyga Do 50 cm wysokościSzafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969. Liście Wąskie, lancetowate, krótkoogonkowe, naprzeciwległe, o szerokości 5-20 mm. Kwiaty Grzbieciste, pojedynczo wyrastające w kątach przysadek, zebrane w luźne, jednostronne grono. Korona kwiatu złocistożółta, później pomarańczowa z czerwonobrunatną rurką. Ząbki kielicha cztery, wąskolancetowate, o długości 6-8 mm. Rurka kielicha naga lub bardzo krótko omszona. Przysadki lancetowate, fioletowo lub purpurowo nabiegłe, sercowate u nasady. Owoc Torebka.
Biologia i ekologia Roślina jednoroczna. Kwitnie od maja do września. Rośnie w lasach i zaroślach liściastych. Liczba chromosomów 2n =18.
Zagrożenia i ochrona Roślina umieszczona na polskiej czerwonej liście w kategorii DD (stopień zagrożenia nie może być określony).
Przypisy
Kategoria:Zarazowate