thumb|240px|Domki Kunitzerowskie na fotografii Ignacego Płażewskiego. Przełom lat 50. i 60. XX wieku|alt=Fotografia czarno-biała. Gruntowa droga biegnąca w głąb zdjęcia, wzdłuż ulicy znajdują się identyczne, drewniane, dwukondygnacyjne, zwieńczone dwuspadowym dachem z dwoma kominami, budynki. Na środku dłuższej, skierowanej do ulicy, ścianie budynków znajdują się drzwi, a po obu ich stronach para okien, w ścianach prostopadłych do drogi para okien znajduje się na poddaszu. Na ulicy bawią się lekko ubrane dzieci. thumb|240px|Domki Kunitzerowskie na obrazie Feliksa Paszkowskiego|alt=Obraz kolorowy. Gruntowa droga z wydzielonym chodnikiem biegnąca w głąb obrazu, wzdłuż ulicy znajdują się identyczne, drewniane, dwukondygnacyjne, zwieńczone dwuspadowym dachem z dwoma kominami, budynki. Na środku dłuższej, skierowanej do ulicy, ścianie budynków znajdują się drzwi, a po obu ich stronach para okien, w ścianach prostopadłych do drogi para okien znajduje się na poddaszu. Ulicą spacerują elegancko ubrani przechodnie. W głębi ulicy widać drzewa, a w tle, za domami, zabudowania fabryczne oraz dymiący, fabryczny komin. thumb|240px|Juliusz Kunitzer (1843-1905) – widzewski fabrykant, przedsiębiorca i filantrop, współtwórca Widzewskiej Manufaktury i systemu sieci tramwajowej miasta Łodzi|alt=Czarno-biała fotografia portretowa. Na zdjęciu mężczyzna sfotografowany z półprofilu, patrzący w lewo – ubrany jest w białą koszulę i muszkę, oraz ciemną marynarkę i podobnego koloru kamizelkę. W okolicy lewej klapy marynarki ma wpięty nierozpoznany symbol. Na twarzy nosi zarost. Domki Kunitzerowskie (Osiedle Kunitzerowskie) – łódzkie osiedle robotnicze, przeznaczone dla pracowników Widzewskiej Manufaktury Juliusza Heinzla i Juliusza Kunitzera, składające się z kilkudziesięciu drewnianych famuł, istniejących na Widzewie od ostatniej dekady XIX wieku do 1980 roku.
Budynki tegoż osiedla znajdowały się wzdłuż ulicy Niciarnianej i ul. Juliusza Kunitzera (ob. część Niciarnianej), a także przy ulicy Szpitalnej, Józefa, św. Kazimierza, jak i przy samej Szosie Rokicińskiej (ob. Aleja marsz. Józefa Piłsudskiego).
Po II wojnie światowej widzewskie famuły były sukcesywnie rozbierane, a ostatnie z nich wyburzono w 1980 roku.
Historia Widzewska Manufaktura położona była z dala od centrum Łodzi – zapewnienie fabryce siły roboczej wymagało zaplecza socjalnego dla robotników i ich rodzin. W tym celu powstało osiedle drewnianych domów wielorodzinnych, wybudowane w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu.
W roku 1901 osiedle składało się ze 158 domów drewnianych i ośmiu murowanych (1585 izb), które przeznaczone były dla majstrów zatrudnionych w fabryce. Na jego terenie znalazły się także: szkoła przyfabryczna, szpital, konsum i dom teatralno-kulturowy.
Po roku 1945 domy stopniowo rozbierano. Ostatnie z nich wyburzono w 1980 roku.
Architektura Budynki wyglądem nawiązywały do architektury wiejskiej, co wyróżniało je na tle innych łódzkich osiedli. Domy na osiedlu były parterowe, drewniane, z użytkowym poddaszem, każdy przeznaczony był dla sześciu rodzin. Posiadały komórki przy ścianach szczytowych. Sień znajdowała się w osi budynku, z niej prowadziły wejścia do czterech izb na parterze i dwóch na poddaszu. W sąsiedztwie znajdowały się studnie i niewielkie ogródki oraz sławojka.
Domy na osiedlu ustępowały standardem innym domom robotniczym ówczesnej Łodzi, już w momencie powstawania było im bliżej do domów łódzkich tkaczy z lat 20. XIX wieku. Jakość życia na osiedlu nie zmieniała się z czasem na lepsze – domy do końca istnienia pozostały nieskanalizowane, nie posiadały bieżącej wody.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Architektura drewniana w Łodzi Kategoria:Nieistniejące obiekty budowlane w Łodzi Kategoria:Drewniane domy w Polsce