Pleszka białogłowa (Phoenicurus leucocephalus) – gatunek małego ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae) występujący w Azji. Nie jest zagrożony.
Systematyka Gatunek ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1831 roku Nicholas Aylward Vigors. Autor nadał mu nazwę Phœnicura leucocephala, a jako miejsce typowe wskazał Himalaje, co w 1924 roku uściślono do dystryktu Shimla-Almora. Gatunek bywał przez niektórych autorów wydzielany do monotypowego rodzaju Chaimarrornis Hodgson, 1844. Nie wyróżnia się podgatunków.
mały|lewo|Osobnik sfotografowany w Tajlandii Morfologia Długość ciała 18–19 cm; masa ciała 24–42 g. Obie płcie są do siebie podobne. Na głowie charakterystyczna biała „czapeczka”.
Występowanie Występuje od Azji Środkowej przez Himalaje po wschodnie Chiny i północne Indochiny. W okresie lęgowym żyje w górach, po lęgach schodzi w niższe partie gór.
Został stwierdzony w Polsce, ale ma status uciekiniera z niewoli i nie został zaliczony do polskiej awifauny (kategoria E według Komisji Faunistycznej Sekcji Ornitologicznej PTZool).
Pożywienie Żywi się głównie owadami, sporadycznie jagodami i nasionami traw.
Status zagrożenia IUCN uznaje pleszkę białogłową za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana; w zależności od miejsca występowania ptak ten może być pospolity lub rzadki. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.
Zobacz też ptaki obserwowane w Polsce, lecz nie zaliczone do polskiej awifauny
Przypisy
Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Muchołówkowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1831 roku Kategoria:Taksony opisane przez Nicholasa Aylwarda Vigorsa