mały|240px|Nemanja Radulović i , Opéra de Vichy, listopad 2016 mały|240px|Nemanja Radulović (skrzypce) i (harfa), podczas festiwalu Concerts de Vollore, lipiec 2010 Nemanja Radulović, cyr. Немања Радуловић (ur. 18 października 1985 w Niszu) – serbski skrzypek.
Życiorys Gry na skrzypcach uczył się od siódmego roku życia, początkowo w szkole muzycznej w rodzinnym mieście Nisz, w południowej Serbii. Następnie studiował na Akademii Sztuk w Belgradzie oraz na w Saarbrücken u . W wieku 14 lat został przyjęty do prestiżowego Konserwatorium Paryskiego, gdzie studiował pod kierunkiem . Brał także udział w kursach mistrzowskich u Yehudiego Menuhina, Joshuy Epsteina, Dejana Mihailovica i Salvatora Accardo w w Cremonie.
Jego debiut miał miejsce w 2006, w paryskiej . Wykonał wtedy, w zastępstwie Maksima Wiengierowa, Koncert skrzypcowy Beethovena z towarzyszeniem pod dyrekcją Myung-Whun Chunga. Występował z wieloma renomowanymi orkiestrami, m.in. z Münchner Philharmoniker, Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, Sächsische Staatskapelle Dresden, Royal Liverpool Philharmonic, Orchestre Symphonique de Montréal, Orquesta Nacional de España, Helsinki Philharmonic Orchestra, Salzburg Camerata, hanowerska NDR Radiophilharmonie, WDR Sinfonieorchester z Kolonii, Orchestre National de Belgique, Orchestre National de Lille, Orchestra Sinfonica Nazionale della RAI z Turynu, Orchestra della Toscana, Royal Philharmonic Orchestra, Filharmonia Kopenhaska, Geneva Camerata, Macao Orchestra, Malaysian Philharmonic, Bilbao Orkestra Sinfonikoa oraz tokijskimi Tokyo Symphony Orchestra i Yomiuri Nippon Symphony.
Radulović jest w równej mierze kameralistą, jak i solistą koncertującym. Założył dwa zespoły kameralne: Devil’s Trills i Double Sens Orchestra. Daje również recitale solowe, występując w tak renomowanych salach koncertowych, jak nowojorska Carnegie Hall, amsterdamska Concertgebouw, Filharmonia Berlińska, paryskie Salle Pleyel i Théâtre des Champs Élysées, tokijska , Teatro Colón w Buenos Aires oraz .
Występował również w Polsce, z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia „Amadeus” pod dyrekcją Agnieszki Duczmal (2004), Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej (2006) i Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus pod dyrekcją Grzegorza Nowaka (2009).
Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów i nagród muzycznych, m.in. zwycięzcą (2003) i zdobywcą prestiżowej nagrody w kategorii Best Violin Newcomer of the Year 2015.
Radulović gra na skrzypcach Jeana-Baptiste’a Vuillaume’a z 1843 roku.
Wybrana dyskografia 2005 – Bach, Miletic, Paganini & Ysaye (Transart Live) 2010 – Beethoven, Sonatas for Violin and Piano No. 5 Spring, No. 7, No. 8 – z Susan Manoff (ArtAct) 2011 – Les trilles du diable – Devil’s Trills (ArtAct) 2011 – Mendelssohn, Violin Concertos no 1 and 2 (Transart Live) 2011 – Antonio Vivaldi, Aleksandar Sedlar, Nemanja Radulović – Les 5 Saisons (Decca Records) 2013 – Après un rêve, avec Marielle Nordmann (Transart) 2013 – Paganini Fantasy (Deutsche Grammophon) 2014 – Carnets de Voyage (Deutsche Grammophon) 2014 – Journey East (Deutsche Grammophon) 2016 – Bach (Deutsche Grammophon) 2017 – Tchaikovsky: Violin Concerto; Rococo Variations (Deutsche Grammophon) 2018 – Baïka (Deutsche Grammophon) 2022 – Roots (Warner Classics) 2023 – Beethoven: Violin Concerto, Op. 61 & Violin Sonata No. 9, Op. 47 „Kreutzer” (Warner Classics) 2024 – J.S. Bach (Warner Classics)
Odznaczenia Order Gwiazdy Jerzego Czarnego II klasy (2017)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Dyskografia (Discogs) Nemanja Radulović, biografia Nemanja Radulović gra Koncert skrzypcowy Czajkowskiego (video)
Kategoria:Serbscy instrumentaliści Kategoria:Skrzypkowie Kategoria:Urodzeni w 1985 Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Paryskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Niszu Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Jerzego Czarnego (Serbia)