thumb|240px|Benjamin Britten (1968) Symfonia wiosenna (ang. Spring Symphony), op. 44 – utwór wokalno-instrumentalny, skomponowany przez Benjamina Brittena w 1949.
Symfonia przeznaczona jest na trzy głosy solowe (sopran, alt i tenor), chór mieszany, chór chłopięcy i orkiestrę. Utwór powstał na zamówienie fundacji Kusewickiego (Koussevitzky Music Foundation) i został dedykowany jej założycielowi oraz dyrektorowi muzycznemu i dyrygentowi Bostońskiej Orkiestry Symfonicznej – Siergiejowi Kusewickiemu.
Premiera Światowe prawykonanie symfonii miało miejsce podczas Holland Festival, w Amsterdamie, 14 lipca 1949, z udziałem solistów: Jo Vincent (sopran), Kathleen Ferrier (kontralt), Petera Pearsa (tenor) oraz Dutch Radio Chorus i Koninklijk Concertgebouworkest pod dyr. Eduarda van Beinuma.
Miesiąc później, 13 sierpnia 1949 w Tanglewood, odbyła się amerykańska premiera, w wykonaniu Bostońskiej Orkiestry Symfonicznej.
Polska premiera miała miejsce podczas pierwszej edycji festiwalu „Warszawska Jesień” 17 października 1956, w wykonaniu Zofii Stachurskiej (sopran), Ireny Winiarskiej (alt) i Andrzeja Bachledy (tenor) z towarzyszeniem Orkiestry Symfonicznej i Chóru Polskiego Radia oraz Chóru Chłopięcego Filharmonii Krakowskiej; dyrygował Jerzy Gert.
Charakterystyka utworu Kompozycja jest manifestacją budzącej się do życia przyrody po długiej zimie. Już sam tytuł wskazuje na inspirację kompozytora, a zarazem sugeruje recepcję utworu, co jest przejawem typowej dla Brittena skłonności do ilustracyjności. Wykorzystanie formy wokalno-instrumentalnej umożliwiło w wyrazisty sposób odzwierciedlenie wiosennego nastroju poprzez powierzenie rozbudowanej obsadzie głosowej (partie solowe, chóry) wykonanie tekstów poetów dawnych i współczesnych.
Symfonia jest jednym z najbardziej oryginalnych dzieł chóralno-orkiestrowych pierwszej połowy XX wieku, będącym ogromnym i złożonym przedsięwzięciem zarówno kompozycyjnym, jak i wykonawczym. W liście do Kusewickiego z listopada 1948 Britten napisał: to jedna z największych i najpoważniejszych prac, jakich kiedykolwiek się podjąłem. Pomimo tego, że utwór został skomponowany z przeznaczeniem dla amerykańskiej orkiestry i dyrygenta, zasadniczo ma on charakter brytyjski. Wykorzystana w nim poezja ma silny związek z angielskią literaturą pastoralną, a niektóre wiersze kojarzą się z angielskimi madrygałami.
Budowa utworu Kompozycja składa się z czterech części, z których trzy pierwsze mają dodatkowo wewnętrzny podział związany z wykorzystanymi tekstami. Ostatnia, finalna część oparta jest na jednym tylko tekście, nie licząc cytatu z tradycyjnego kanononu kołowego Sumer is icumen in z XIII wieku).
poezja autor wykonawcy część IIntroduction: Shine Out anonim z XVI w.chór mieszanyThe Merry CuckooEdmund Spensertenor soloSpring, the Sweet SpringThomas Nashesopran, alt i tenor solo, chór mieszanyThe Driving BoyGeorge Peele, John Claresopran solo i chór chłopięcyThe Morning StarJohn Miltonchór mieszany część IIWelcome, Maids of HonourRobert Herrickalt soloWaters Above!Henry Vaughantenor soloOut on the lawn I Lie in bedW.H. Audenalt solo i chór mieszany część IIIWhen will my May Come?Richard Barnfieldtenor soloFair and FairGeorge Peelesopran i tenor soloSound the Flute!William Blakechór mieszany i chór chłopięcy część IVFinale: London, to hhee I do present the merry month of May Sumer is icumen inFrancis Beaumont, John Fletcheranonimsopran, alt i tenor solo, chór mieszany i chór chłopięcy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Britten: "Spring Symphony" – nagranie z prawykonania w 1949 (video) Sumer Is Icumen In w wyk. The Hilliard Ensemble (video)
Kategoria:Dzieła Benjamina Brittena Kategoria:Symfonie