Contraamiral Ilie Irimescu, poprzednio MPK-44 i V-33 – rumuńska korweta z okresu zimnej wojny, jeden z trzech pozyskanych przez Rumunię radzieckich okrętów projektu . Okręt został zwodowany 19 czerwca 1969 roku w stoczni numer 532 w Kerczu, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR przyjęto go 15 września 1969 roku. W październiku 1969 roku jednostka weszła w skład Marynarki Wojennej Rumunii. Okręt, oznaczony numerami V-33 i 33, w sierpniu 1991 roku otrzymał imię „Contraamiral Ilie Irimescu”. Jednostka została wycofana ze służby w 1997 roku.

Projekt i budowa Korwety zwalczania okrętów podwodnych projektu były pierwszymi w ZSRR dużymi okrętami napędzanymi turbinami gazowymi i jednocześnie najszybszymi jednostkami tego typu, jakie kiedykolwiek skonstruowano w tym kraju. W latach 1958–1969 zbudowano łącznie 66 okrętów. Trzy okręty projektu 204E (ros. проекта 204Э) dla Rumunii stanowiły uproszczony wariant eksportowy, różniący się m.in. zastosowaniem starszych wyrzutni rakietowych bomb głębinowych RBU-2500 w miejsce RBU-6000.

MPK-44 () zbudowany został w stoczni numer 532 w Kerczu (nr budowy 823). Stępkę okrętu położono 8 grudnia 1968 roku, został zwodowany 19 czerwca 1969 roku, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR wszedł 15 września 1969 roku.

Dane taktyczno-techniczne Okręt był korwetą zwalczania okrętów podwodnych (klasyfikowaną w ZSRR jako mały okręt przeciwpodwodny). Długość całkowita wynosiła 58,64 metra, szerokość 8,13 metra i zanurzenie 3,06 metra. Wyporność standardowa wynosiła 436 ton, a pełna 546 ton. Okręt napędzany był przez siłownię typu CODAG, składającą się z dwóch turbin gazowych D-2B o łącznej mocy 30 000 KM oraz dwóch silników wysokoprężnych M-503V o łącznej mocy 6600 KM, poruszającą poprzez wały napędowe dwiema śrubami o stałym skoku, umieszczonymi w dyszach. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 32 węzły. Zasięg wynosił 2500 Mm przy prędkości 13,5 węzła. Energię elektryczną zapewniały dwa generatory wysokoprężne o mocy 272 KM każdy. Autonomiczność wynosiła 7 dób.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiły dwa działa kalibru 57 mm L/50 w dwudziałowej wieży AK-725, z zapasem amunicji wynoszącym 1100 naboi. Kąt podniesienia lufy wynosił 85°, donośność 6000 metrów, teoretyczna szybkostrzelność 120 strz./min, a masa naboju 2,8 kg. Broń ZOP stanowiły dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 533 mm (typu 53, bez torped zapasowych) oraz dwa miotacze rakietowych bomb głębinowych RBU-2500, z zapasem 128 bomb RGB-25 (masa głowicy bojowej 21 kg, zasięg 2500 metrów). Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radar artyleryjski MR-103 Bars, system kierowania uzbrojeniem przeciwpodwodnym Smiercz-204, sonar Herkules-2M, radary MR-302 Rubka, Bizan’-4A, Doniec-2, system „swój-obcy” Nichrom-M i radionamiernik ARP-50.

Załoga okrętu składała się z 52 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba MPK-44 służył we Flocie Czarnomorskiej zaledwie miesiąc, do 20 października 1969 roku. W tym samym miesiącu jednostka została zakupiona przez Rumunię i przyjęta w skład Marynarki Wojennej pod oznaczeniem V-33, dołączając do bliźniaczych V-31 i V-32. Później numer burtowy jednostki zmieniono na 33. 15 sierpnia 1991 roku okręt otrzymał nazwę „Contraamiral Ilie Irimescu”. Jednostka została wycofana ze służby w 1997 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

]

Kategoria:Korwety projektu 204 Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Zaliw Kategoria:Rumuńskie korwety