Sabin Vasile Drăgoi (ur. 6 czerwca 1894 w Seliște, zm. 31 grudnia 1968 w Bukareszcie) – rumuński kompozytor i etnomuzykolog.
Życiorys Edukacja W latach 1918–1919 studiował harmonię u Alexandra Zirry w konserwatorium w Jassach, a w latach 1919–1920 w konserwatorium w Klużu – teorię muzyki u Augustina Beny i kontrapunkt u Hermanna Klee. Następnie wyjechał do Pragi, gdzie w latach 1920–1922 studiował w tamtejszym konserwatorium u Vítězslava Nováka (kompozycję i orkiestrację), Otakara Ostrčila (dyrygenturę) i Jaroslava Krupki (historię muzyki).
Działalność pedagogiczna Po powrocie z Pragi przez 2 lata nauczał muzyki w Devie (1922–1924). W 1924 otrzymał stanowisko wykładowcy harmonii w konserwatorium w Timișoarze, na którym pozostał do 1942, równocześnie pełniąc funkcję dyrektora tego konserwatorium (1925–1943). Był w tym czasie też dyrektorem opery rumuńskiej w Klużu (1940–1944). Następnie nauczał harmonii i kompozycji w konserwatorium w Klużu (1943–1945). W latach 1949–1950 był rektorem Instytutu Sztuki w Timișoarze. Razem z George Breazulem napisał serię podręczników szkolnych, w których oparł edukację muzyczna na pieśniach ludowych. Sam zgromadził i opublikował pokaźną kolekcję tych pieśni.
W latach 1950–1964 Drăgoi był dyrektorem Instytutu Etnografii i Folkloru Akademii Rumuńskiej w Bukareszcie. Od 1953 był członkiem korespondentem tej Akademii, a w latach 1961–1968 – członkiem rady wykonawczej International Folk Music Council (IFMC) w Londynie. Dwukrotnie pełnił też funkcję wiceprezesa Stowarzyszenia Kompozytorów Rumuńskich (1940–1945, 1952–1960).
Twórczość Największą jego inspiracją twórczą była archaiczna postać rumuńskiej muzyki ludowej, obecna w kolędach, lamentach, balladach i pieśniach weselnych. Wykorzystywał także tańce ludowe w swoich utworach symfonicznych i fortepianowych. Jego kompozycje charakteryzował dźwięczny język tonalny oparty na modalnych skalach diatonicznych, charakterystyczny dla szkół narodowych Europy Wschodniej. Będąc mistrzem małej formy muzycznej, najczęściej nadawał swoim utworom rozszerzoną formę suity, czasem wzbogacając ją wariacjami. Jego opera Năpasta była znaczącym wkładem w tworzenie rumuńskiego repertuaru i stanowiła teoretyczne podwaliny muzyki rumuńskiej w okresie międzywojennym.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Opery Năpasta, 1927/1958 Constantin Brâncoveanu, 1929 Kir lanulea, 1937 Horia, 1945
Utwory orkiestrowe 3 tablouri simfonice, 1922 Divertisment rustic, 1928 koncert fortepianowy, 1941 Rapsodia bănățeană „Dorică”, 1942 Petrecere populară, 1950 Concertino, 1953 7 dansuri populare, 1960 Suita de la țară, 1961 Suita lipovană, 1962
Utwory kameralne i fortepianowe Suita de dansuri populare na fortepian, 1923 21 cîntece populare na fortepian, 1923 25 doine na fortepian, 1923 Sonata na skrzypce i fortepian, 1949 Dixtuor na instrumenty dęte, 1955 oraz ponad 30 miniatur fortepianowych z lat 1923–1968
Utwory wokalne Mai multă lumină, kantata, 1951 Povestea bradului, oratorium, 1952 Cununa, kantata, 1959 oraz utwory chóralne i pieśni
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rumuńscy kompozytorzy operowi Kategoria:Etnomuzykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1968