Włośnianka gorzkawa (Hebeloma sordescens Vesterh.) – gatunek grzybów należący do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hebeloma, Strophariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1989 r. Jan Vesterholt pod drzewami liściastymi w Niemczech. Wskazał holotyp. Taksonem bazowym był Hebeloma testaceum (E.M. Fries) L. Quélet sensu Lange, 1938.
Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r. Blaszki Bardzo gęste, brzeżnie osadzone, średniej szerokości, początkowo białe, następnie gliniaste. Krawędzie pod soczewką orzęsione, bez kropelek. Trzon Wysokość 25–90 mm, grubość 4–8 mm, maczugowaty, często nieco bulwiasty, rozszerzający się do 6–13 mm u nasady. Powierzchnia lekko łuszcząca się w górnej części ku nasadzie, wyraźnie włóknista, biała, w dolnej części po uszkodzeniu lub u starszych okazów sepiowa. Miąższ Początkowo biały, szybko zmieniający kolor z gliniastego na sepiowy od nasady trzonu. Ma zapach rzodkwi i smak wyraźnie rzodkiewkowy i gorzki. Cechy mikroskopowe Zarodniki są migdałowate do cytrynowatych i silnie dekstrynoidalne. Gatunki podobne Włośniankę gorzkawą łatwo rozpoznać po gęsto rozmieszczonych blaszkach, silnej reakcji dekstrynoidalnejj zarodników i tendencji do czernienia po wyschnięciu. Unikalną jej cechą jest także to, że jej eksykaty są całkowicie czarne.
Występowanie Podano stanowiska w Ameryce Północnej, Europie, Azji i Australii. Na terenie Polski w literaturze naukowej do 2003 r. podano 7 stanowisk, w późniejszych latach podano wiele następnych. Grzyb mykoryzowy. Rośnie na ziemi, w wilgotnych miejscach pod drzewami liściastymi, zwłaszcza pod brzozami, ale także dębami, leszczyną i prawdopodobnie bukami. W Polsce owocniki od czerwca do października.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pierścieniakowate