237px|right|thumb|Nagrobek Karola Akermana Karol Akerman (ur. 24 lutego 1913 w Krakowie, zm. 10 czerwca 1987 w Düsseldorfie) – polski chemik.

Życiorys Urodził się w rodzinie Chajema Szyi Ackermana (zegarmistrz w Trzebini, od 1953 r. pod imieniem Henryk) i Süssel z domu Selinger - Uchwała Rady Państwa z dnia 11 stycznia 1955 r. - na wniosek Ministra Przemysłu Chemicznego.. Dzieciństwo spędził w Trzebini, gdzie w latach 1919–1923 uczęszczał do Szkoły Ludowej. Następnie w Chrzanowie uczył się w Gimnazjum Państwowym (dzisiaj I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica). W 1931 r. zdał egzamin maturalny i rozpoczął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, które ukończył w 1936 r. Po studiach podjął pracę jako chemik: najpierw w cementowni „Firley” w Górce k. Trzebini (1936–1939), potem w fabryce „Nad Kamienną” w Bodzechowie (1939)Małgorzata Filipczak (oprac.), Prof. dr hab. Karol Akerman. Matura 1921 [w:] Przyczynek do nauki polskiej absolwenci Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica w Chrzanowie, s. 6–8 [dostęp 2026-04-28]..

We wrześniu 1939 r. wyjechał do Lwowa, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych, a następnie został zatrudniony jako główny inżynier w Gipsowni w Szczercu (1940–1941). Od czerwca 1941 r., gdy wybuchła wojna niemiecko-radziecka, do 1943 r. pracował przymusowo jako robotnik w Gipsowni. W 1943 r. został przeniesiony do obozu pracy przymusowej dla Żydów w Drohobyczu, skąd udało mu się uciec. Przez rok ukrywał się dzięki pomocy Rudolfa Zawady, przedwojennego właściciela Gipsowni w Szczercu. W 1944 r. objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych w Drohobyczu, a następnie głównego inżyniera w Fabryce Wapna i Kafli w Rozwadowie (1944–1945).

W lutym 1945 r. repatriowany do Polski, na tereny dawnego Zagłębia Krakowskiego. Podjął pracę na stanowisku dyrektora technicznego Huty Cynkowej w Trzebini (1945). Tego samego roku został oddelegowany do pełnienia funkcji naczelnika Wydziału Pracy i Płacy w Ministerstwie Przemysłu. Przez kolejne lata pracował jako zastępca naczelnego dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1947), naczelny dyrektor Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1948–1949), generalny dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach (1949–1954), dyrektor Instytutu Kwasu Siarkowego i Nawozów Fosforowych w Warszawie (1954), dyrektor Instytutu Metali Lekkich w Skawinie (1954–1955), dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1955–1956), dyrektor Instytutu Metali Lekkich w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego w Warszawie (1956–1957), wicedyrektor Departamentu Górnictwa i Rud w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego w Warszawie (od 1957). Przyczynił się do uruchomienia przemysłu chemicznego w PRL.

W 1961 r. po obronie pracy pt. Synteza sorbentów specyficznych z przeznaczeniem do produkcji koncentratów germanowych z przemysłowych elektrolitów cynkowych (promotor: prof. Feliks Polak) uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim stopień doktora nauk chemicznych. W 1963 r. został kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Kierował Pracownią Radioizotopową na UMCS, jednocześnie pracując naukowo w Instytucie Badań Jądrowych w Warszawie. Na tej uczelni był promotorem wielu prac magisterskich.

Od 1968 r. przebywał na stażu zagranicznym w Niemczech jako profesor wizytujący, a następnie pracownik naukowy w Instytucie Naukowo-Badawczym Izotopów w Düsseldorfie. Kilka lat później podjął decyzję o pozostaniu na stałe za granicą. Mieszkał w Niemczech, kontynuował pracę naukową w Düsseldorfie oraz we Francji, gdzie od 1972 r. pracował jako wykładowca na paryskiej Sorbonie.

Jego żoną była Celina z domu Milska (1917–1993).

Zmarł w Düsseldorfie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 2C-7-12).

Publikacje Formy i znaczenie pomocy radzieckiej dla polskiego przemysłu chemicznego (ok. 1950) Gips (1951, wspólnie z Edwardem Zawadą) Materialbewegung in Drehöfen für das Krupp-Renn-Verfahren in den Berg- und Hüttenwerken „Sabinów“ (1961) Untersuchung des Jodierungsprozesses von Speisesiedesalz mit radioaktiven ¹³¹J = Badania nad procesem jodowania soli jadalnej warzonej z zastosowaniem promieniotwórczego J-131 (1962) Estimation of the rate of material transport in rotary kilns used for decomposition of calcium sulfate at the sulfuric acid plant at Wizów, Poland (1960) Untersuchung der Materialbewegung in Kalziniertrommeln der Sodaindustrie (1963) Materialbewegung in den Rennöfen der Berg- und Hüttenwerken „Sabinów“. Tl. 2, Untersuchungen über die Intensivierung der Eisenluppenerzeugung in den Drehöfen der Berg- und Hüttenwerke „Sabinów“ (1963) Gips i anhydryt. Występowanie i zastosowania w przemyśle i w budownictwie (1964) A study on industrial rectification process of cadmium by means of radioactive tracers (1964) Étude du mécanisme et de la vitesse de passage des matériaux dans les fours rotatifs à l’aide des isotopes radioactifs (1965, współautor) German (1967) Techniczne zastosowanie metody atomów znaczonych (1970)

Odznaczenia i nagrody Order Sztandaru Pracy I klasy (1951) „za zasługi położone dla Narodu i Państwa w dziedzinie przemysłu”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1950)Wskazany jako Karol Ackerman. „za zasługi w pracy zawodowej i społecznej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) Nagroda Państwowa: I stopnia (1951), II stopnia (1953)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Ludzie związani z Chrzanowem Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Paryskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy inżynierowie chemicy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Wiceministrowie i urzędnicy PRL Kategoria:Zmarli w 1987