ARV General José Trinidad Moran – wenezuelska fregata (początkowo klasyfikowana jako lekki niszczyciel) z okresu zimnej wojny, jedna z sześciu zbudowanych jednostek typu Almirante Clemente. Okręt został zwodowany 12 grudnia 1954 roku w stoczni w Livorno, a w skład wszedł w styczniu 1957 roku. Jednostka, oznaczona znakami burtowymi D-22 i F-12, zakończyła służbę jako fregata w marcu 1986 roku, kiedy to została przekazana Straży Granicznej. Okręt, oznaczony znakiem GC-12, został wycofany ze służby w 2009 roku.

Projekt i budowa Pierwsze trzy fregaty (początkowo klasyfikowane jako lekkie niszczyciele) typu Almirante Clemente zostały zamówione we Włoszech w 1953 roku. Do budowy jednostek dla oszczędności masowych zastosowano na szeroką skalę stopy aluminium, co jednak sprawiło wiele problemów podczas eksploatacji. Okręty miały klimatyzowane pomieszczenia załogi i stanowisko dowodzenia oraz wyposażono je w stabilizatory Denny-Brown.

ARV „General José Trinidad Moran” zbudowany został w stoczni w Livorno. Stępkę okrętu położono 5 maja 1954 roku, został zwodowany 12 grudnia 1954 roku, a ukończono go w 1956 roku.

Dane taktyczno-techniczne Długość całkowita fregaty wynosiła 99,1 metra, szerokość 10,8 metra i zanurzenie maksymalne 3,4 metra. Wyporność standardowa wynosiła 1300 ton, a pełna 1500 ton. Okręt napędzany był przez dwie turbiny parowe Ansaldo-Parsons o łącznej mocy 24 000 KM, do których parę dostarczały dwa kotły Ansaldo-Foster Wheeler. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 34 węzłów. Okręt zabierał zapas 350 ton paliwa, co zapewniało zasięg wynoszący 3500 Mm przy prędkości 15 węzłów.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch podwójnych zestawów dział uniwersalnych kal. 102 mm Mark XIX L/45, kierowanych radarem. Silne było uzbrojenie przeciwlotnicze, na które składały się dwa podwójne zestawy działek Bofors kal. 40 mm Mark 1 L/60 oraz cztery podwójne zestawy działek automatycznych Oerlikon kal. 20 mm Mark 24 L/70. Uzbrojenie uzupełniał potrójny aparat torpedowy kal. 533 mm. Broń ZOP stanowiły: dwa 24-pociskowe miotacze Hedgehog oraz cztery miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radary SPS-6, SPS-10 i SPG-34 oraz sonar SQS-4.

Załoga okrętu składała się z 12 oficerów oraz 150 podoficerów i marynarzy.

Służba thumb|left|„Almirante Clemente” i „General José Trinidad Moran” i podczas ćwiczeń Unitas XX w 1979 r. 10 stycznia 1957 roku okręt został przyjęty do służby w , otrzymując numer taktyczny D-22. W kwietniu 1968 roku w brytyjskiej stoczni rozpoczęto gruntowną modernizację jednostki: zdemontowano oba stanowiska dział kal. 102 mm, montując w ich miejscu dwie pojedyncze armaty OTO Melara kal. 76 mm L/62; usunięto też całość uzbrojenia przeciwlotniczego i torpedowego, zastąpionego przez podwójny zestaw działek kal. 40 mm Breda-Bofors L/70 i dwie potrójne wyrzutnie torped kal. 324 mm. Okręt otrzymał też nowe wyposażenie radioelektroniczne, na które składały się radary 1226, Plessey AWS-2 i Selenia RTN-10X oraz sonar Plessey MS-26. W połowie stycznia 1976 roku „General José Trinidad Moran” rozpoczął po zakończeniu przebudowy; w tym roku numer taktyczny fregaty został zmieniony na F-12. W latach 1984–1985 we Włoszech dokonano instalacji nowych jednostek napędowych: dwóch silników wysokoprężnych GMT 16-645 E7CA o łącznej mocy 6000 KM, przez co prędkość maksymalna zmalała do 22 węzłów.

W marcu 1986 roku „General José Trinidad Moran” został przekazany Straży Granicznej, otrzymując oznaczenie GC-12. Jednostka została wycofana ze służby w 2009 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Fregaty typu Almirante Clemente Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Ansaldo