Anna Lanota, z domu Rottenberg (ur. 11 stycznia 1915 w Łodzi jako Chana Rottenberg, zm. 12 lipca 2008 w Warszawie) – polska nauczycielka oraz dziennikarka.
Życiorys Urodziła się w ŁodziElżbieta Ciborska Leksykon polskiego dziennikarstwa, wyd. Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2010, s. 298 w rodzinie żydowskiej, jako córka Szlomy (Stanisław, 1888-1942) i Jehudit z domu Pilicer (1888-1942).
W 1937 ukończyła studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Przed 1939 pracowała jako nauczycielka, w domu Towarzystwa Opieki nad Sierotami Żydowskimi „Centos” w Otwocku. W latach 1939–1941 pracowała jako wychowawczyni w domu dziecka we Lwowie, od 1941 przebywała w Warszawie. Uczestniczyła w komunistycznej konspiracji, m.in. pracowała przy druku i dystrybucji pisma „Głos Warszawy”Oral history interview with Anna Lanota. Służyła w Armii Ludowej, w stopniu podporucznika, uczestniczyła w powstaniu warszawskim, była kierownikiem koła instruktorek Wydziału Żeńskich Jednostek Wojskowych Sztabu Głównego AL. Warszawę opuściła 2 września 1944 (była już wówczas w ciąży, jej mąż Edward Lanota zginął 26 sierpnia 1944 w zbombardowanej przez Niemców kamienicy przy ul. Freta 16, wraz z częścią sztabu AL)Antoni Przygoński Armia Ludowa w Powstaniu Warszawskim 1944, wyd. Warszawa 2008, s. 347.
Po II wojnie światowej pracowała początkowo w piśmie „Głos Ludu”, następnie w Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik” i piśmie „Sztandar Ludu”Słownik dziennikarstwa Lubelszczyzny. W 1948 objęła stanowisko redaktora naczelnego nowo powstałego czasopisma „Przyjaciółka” i pełniła tę funkcję do 1960. W latach 1960−1975 pracowała w piśmie „Wiedza i Życie”, następnie przeszła na emeryturę.
Pochowana na cmentarzu żydowskim ulicy Okopowej. mały|Grób Anny Lanoty na cmentarzu żydowskim w Warszawie Życie prywatne Jej mężem był Edward Lanota (1905-1944), z którym miała córkę Małgorzatę (ur. 1945).
Publikacje Tarcza i miecz Droga przez las (1951) Chłopiec i dziewczyna (1953) Starzy i młodzi (1955) Wypisy z literatury pięknej dla kół studiowania historii ruchu robotniczego (1955) Słowo do rodziców o wychowaniu seksualnym (1960-1962) Pomagamy w wyborze zawodu (1963-1969, współautorki: Danuta Barzach, Janina Bierzwińska) Rodzicom ku uwadze. Rozmowy o wychowaniu (1964-1966, współautorka: Danuta Barzach) Miejskie warstwy pośrednie we współczesnym społeczeństwie kapitalistycznym (1964, tłumaczenie, autor: Anušavan Agafonovič Arzumanân) Zdasz maturę i co dalej? Rozważ, zastanów się, dobrze wybierz (1967) Skąd się biorą dzieci? Poradnik dla rodziców i nauczycieli przedszkoli (1978, współautorka: Ida Merżan) „Orleniem” na koniec świata (1982)
Odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy (1955, za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie prasy i dziennikarstwa). Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1952, na wniosek Zarządu Głównego Ligi Kobiet za zasługi w pracy zawodowej i społecznej). Złoty Krzyż Zasługi (1949, na wniosek Zarządu Głównego Ligi Kobiet za zasługi w pracy zawodowej i społecznej).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu żydowskim na Woli w Warszawie Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 2008 Kategoria:Żołnierze Armii Ludowej Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady