Torpeda G7a – typ niemieckich torped parogazowych kalibru 533 milimetry z czasów II wojny światowej, służących do zwalczania jednostek nawodnych przeciwnika. W roku 1939 torpeda G7a stanowiła standardowe wyposażenie należących do Kriegsmarine U-Bootów, okrętów nawodnych oraz S-Bootów. Jej konstrukcja stanowiła rozwinięcie niemieckich torped G/7 z czasów I wojny światowej, sama stała się natomiast podstawą rozwoju najważniejszych niemieckich torped II wojny światowej G7e. Torpeda ta różniła się od torped stosowanych przez inne marynarki, przez zastosowanie w charakterze paliwa dekaliny (bicyklo[4.4.0]dekan) zamiast kerozyny.
Nie nosząca żadnej nazwy kodowej torpeda G7a oznaczona była jako Aparat nr 12, w swojej podstawowej wersji T1 była typową torpedą kontrolowaną bezwładnościowo, wkrótce jednak w programie FAT opracowano jej wersję oznaczoną jako T1 Fat 1, w programie LUT zaś wersję oznaczoną jako T1 Lut 1/2, w których torpeda nie poruszała się prostoliniowo lecz według z góry ustalonego wzoru. Oznaczenie T I T I Fat I T I Lut I/II Typ G7a Numer aparatu 12 Nazwa kodowa – Średnica (cm) 53,34 Długość (cm) 716,3 Masa (kg) 1538 Ujemna pływalność (%) 21 Silnik 4-cylindrowyparogazowy Moc 350 KM przy 1470 obr./min Prędkość maks. (węzły) 44 Zasięg 5 km / 44 w.7,5 km / 40 w.12,5 km / 30 w. Głowica Ka, Kc Ładunek wybuchowy (kg) 280 Detonator Pi1 lub TZ3 z Pi3 Program – FAT LUT
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Torpedy niemieckie Kategoria:Torpedy okrętów nawodnych Kategoria:Torpedy okrętów podwodnych Kategoria:Torpedy Kriegsmarine