Mieczysław Fleszar (ur. 29 października 1915 w Zakopanem, zm. 24 marca 1973 w Warszawie) – polski naukowiec, geograf, rektor Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu (1951–1954).
Życiorys mały|Grób profesora Mieczysława Fleszara na cmentarzu Bródnowskim. Urodził się w rodzinie Albina Jana, geologa, majora Legionów Polskich, i Reginy z Danyszów. Absolwent I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1933). W latach 1934–1938 odbył studia wyższe w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, uzyskując tytuł magistra nauk ekonomicznych i handlowych. W roku 1935 wyjechał na studia językowe do Londynu, a w latach 1938–1939, jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej, przebywał w Paryżu.
W czasie II wojny światowej służył we Francji w 1 Dywizji Grenadierów PSZ. Po upadku Francji w 1940 r. dostał się do niewoli i był więźniem obozu Frontstalag 140 Belfort, z którego uciekł i dostał się w lipcu 1942 do Wielkiej Brytanii. Tam został wcielony do 1 Dywizji Pancernej i razem z nią walczył na kontynencie europejskim.
Do kraju powrócił w sierpniu 1945. Pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, m.in. brał udział w obradach Międzynarodowego Komitetu Migracyjnego w Genewie.
W 1949 został adiunktem w Zakładzie Antropogeografii Uniwersytetu Warszawskiego. Tam też się doktoryzował (1950) na podstawie rozprawy Środowisko geograficzne a rozwój społeczny. Po uzyskaniu doktoratu został zastępcą profesora w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie SGH), następnie Kierownikiem Katedry Geografii Ekonomicznej, a przez pewien czas był także prorektorem tej uczelni. W 1951 przeszedł do Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu, gdzie był kierownikiem Katedry Geografii Ekonomicznej, a później do 1954 rektorem tej uczelni. W 1954 już jako docent powraca do SGPiS. W 1960 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 profesorem zwyczajnym. Był również wykładowcą w Szkole Partyjnej i czynnym członkiem Koła Geografów-Marksistów. Od 1970 pracował dla Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, gdzie był kierownikiem Pracowni Ameryki Łacińskiej w Zakładzie Krajów Rozwijających się.
Opublikował ponad 180 pozycji, w tym 10 książek i podręczników akademickich oraz 50 rozpraw i artykułów naukowych.
W latach 1958–1968 był redaktorem działu recenzji książek geograficznych i podróżniczych w czasopiśmie „Nowe Książki”.
Reprezentował poglądy lewicowe, w latach 1936–1938 należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, w latach1946–1948 do PPR, a od 1948 do PZPR.
Był mężem Sabiny z Kazanowskich.
Zmarł w Warszawie, pochowany 28 marca 1973 na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 57K-4-6).
Publikacje (wybór)
Najsławniejsi odkrywcy świata, „Książka i Wiedza”, Warszawa 1959. Azja, „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1961. Europa, „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1961. Zarys historii geografii ekonomicznej w Polsce do 1939 r., Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1962. Geografia ekonomiczna świata, Państwowe Wydaw. Ekonomiczne, Warszawa 1978.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969) Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1948) „za zasługi na polu pracy zawodowej”. Srebrny Krzyż Zasługi (19 lipca 1946) „za gorliwą i wydajną pracę”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Ludzie urodzeni w Zakopanem Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Polscy naukowcy Kategoria:Rektorzy Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu Kategoria:Stypendyści Funduszu Kultury Narodowej Kategoria:Zmarli w 1973