thumb|Atonalność na przykładzie utworu „Mässig” – pierwszej części kompozycji , Op. 11 Arnolda Schönberga
Atonalność – zasada konstrukcji materiału dźwiękowego, stosowana we współczesnych technikach kompozytorskich; przeciwieństwo tonalności.
Polega na zniesieniu zależności pomiędzy poszczególnymi dźwiękami i akordami wskutek rezygnacji z centrum tonalnego. Atonalność odrzuca porządek tonalny (system funkcyjnego dur–moll) i jego sposób doboru, formowania i wykorzystywania materiału dźwiękowego w sensie zarówno harmonicznym, jak i melodycznym. Zmienia budowę akordów, ich traktowanie i łączenie poprzez nadanie samodzielności i równoprawności wszystkim 12 dźwiękom skali równomiernie temperowanej. Umożliwia to łączenie ich w dowolne serie i akordy, a tym samym zacieranie granic pomiędzy konsonansami i dysonansami.
Zobacz też tonalność dodekafonia serializm
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:System dźwiękowy Kategoria:Muzyka współczesna