District of Columbia v. Heller – przełomowy wyrokDistrict of Columbia, et al., petitioners v. Dick Anthony Heller on writ of certiorari to the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit, w którym Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł, że 2. poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych chroni prawo jednostki (obywatela), do posiadania broni palnej, niezwiązanej ze służbą w milicji w tradycyjnie zgodnych z prawem celach, takich jak samoobrona w swoim domu siebie, swoich bliskich oraz swojego mienia, oraz że istniejące prawo w Waszyngtonie (Dystrykcie Kolumbii) zakazujące używania broni palnej oraz wymagające, aby legalnie posiadana broń (pistolety, rewolwery, strzelby oraz karabiny) były przechowywane przez właścicieli w stanie „rozładowanym oraz bez zamontowanego magazynka lub ze spustem broni spiętym przy pomocy specjalnego urządzenia, uniemożliwiającego oddanie strzału naruszyły tę gwarancję swobód obywatelskich”.
Sąd wyraźnie stwierdził również w tym wyroku, że prawo do noszenia broni nie jest nieograniczone i że broń oraz prawo do jej posiadania nadal będą podlegały regulacji.
Ze względu na specjalny status Waszyngtonu jako dystryktu federalnego, decyzja ta nie dotyczyła kwestii, czy 2. poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych została włączona do klauzuli dotyczącej należytego procesu wynikającego z 14. poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych przeciwko poszczególnym stanom.
Był to pierwszy przypadek Sądu Najwyższego, który zadecydował o tym, czy 2. poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych chroni indywidualne prawo każdego obywatela państwa Stany Zjednoczone do posiadania broni w celu samoobrony.
Był to pierwszy wyrok Sądu Najwyższego, który zdecydował, że Druga Poprawka chroni indywidualne prawo do posiadania broni do samoobrony. 26 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy potwierdził stosunkiem głosów 5 do 4 wyrok Sądu Okręgowego Kolumbii w sprawie Heller przeciwko Sąd Apelacyjny DC.
Sąd Najwyższy uchylił przepisy ustawy o kontroli broni palnej z 1975 r. (Firearms Control Regulations Act of 1975) jako niekonstytucyjne i ustalił, że broń krótka jest „bronią” w rozumieniu Drugiej Poprawki, stwierdził również, że Regulations Act był zakazem niezgodnym z konstytucją i uchylił część ustawy, która wymagała by cała broń palna, w tym karabiny i strzelby, była przechowywana “rozładowana i rozebrana lub zabezpieczona blokadą spustu”. Przed tą decyzją ustawa o kontroli broni palnej z 1975 r. ograniczała mieszkańcom również posiadanie broni krótkiej, z wyjątkiem zarejestrowanych przed 1975 rokiem.
Opinia większościJustia Opinion Summary and Annotations napisana przez sędziego Antonina Scalia, oraz zdanie odrębneTamże napisane przez sędziego Johna Paula Stevensa są uważane za przykłady praktycznego zastosowania ducha prawa.
Sąd 1 instancji W 2002 r. Robert A. Levy, starszy pracownik Cato Institute, wraz z Clark M. Neily III zaczął kompletować powodów na proces o Drugą PoprawkęPrawo do posiadania i noszenia broni w II Poprawce do Konstytucji Stanów Zjednoczonych – ujęcie oryginalistyczne, który planował osobiście sfinansować. Chociaż on sam nigdy nie posiadał broni, jako badacz Konstytucji miał akademickie zainteresowanie tym tematem i chciał wzorować swój proces na strategii prawnej Thurgood Marshalla, który z powodzeniem prowadził sprawy, w których zakwestionowano segregację szkolną. Ich celem było stworzenie grupy, która byłaby zróżnicowana pod względem płci, rasy, pochodzenia ekonomicznego i wieku, a także wybranie sześciorga powodów w wieku od dwudziestu kilku do 60 lat, trzech mężczyzn i trzech kobiet, czworga białych i dwojga czarnych.
Członkowie grupy Shelly Parker – projektantka oprogramowania i była pielęgniarka, która próbowała pozbyć się dealerów narkotyków w swojej dzielnicy. Parker to samotna kobieta, której życie wielokrotnie było zagrożone przez handlarzy narkotyków, którzy również próbowali włamać się do jej domu.
Tom G. Palmer – kolega Roberta A. Levy’ego z Instytutu Cato i jedyny powód, o którym Levy wiedział przed rozpoczęciem sprawy. Palmer był gejem i bronił się z pistoletem 9 mm w 1982 roku. Idąc z przyjacielem w San Jose w Kalifornii został zaczepiony przez gang około 20 młodych mężczyzn, którzy używali wulgarnego języka odnośnie do jego orientacji seksualnej i grozili jego życiu. Kiedy wyjął broń, mężczyźni uciekli. Palmer uważał, że pistolet uratował mu życie.
Gillian St. Lawrence – broker kredytów hipotecznych, mieszkający w dzielnicy Georgetown D.C. posiadacz kilku legalnie zarejestrowanych egzemplarzy broni długiej do celu rekreacji w pobliskim Chantilly w stanie Wirginia. Proces rejestracji zajął mu dwa lata. Chciałby móc użyć ich by bronić się w swoim domu i móc zarejestrować broń krótką.
Tracey Ambeau (obecnie Tracey Hanson) – pracownica Departamentu Rolnictwa USA. Pochodziła z St. Gabriel w stanie Luizjana. Mieszkała w dzielnicy Adams Morgan D.C. z mężem Andrew Hansonem, z Waterloo w stanie Iowa. Mieszkali w dzielnicy o wysokiej przestępczości w pobliżu Union Station w D.C. Dorastała wokół broni i chciałaby móc bronić miru domowego.
George Lyon – prawnik ds. Komunikacji, który wcześniej kontaktował się z National Rifle Association w sprawie wniesienia pozwu w celu zakwestionowania regulacji prawnych D.C. Lyon posiadał pozwolenie na strzelbę i karabin, ale chciał mieć również broń krótką w swoim domu.
Dick Anthony Heller – licencjonowany policjant Dystryktu Kolumbii. W pracy Heller nosił broń w federalnych budynkach biurowych, ale nie wolno jej było mieć w domu. Heller mieszkał w południowo-wschodniej części D.C., w pobliżu kompleksu mieszkalnego Kentucky Courts od 1970 roku i widział jak dzielnica “przekształciła się z przyjaznego dzieciom kompleksu opieki społecznej w raj dla narkotyków”. Heller zwracał się również do National Rifle Association – Narodowe Stowarzyszenie Strzeleckie AmerykiStrona National Rifle Association o proces sądowy, który miał obalić zakaz broni palnej w D.C., ale NRA odmówiła.
Dotychczasowe orzecznictwo federalne dotyczące prawa jednostki do noszenia broni zawierało wyroki: Stany Zjednoczone przeciwko Emersonowi United States v. Emerson (5 października 2001 r.), który popierał to prawo, oraz Silveira przeciwko Lockyer Silveira v. Lockyer (9 października 2002 r.), który sprzeciwiał się temu prawu. Wyrok Sądu Najwyższego przeciwko Millerowi United States v. Miller z 1939 r. został zinterpretowany jako podtrzymanie racji obu stron.
Postępowanie przed Sądem Okręgowym DC W lutym 2003 r. sześciu mieszkańców Waszyngtonu złożyło pozew w Sądzie Okręgowym dla Dystryktu Kolumbii (United States District Court for the District of Columbia), kwestionując konstytucyjność przepisów ustawy o kontroli broni palnej Firearms Control Regulations Act of 1975 z 1975 r. jako części lokalnego prawa (część kodeksu District of Columbia) uchwalonych zgodnie z regułą macierzystą Dystryktu Kolumbii.
Prawo to ograniczało mieszkańcom możliwość posiadania broni krótkiej, z wyjątkiem egzemplarzy zarejestrowanych przed 1975 r. oraz posiadanych przez aktywnych i emerytowanych funkcjonariuszy organów ścigania. Prawo to wymagało również aby cała broń palna, w tym karabiny i strzelby, była przechowywana “rozładowana i rozebrana lub z założoną blokadą spustu”. Złożyli oni wniosek o wydanie nakazu zgodnie z 28 U.S.C. § 2201, 2202 i 42 U.S.C. § 1983. Sędzia Sądu Okręgowego Ricardo M. Urbina oddalił powództwo.
Postępowanie przed Sądem Apelacyjnym W wyroku Sąd Apelacyjny Stanów Zjednoczonych dla okręgu District of Columbia (United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit) zmienił wyrok sądu niższej instancji, większością głosów 2 do 1. Sąd Apelacyjny uchylił przepisy ustawy o kontroli broni palnej jako niekonstytucyjne. Skład sądu stanowili sędziowie: Karen L. Henderson, Thomas B. Griffith, Laurence H. Silberman. Sędzia Laurence Silberman sporządził uzasadnienie, a sędzia Karen L. Henderson zgłosiła zdanie odrębne.
W pierwszej kolejności sąd zajął się kwestią czy wnoszący odwołanie mają prawo domagać się rozstrzygnięcia o charakterze deklaratywnym i nakazowym. Sąd uznał, że spośród sześciu powodów, tylko Heller który ubiegał się o zezwolenie na broń palną, ale mu odmówiono, miał takie prawo.
Następnie sąd orzekł, że Druga Poprawka “chroni indywidualne prawo do posiadania broni”, że “prawo to istniało przed utworzeniem nowego rządu zgodnie z Konstytucją”, stwierdzając również, że prawo było “oparte na prywatnym posiadaniu broni do celów takich jak polowanie i samoobrona rozumiana jako obrona przed bezprawiem lub despotycznym rządem (lub zagrożeniem zewnętrznym).” Stwierdzono również, że chociaż prawo do noszenia broni pomagało również w działaniu milicji obywatelskiej, to “działanie [poprawki] nie ogranicza się do służby w milicji, ani tego że dana osoba nie korzysta z tego prawa w sposób zależny od ciągłego lub przerywanego uczestnictwa w milicji”. Sąd uznał, że broń krótka to broń w rozumieniu Drugiej Poprawki i doszedł do wniosku, że nie może zakazana przez Dystrykt Kolumbii.
Sąd również uchylił tę część ustawy, która wymaga aby cała broń palna, w tym karabiny i strzelby, była “rozładowana i rozebrana lub zamknięta blokadą spustu”. Dystrykt argumentował, że istnieje domniemany wyjątek dotyczący samoobrony w odniesieniu do tych przepisów, ale Sąd odrzucił ten pogląd, stwierdzając że wymóg ten stanowił całkowity zakaz użycia funkcjonalnej broni palnej i zakaz używania w celu samoobrony. Podobnie zakaz noszenia pistoletu w domu, stanowiący całkowity zakaz legalnego używania pistoletów do samoobrony, został uznany za niekonstytucyjny.
Zdanie odrębne sędzi Henderson W zdaniu odrębnym sędzia Henderson stwierdziła, że prawa do Drugiej Poprawki nie dotyczą mieszkańców Washington D.C., pisząc: “Reasumując, nie ulega wątpliwości że Konstytucja, orzecznictwo i obowiązujące ustawy ustalają, że Dystrykt nie jest państwem (state) w rozumieniu Drugiej Poprawki. Zgodnie z wyrokiem Stanów Zjednoczonych przeciwko Millerowi, Deklaracja Drugiej Poprawki i gwarancja, że “prawo do posiadania i noszenia broni nie będzie naruszone” odnosi się tylko do Milicji Stanowych. To że Druga Poprawka nie ma zastosowania do Dystryktu, jest dla mnie oczywistym wnioskiem.”
Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy W kwietniu 2007 r. Dystrykt i burmistrz Adrian Fenty zwrócili się z wnioskiem o ponowne wysłuchanie En banc (rozpoznanie sprawy przed pełny skład sądu) argumentując, że orzeczenie wywołało konflikt między jurysdykcjami i wewnątrz jurysdykcji. W dniu 8 maja Sąd Apelacyjny oddalił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy większością głosów 6 do 4.
Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych Ameryki Pozwany Dystrykt złożył wniosek do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych (Supreme Court of the United States) o rozpoznanie sprawy. Powodowie nie sprzeciwili się, a w rzeczywistości z zadowoleniem przyjęli ten wniosek. Sąd Najwyższy zażądał przekazania akt sprawy w dniu 20 listopada 2007 r. Sąd sformułował pytanie, które należy rozstrzygnąć w sposób następujący:
„Wniosek o rozstrzygnięcie wydaje się zawężać do następującego pytania: Czy następujące przepisy, Kodeks DC §§ 2-502.02 (a) (4), 22-4504 (a), i 7-2507.02, naruszają prawo do Drugiej Poprawki osób, które nie są powiązane z żadną regulowaną przez państwo milicją, a które chcą mieć broń krótką i inną broń palną do prywatnego użytku w swoich domach?”
Był to pierwszy raz od czasu sprawy z 1939 r. Stany Zjednoczone przeciwko M. Millerowi (United States v. Miller), kiedy Sąd Najwyższy bezpośrednio zajął się kwestią zakresu działania Drugiej Poprawki.
Opinie amicus curiae Ze względu na precedensowy charakter sprawy wzbudziła ona wiele uwagi ze strony wielu grup po obu stronach sporu dotyczącego prawa do broni. Wiele podmiotów złożyło opinie (amicus curiae), około 47 z nich wzywało Sąd by potwierdził sprawę, a około 20, by wniosek oddalić.