Cerkiew św. Katarzyny – prawosławna cerkiew w Parnawie, w jurysdykcji eparchii tallińskiej Estońskiego Kościoła Prawosławnego.
Historia Powstanie pierwszych prawosławnych świątyń w Parnawie związane jest ze zdobyciem miasta podczas wielkiej wojny północnej. W 1710 r. Rosjanie przejęli i zaadaptowali na cerkiew luterański kościół św. Jana, druga drewniana cerkiew św. Aleksandra Newskiego powstała przy siedzibie miejscowego garnizonu, ponadto w krótkim czasie zbudowano cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (rezygnując po jej otwarciu z użytkowania dawnego kościoła luterańskiego).
W 1764 r. Parnawę odwiedziła caryca Katarzyna II. Podczas wizyty nakazała wznieść nową cerkiew zamiast starszej Zaśnięcia Matki Bożej, wyznaczyła na ten cel fundusze i osobiście kontrolowała postęp prac. Autorem projektu barokowej cerkwi był architekt Jegorow. W 1769 r. świątynię konsekrowano, a krótko potem zmieniono jej wezwanie z Zaśnięcia Matki Bożej na św. Katarzyny. Następnie dostawiono do niej drugi ołtarz Opieki Matki Bożej.
W XIX w. do cerkwi przeniesiono ikonę św. Aleksandra Newskiego z dawnej cerkwi garnizonowej, która z powodu złego stanu technicznego została rozebrana w 1791 r..
Cerkiew była nieprzerwanie czynna także po wcieleniu Estonii do ZSRR. W 1945 r. rozebrano jedynie boczny ołtarz Opieki Matki Bożej. Po 1991 r. budowla została gruntownie odremontowana.
Architektura Cerkiew reprezentuje styl barokowy. Zwieńczona jest wysokim hełmem z latarnią, otoczonym przez cztery mniejsze wieże zakończone wydłużonymi cebulastymi kopułkami. Od zachodu do głównej bryły świątyni przylega dzwonnica.
Wnętrze cerkwi jest bogato zdobione. Jego główną dominantą jest trzyrzędowy ikonostas.
Przypisy
Katarzyny Kategoria:Cerkwie w eparchii tallińskiej Estońskiego Kościoła Prawosławnego Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Katarzyny Kategoria:Zabytki Estonii