mały|upright|Zenon i Stanisław Chodyńscy, alumni seminarium duchownego mały|Grób Zenona i Stanisława Chodyńskich oraz Franciszka Stopierzyńskiego i Józefa Kozłowskiego Zenon Chodyński (ur. 4 listopada 1836 w Kaliszu, zm. 16 maja 1887 we Włocławku) – polski duchowny rzymskokatolicki, historyk Kościoła katolickiego, rektor Seminarium Duchownego we Włocławku w latach 1873–1887.
Życiorys Był synem Feliksa Chodyńskiego herbu Rawicz, urzędnika Trybunału Cywilnego w Kaliszu, i Honoraty z domu Wesołowskiej. Był bratem bliźniakiem Stanisława Chodyńskiego i starszym bratem Adama Chodyńskiego.
Początkowo uczył się w domu w Kaliszu, następnie w prywatnej szkole. Od 1847 do 1854 był uczniem Szkoły Realnej w Kaliszu. Maturę zdał z najwyższym wyróżnieniem.
W 1855 wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku. W 1860 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa kujawsko-kaliskiego Jana Michała Marszewskiego. W latach 1859–1863 kształcił się w Akademii Duchownej w Warszawie. Studia ukończył zostając Kandydatem Świętej Teologii. W latach 1863–1866 pracował jako wikariusz w parafii pw. Wszystkich Świętych w Sieradzu.
Od 1866 do 1873 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Po śmierci dotychczasowego rektora Franciszka Płoszczyńskiego, został jego następcą.
Jako wicerektor, a następnie rektor uczelni podjął się zreorganizowania jej, mimo niesprzyjających warunków po upadku powstania styczniowego. Zdolnych alumnów uczelni wysyłał na studia do Akademii Duchownej w Petersburgu, żeby po powrocie zostali wykładowcami. W celu umożliwienia zwiększenia ilości uczniów, wybudował na terenie seminarium jednopiętrowy budynek mieszkalny. W 1887 roku zainicjował budowę nowego skrzydła uczelni, ukończoną przez jego brata Stanisława.
Prowadził wykłady z prawa kanonicznego, historii Kościoła i katechetyki. W Kościele seminaryjnym św. Witalisa osobiście przygotowywał dzieci do przyjęcia I komunii świętej.
Prowadził również badania historyczne. W jego kręgu zainteresowania była m.in. historia ustawodawstwa kościelnego w Polsce. Był inicjatorem wydania źródeł do historii diecezji pt. Monumenta Historica Dioecesis Wladislaviensis. Prace nad dziełem kontynuował po jego śmierci jego brat Stanisław. Korespondował z czasopismem Encyklopedia Kościelna i Przegląd Katolicki, w którym zamieszczał artykuły naukowe. Opracował również dzieje parafii dekanatów włocławskiego, nieszawskiego i kaliskiego oraz klasztorów zlikwidowanych przez zaborców po upadku powstania styczniowego.
Był sędzią surogatem w Konsystorzu Generalnym Włocławskim. W 1881 roku został przyjęty do Kapituły Katedralnej jako kanonik gremialny. W 1883 roku został podniesiony do rangi kustosza tej kapituły, a w 1887 roku został prałatem archidiakonem Kapituły Katedralnej.
Przez całe życie odznaczał się słabym zdrowiem. Zmarł 16 maja 1887 roku we Włocławku. Został pochowany 20 maja na wówczas nowo otwartym cmentarzu komunalnym we Włocławku, w kwaterze 82A/4/1 położonej w centralnym miejscu cmentarza, tuż obok ołtarza.
W 1936 roku Bibliotece Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku nadano imię braci Chodyńskich.
Przypisy
Linki zewnętrzne Dzieła Zenona Chodyńskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Duchownej w Warszawie Kategoria:Archidiakoni włocławskiej kapituły katedralnej Kategoria:Polskie bliźnięta Kategoria:Kanonicy włocławskiej kapituły katedralnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Kaliszu Kategoria:Ludzie związani z Włocławkiem (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku Kategoria:Polscy duchowni katoliccy okresu zaborów Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Rektorzy Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku Kategoria:Urodzeni w 1836 Kategoria:Zmarli w 1887