Kastor i Polluks (Kastorowie) – w mitologii rzymskiej zlatynizowane imiona Dioskurów, Kastora i Polideukesa (Polydeukesa). Mimo obcego pochodzenia, w Rzymie uznawano ich niemal za bóstwa rodzime.
Swą obecnością mieli wesprzeć Rzymian w bitwie koło jeziora Regillus stoczonej z Latynami (sprzymierzeńcami wygnanego Tarkwiniusza Pysznego), gdy niespodzianie pojawili się jako dwaj młodzieńcy na białych rumakach. Podanie to uzasadniało fakt, iż czczono ich jako patronów jazdy rzymskiej. Na gruncie innego podania uważano ich również za bóstwa morskie i patronów żeglarzy, którzy podczas burzy uratowali statek przed zatonięciem, co innym wskazały symboliczne ogniki płonące nad ich głowamiLucyna Stankiewicz: Ilustrowany słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Ossolineum, 2008, s. 205..
Adam Mickiewicz w Panu Tadeuszu zrównywał ich z prastarymi słowiańskimi bóstwami: „Kastor z bratem Polluksem jaśnieje na czele / Zwani niegdyś u Słowian Lele i Polele…”Krystyna Kreyser: Śladami mitów starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: LSW, 1992, s. 29.. Autorem poświęconego im hymnu (Dioskuroi) w epoce hellenistycznej był Teokryt z Syrakuz.
Zobacz też
Kastor – gwiazda Polluks – gwiazda
Przypisy
Kategoria:Bogowie rzymscy Kategoria:Boscy bliźniacy