Na los szczęścia, Baltazarze! (fr. Au hasard Balthazar) – francuski dramat filmowy z 1966 roku w reżyserii Roberta Bressona. Zdjęcia kręcono w Guyancourt w departamencie Yvelines.
Fabuła Tematem filmu są równolegle opowiadane historie dwojga istot: osiołka Baltazara oraz Marie (Anne Wiazemsky) – dziewczyny, dla której został niegdyś kupiony. Marie z czasem przeżywa coraz więcej życiowych tragedii, podobnie jak Baltazar, który dzielnie znosi okrutne traktowanie przez ludzi.
Recepcja Na los szczęścia, Baltazarze jest uznawany za jedno z najważniejszych osiągnięć Bressona. Reżyser uczynił z filmu przypowieść religijną o męczeństwie. Tak jak we wszystkich swoich filmach, aktorzy (nazywani przez Bressona „modelami”) posługują się przede wszystkim gestami, a dialogi i muzyka są ograniczone do minimum. Nowatorstwo Bressona polegało na uczynieniu zwierzęcia istotą świętą.
Samemu filmowi poświęcono szereg analiz filmoznawczych. Jean-Pierre Oudart, krytycznie oceniając film Bressona, dostrzegł w nim chwyt polegający na zaburzaniu zdolności widza do zszywania (suture) filmowego dyskursu, natomiast Jean-Luc Godard uznał, że Baltazar opisuje „150% świata”.
Zobacz też IO (2022) – polski film w reżyserii Jerzego Skolimowskiego, traktowany jako polemika z dziełem Bressona.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Francuskie dramaty filmowe Kategoria:Francuskie filmy czarno-białe Kategoria:Francuskie filmy z 1966 roku Kategoria:Filmy kręcone w departamencie Yvelines Kategoria:Filmy o osłach Kategoria:Filmy w reżyserii Roberta Bressona