gen ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) część chromosomów jądra komórkowego, podstawowa jednostka dziedziczności odpowiedzialna za przekazanie cech dziedzicznych organizmu;
(1.1)
(1.1) W końcowych odcinkach genów występuje nadreprezentacja kodonów lizyny.
genetyk , genetyka , genotyp genowy, genetyczny genowo, genetycznie
(genos) → ród < <
angielski: (1.1) gene bułgarski: (1.1) ген duński: (1.1) gen francuski: (1.1) gène galicyjski: (1.1) xene hiszpański: (1.1) gen interlingua: (1.1) gen kataloński: (1.1) gen niemiecki: (1.1) Gen nowogrecki: (1.1) γονίδιο rosyjski: (1.1) ген słowacki: (1.1) gén słoweński: (1.1) gen szwedzki: (1.1) gen ukraiński: (1.1) ген węgierski: (1.1) gén włoski: (1.1) gene
gen ()
rzeczownik niepoliczalny (1.1) informacje, szczegóły skrót (2.1) = gender → płeć (2.2) = general → ogólny (2.3) = generally → ogólnie (2.4) = generation → generacja (2.5) = genitive → dopełniacz (2.6) = genus → gatunek
(1.1) gen up
gen ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) gen
(1.1)
genetik, genetička, genetika genetický, genový
gen ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gen
(1) genes
genético genético /, genetista /, gene
forma gene używana jest często w Meksyku i niektórych krajach Ameryki Centralnej.
gen ()
rzeczownik (1.1) gen
gen ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gen
(1.1) gen; gens
gen ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) gen
gen ()
przyimek (1.1) (w kierunku) do, na
(1.1)
(1.1) (…) und nahmen sie mit Gewalt und führten, die nicht tödlich verwundet waren, gen Lübeck. → (…) i wzięli ich siłą, a tych, którzy nie odnieśli śmiertelnych ran, zaprowadzili do Lubeki.
(1.1) gen +
(1.1) gegen, nach, zu
gen ()
(1.1)
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) gen przymiotnik (2.1) (o drodze) prowadzący prosto, na przełaj; krótki (w porównaniu z okrężnymi drogami)
(1.1) en gen, genen; gener, generna (2.1) gen, gent, gena;
(2.1) gena (2.1) gent (2.1) gen-
złożenie rzeczownikowe genväg złożenie przysłówkowe genom, framgent, igen
(2.1) zobacz warianty: gin
gen ()
przysłówek (1.1) znowu, znów
gen ()
rzeczownik (1.1) gen