W 1853 kuksy kopalni zakupił wrocławski kupiec Gustav von Kramsta. W tym samym roku nabył również kopalnię Charlotte. W 1858 roku doszło do połączenia obu kopalni, co władze górnicze zatwierdziły w maju 1859 roku. Od grudnia 1859 połączone kopalnie działały już pod nazwą „Victor”. Po połączeniu pole górnicze miało powierzchnię 2,6 tys. m². Do już funkcjonujących szybów dołączył szyb Klara. Wydrążenie sztolni odwadniającej w latach 1858–1860 pozwoliło uzyskać dostęp do nowych pokładów węgla kamiennego. W 1858 roku wydobycie wynosiło 18,4 tys. ton, a zatrudnienie 96 górników. W 1860 wydobycie wyniosło 20 tys. ton, a zatrudnienie 123 górników. W latach 60 XIX wieku powstały jeszcze szyby Julia, Emil i Theodor. Ślady tego ostatniego można znaleźć po południowej stronie ulicy Upadowej na terenie dzisiejszej Załęskiej Hałdy.
W 1869 r. Gustav von Kramsta zmarł, a jego udziały w kopalni przeszły w ręce Pauliny Schmidt (żony), Georga von Kramsta (syna), Pauliny Johston (córki) i Leopolda von Kramsta (syna).