Obok znajduje się druga, mniejsza sala, która również posiada dobrze zachowaną szatę naciekową w postaci stalagnatów i dużych polew naciekowych. W końcowej części tej sali znajduje się ukryte między skałami wąskie, pionowe przejście do następnej komory. Ściana jej prawej strony pokryta jest polewą a dno zawalone skalnym rumoszem i większymi skałami. W ścianie wschodniej znajduje się zacisk prowadzący do niewielkiej komory z wnękami. W jednej z tych wnęk znajduje się ciasne i strome przejście do niewielkiej zawaliskowej komórki. Wychodzą z niej ciasne korytarzyki o łącznej długości około 15 m i dnie zawalonym kamiennym rumoszem. Są niemożliwe do przejścia przez człowieka. Prawdopodobnie łączą się ze znajdującym się po przeciwległej stronie wzgórza Schroniskiem pod szczytem Zielonej Góry.
Jaskinia jest wilgotna, po większych opadach deszczu czasami na jej dnie stoi woda wpływająca do jaskini przez otwór wejściowy. Oświetlona jest słonecznym światłem tylko do pierwszej komory. Sporadycznie zimują w niej nietoperze. W 1983 r. obserwowano podkowca małego, potem pojedyncze osobniki gacka brunatnego i nocka dużego. Obserwowano też tropy borsuka.