Postaci w dziełach Lyacosa są zawsze oddalone od społeczeństwaMichael O'Sullivan, The Precarious Destitute: A Possible Commentary on the Lives of Unwanted Immigrants https://www.asiancha.com/content/view/2105/505/, to uciekinierzy, jak narrator w książce Z213: Exit, to wyrzutkowie w dystopijnym świecie, jak bohater książki With the People from the Bridge lub ludzie pozostawieni samym sobie, jak bohater The First Death, który na pustynnej wyspie walczy o przetrwanie. Trylogia Poena Damni, obok dzieł takich autorów jak Gabriel García Márquez i Thomas PynchonMukesh Williams, Representations of Self-Actualizing Women in Haruki Murakami and Leo Tolstoy, „Studies in the English Language & Literature”, nr. 77, 2015, s. 34. https://web.archive.org/web/20160812215058/http://libir.soka.ac.jp/dspace/bitstream/10911/4568/1/ebk401-029.pdf, jest interpretowana jako „alegoria nieszczęścia”, jednocześnie uważana jest za główny wykładnik postmodernistycznego patetyzmuPhilip Shaw, The Sublime, rozdział: The Sublime is Now, s. 176. „Routledge” 2017.