Bywa też, że w opracowaniach deskryptywnych zwraca się uwagę na sytuacyjną stosowność różnych form językowych (standardowych i niestandardowych).
Informacje deskryptywne czerpie się z rozmów, tekstów i eksperymentów, z wykorzystaniem nagrań realnych sytuacji językowych oraz dostępnych źródeł pisanych (np. gazet i książek). Obserwacje te stają się podstawą dla obiektywnego opisu języka, jego struktury, sposobu jego użycia oraz akwizycji. Językoznawcze postrzeganie języka odróżnia się od potocznych stanowisk, które często uznają słowniki i opracowania gramatyczne za źródła wskazówek poprawnościowych. Podejście deskryptywne zakłada opis zarówno języka standardowego, jak i rozmaitych form niestandardowych (nieliterackich).
Jak zauważają niektórzy badacze, nie istnieje ścisła granica między obiema postawami – deskryptywizmem i preskryptywizmem. W pewnym sensie charakter preskryptywny wykazuje także kodyfikacja czerpiąca z badań opisowych, gdyż przedsięwzięcie to samo w sobie wiąże się z doborem i promocją pewnych form językowych jako standardowych.